eradykacja polio
Eradykacja polio to globalna inicjatywa zdrowia publicznego mająca na celu całkowite wyeliminowanie wirusa poliomyelitis (polio) na świecie. Rozpoczęta w 1988 roku przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), UNICEF i Rotary International, doprowadziła do redukcji liczby przypadków zachorowań o ponad 99% – z około 350 000 przypadków w 1988 roku do zaledwie kilkudziesięciu obecnie.
Strategia eradykacji opiera się głównie na masowych szczepieniach z wykorzystaniem doustnej szczepionki przeciwko polio (OPV) lub inaktywowanej szczepionki przeciwko polio (IPV). W wyniku tych działań w 2020 roku WHO ogłosiła Afrykę wolną od dzikiego wirusa polio, a obecnie tylko dwa kraje pozostają endemiczne dla tej choroby: Afganistan i Pakistan.
Wyzwania w eradykacji polio obejmują występowanie poliomyelitis wywołanego szczepem szczepionkowym (VDPV), trudności logistyczne w regionach konfliktów zbrojnych oraz opór społeczny wobec szczepień. Całkowita eradykacja polio wymagać będzie utrzymania wysokiego poziomu wyszczepialności, skutecznego nadzoru epidemiologicznego oraz globalnej współpracy medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis (nagminne porażenie dziecięce) – Zapobieganie i profilaktyka
Poliomyelitis to wysoce zakaźna choroba wirusowa atakująca układ nerwowy, prowadząca do nieodwracalnego porażenia. Brak jest leczenia przyczynowego, dlatego profilaktyka opiera się na szczepieniach. Dostępne są dwie szczepionki: inaktywowana (IPV) podawana domięśniowo oraz doustna (OPV) zawierająca osłabiony wirus. W krajach rozwiniętych, w tym USA, stosuje się wyłącznie IPV, podawaną w 4 dawkach: w 2, 4, 6-18 miesiącu oraz 4-6 roku życia. Dwie dawki IPV zapewniają 90% ochrony, a trzy dawki 99-100%. Dorośli niezaszczepieni powinni otrzymać 3 dawki IPV w schemacie 0, 4-8 tygodni i 6-12 miesięcy. Szczególne grupy ryzyka, takie jak pracownicy laboratoriów, personel medyczny i podróżujący do obszarów endemicznych, wymagają dodatkowych dawek przypominających. Przed podróżą do regionów z ryzykiem polio zaleca się dawkę przypominającą co najmniej 4 tygodnie wcześniej.
błonica, doustna szczepionka przeciwko polio, eradykacja polio, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, inaktywowana szczepionka przeciwko polio, kampania immunizacyjna, krztusiec, nagminne porażenie dziecięce, niedobór odporności, nieodwracalne porażenie, ognisko choroby, okres inkubacji, poliomyelitis, profilaktyka poekspozycyjna, region endemiczny, szczepionka skojarzona, tężec, układ nerwowy, wirus polio, wirusowe zapalenie wątroby, wyszczepialność, zapalenie wątroby typu B - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół post-polio – Epidemiologia
Zespół post-polio (PPS) to schorzenie neurologiczne manifestujące się nowymi lub postępującymi objawami osłabienia mięśniowego, zmęczenia i bólu u pacjentów po przebytym poliomyelitis, pojawiające się zwykle po 15-40 latach od pierwotnego zakażenia. Częstość występowania PPS jest zmienna i wynosi od 15% do 80% w populacji ozdrowieńców, z danymi epidemiologicznymi wskazującymi na około 28,5% w badaniu populacyjnym w USA (95% CI 24,4-32,6). Czynniki ryzyka rozwoju PPS obejmują ciężkość pierwotnego zakażenia, płeć żeńską, czas od zakażenia (szczyt po 30-34 latach), objawy oddechowe podczas ostrej fazy, wiek w momencie zakażenia oraz stopień powrotu do zdrowia. Diagnostyka opiera się na kryteriach EFNS, w tym potwierdzeniu odnerwienia neuronów ruchowych w EMG, stabilności funkcjonalnej przez co najmniej 15 lat, nowych objawach utrzymujących się minimum rok oraz wykluczeniu innych przyczyn klinicznych. PPS jest diagnozą wykluczającą, bez specyficznych testów laboratoryjnych czy obrazowych.
choroba Heinego-Medina, choroba neuronu ruchowego, dysfagia, dziki wirus polio, elektromiografia, eradykacja polio, nadzór środowiskowy, objawy neuromięśniowe, odnerwienie neuronu ruchowego, osłabienie mięśniowe, ostre wiotkie porażenie, poliomyelitis, porażenie, schorzenie neurologiczne, stabilność neurologiczna, wirus polio, zanik mięśni, zespół post-polio, zmęczenie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Właściwości farmakokinetyczne
Poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio występuje w formie inaktywowanego wirusa, z dawką 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml. Wirus jest namnażany w hodowli komórkowej VERO i adsorbowany na adjuwantach glinowych: wodorotlenku glinu (0,3 mg Al³⁺) oraz fosforanie glinu (0,2 mg Al³⁺). Taka forma zapewnia powolne uwalnianie antygenu z miejsca podania, co skutkuje przedłużoną stymulacją układu immunologicznego. Ze względu na mechanizm działania immunologiczny, a nie farmakologiczny, ocena farmakokinetyczna inaktywowanego poliowirusa typu 2 nie jest wymagana. Szczepionka podawana jest w postaci białej, mętnej zawiesiny do wstrzykiwań, co sprzyja lokalnej odpowiedzi immunologicznej bez ryzyka replikacji wirusa i wywołania poliomyelitis.
adjuwant, eradykacja polio, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, serotyp wirusa polio, stymulacja układu immunologicznego, swoiste przeciwciała, szczepionka Boostrix Polio, wodorotlenek glinu