nadciśnienie indukowane ciążą

Nadciśnienie indukowane ciążą (pregnancy-induced hypertension, PIH) to stan charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem tętniczym krwi, który pojawia się po 20. tygodniu ciąży u kobiet, które wcześniej nie miały nadciśnienia. Jest to jedno z najczęstszych powikłań ciąży, które dotyka około 5-10% wszystkich ciężarnych.

Nadciśnienie indukowane ciążą definiuje się jako ciśnienie skurczowe ≥140 mmHg i/lub ciśnienie rozkurczowe ≥90 mmHg, mierzone dwukrotnie w odstępie co najmniej 4 godzin. W przypadku wystąpienia dodatkowo białkomoczu (≥300 mg/24h lub współczynnik białko/kreatynina ≥0,3), rozpoznaje się stan przedrzucawkowy (preeclampsia), który stanowi poważniejsze powikłanie.

Czynnikami ryzyka PIH są: pierwsza ciąża, wiek poniżej 20 lub powyżej 35 lat, ciąża mnoga, otyłość, cukrzyca, przewlekłe choroby nerek, choroby autoimmunologiczne oraz rodzinne występowanie nadciśnienia indukowanego ciążą. Patofizjologia tego stanu wiąże się z nieprawidłową implantacją łożyska, dysfunkcją śródbłonka i zaburzeniami immunologicznymi.

Leczenie nadciśnienia indukowanego ciążą obejmuje monitorowanie ciśnienia tętniczego, kontrolę białkomoczu, ocenę funkcji nerek i wątroby oraz dobrostan płodu. W przypadku ciężkiego nadciśnienia stosuje się farmakoterapię (labetalol, nifedypina, metyldopa). Ostatecznym leczeniem jest rozwiązanie ciąży, przy czym termin porodu zależy od nasilenia objawów, wieku ciążowego i stanu matki i płodu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl