bisfosfoniany w osteoporozie

Bisfosfoniany stanowią pierwszą linię farmakoterapii osteoporozy, działając poprzez hamowanie aktywności osteoklastów i zmniejszenie resorpcji kostnej. Leki te wykazują wysoką skuteczność w redukcji ryzyka złamań kręgosłupa (o 40-70%), a także w mniejszym stopniu złamań pozakręgowych, w tym złamania szyjki kości udowej.

Najpowszechniej stosowane bisfosfoniany w leczeniu osteoporozy to alendronian, rizedronian, ibandronian oraz kwas zoledronowy. Dostępne są w formie doustnej (tygodniowej lub miesięcznej) oraz dożylnej, co umożliwia dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta i poprawę compliance. Kwas zoledronowy podawany dożylnie raz w roku jest opcją szczególnie wartościową u pacjentów z problemami z przyjmowaniem leków doustnych.

Długoterminowe stosowanie bisfosfonianów wiąże się z rzadkimi, ale istotnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak atypowe złamania kości udowej czy martwica kości szczęki. Z tego względu po 3-5 latach terapii zaleca się ocenę ryzyka i rozważenie wakacji lekowych u pacjentów z niskim ryzykiem złamań. U pacjentów wysokiego ryzyka można kontynuować leczenie do 10 lat, z regularnymi kontrolami skuteczności i bezpieczeństwa.

Przed włączeniem bisfosfonianów konieczne jest wykluczenie hipokalcemii oraz zapewnienie odpowiedniej suplementacji wapnia (1000-1200 mg/dobę) i witaminy D (800-2000 IU/dobę). U pacjentów z eGFR < 30-35 ml/min/1,73m² stosowanie bisfosfonianów jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji nerek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl