receptor o wysokim powinowactwie do LDL
Receptor o wysokim powinowactwie do LDL (ang. Low-Density Lipoprotein Receptor, LDLR) to kluczowe białko transmembranowe odpowiedzialne za wiązanie i internalizację cząsteczek LDL z krążenia. Odgrywa zasadniczą rolę w regulacji poziomu cholesterolu we krwi poprzez umożliwienie wychwytu i metabolizmu lipoprotein zawierających apolipoproteinę B-100 i apolipoproteinę E.
Receptory LDLR występują głównie na powierzchni hepatocytów, gdzie odpowiadają za usuwanie około 70% krążących cząsteczek LDL. Proces wiązania LDL do receptora inicjuje endocytozę za pośrednictwem klatryny, po której następuje fuzja z lizosomami i uwolnienie cholesterolu do komórki. Ekspresja receptorów LDLR jest regulowana na zasadzie ujemnego sprzężenia zwrotnego przez wewnątrzkomórkowe stężenie cholesterolu.
Mutacje w genie LDLR są główną przyczyną rodzinnej hipercholesterolemii (FH), autosomalnie dominującego zaburzenia charakteryzującego się znacznie podwyższonym poziomem LDL-cholesterolu i przedwczesną chorobą wieńcową. Dotychczas zidentyfikowano ponad 1600 różnych mutacji w genie LDLR, które mogą prowadzić do zaburzeń funkcji receptora na różnych poziomach: syntezy, transportu do błony komórkowej, wiązania LDL lub internalizacji kompleksu receptor-ligand.