zespół rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego

Zespół rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego (DIC – Disseminated Intravascular Coagulation) to zaburzenie krzepnięcia krwi charakteryzujące się niekontrolowaną, uogólnioną aktywacją procesów krzepnięcia w mikrokrążeniu. W przebiegu DIC dochodzi do jednoczesnego tworzenia mikroskrzepów w naczyniach oraz zużywania czynników krzepnięcia i płytek krwi, co prowadzi do paradoksalnego współistnienia zakrzepicy i krwawień.

Patofizjologia DIC opiera się na nadmiernej aktywacji kaskady krzepnięcia i zaburzeniu równowagi między procesami prokoagulacyjnymi a mechanizmami fibrynolitycznymi. Głównymi przyczynami wywołującymi DIC są: sepsa (szczególnie wywołana bakteriami Gram-ujemnymi), urazy wielonarządowe, oparzenia, powikłania położnicze (zator płynem owodniowym, oddzielenie łożyska), nowotwory złośliwe, szczególnie białaczki promielocytowe, oraz masywne transfuzje krwi.

Diagnostyka DIC obejmuje badania laboratoryjne: spadek liczby płytek krwi, wydłużenie czasu protrombinowego (PT) i czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), obniżenie stężenia fibrynogenu oraz wzrost poziomu D-dimerów i produktów degradacji fibryny (FDP). W ocenie nasilenia DIC pomocne są skale punktowe, np. skala ISTH (International Society on Thrombosis and Haemostasis).

Leczenie DIC koncentruje się przede wszystkim na usunięciu przyczyny wywołującej zespół. Postępowanie wspomagające obejmuje uzupełnianie niedoborów czynników krzepnięcia (świeżo mrożone osocze, krioprecypitat), transfuzje koncentratu krwinek płytkowych przy małopłytkowości oraz stosowanie heparyny w przypadku dominujących objawów zakrzepowych. W ciężkich przypadkach DIC konieczne może być wdrożenie terapii nerkozastępczej i mechanicznego wspomagania oddychania.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl