absorpcjometria rentgenowska
Absorpcjometria rentgenowska (DXA – Dual-energy X-ray Absorptiometry) jest nieinwazyjną metodą diagnostyczną wykorzystywaną głównie do pomiaru gęstości mineralnej kości (BMD). Technika ta opiera się na różnej absorpcji promieniowania rentgenowskiego o dwóch różnych energiach przez tkanki o różnej gęstości.
Badanie DXA jest złotym standardem w diagnostyce osteoporozy, umożliwiając precyzyjny pomiar masy kostnej w kręgosłupie lędźwiowym, szyjce kości udowej oraz przedramieniu. Wyniki przedstawiane są w postaci wskaźnika T-score (porównanie do szczytowej masy kostnej młodych dorosłych) oraz Z-score (porównanie do normy wiekowej), co pozwala na obiektywną ocenę ryzyka złamań.
Zaletami absorpcjometrii rentgenowskiej są: wysoka dokładność (błąd pomiaru około 1%), krótki czas badania (5-10 minut), niska dawka promieniowania (poniżej 10 μSv) oraz możliwość monitorowania efektów leczenia osteoporozy. Metoda ta umożliwia również analizę składu ciała, w tym ocenę zawartości tkanki tłuszczowej i beztłuszczowej masy ciała.
Wskazania do wykonania absorpcjometrii rentgenowskiej obejmują: diagnostykę osteoporozy u kobiet po menopauzie, mężczyzn powyżej 50. roku życia, pacjentów z klinicznymi czynnikami ryzyka złamań oraz monitorowanie efektów farmakoterapii. Badanie jest również zalecane u osób z chorobami predysponującymi do wtórnej utraty masy kostnej, takimi jak nadczynność tarczycy, hipogonadyzm czy przewlekła steroidoterapia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fanipos 50 mcg/dawkę donosową
Flutykazonu propionian, substancja czynna preparatu Fanipos, jest kortykosteroidem stosowanym donosowo, wykazującym silne miejscowe działanie przeciwzapalne na błonę śluzową nosa. Charakteryzuje się minimalnym wpływem na oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczową (HPA), co potwierdzają badania kliniczne wykazujące brak istotnego zahamowania funkcji kory nadnerczy. Po podaniu dawki 200 μg/dobę nie stwierdzono istotnych zmian w 24-godzinnym AUC kortyzolu w surowicy (stosunek 1,01; 90% CI 0,9–1,14), co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa leku w aspekcie działania ogólnoustrojowego.
absorpcjometria rentgenowska, aerozol do nosa, błona śluzowa nosa, długotrwałe stosowanie kortykosteroidów, działanie przeciwzapalne, flutykazonu propionian, gęstość mineralna kości, kora nadnerczy, kortykosteroid, leki donosowe, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, przekrwienie błony śluzowej, stężenie kortyzolu, wydzielanie kortyzolu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Genotropin 5,3 5,3 mg (16 j.m.)
Dawkowanie somatropiny wymaga indywidualnego dostosowania do pacjenta i podawane jest podskórnie z rotacją miejsc iniekcji w celu zapobiegania lipoatrofii. W pediatrii dawki różnią się w zależności od wskazań: niedobór hormonu wzrostu 0,025–0,035 mg/kg mc./dobę lub 0,7–1,0 mg/m²/dobę; zespół Pradera-Williego 0,035 mg/kg mc./dobę (max 2,7 mg/m²/dobę); zespół Turnera 0,045–0,050 mg/kg mc./dobę lub 1,4 mg/m²/dobę; przewlekła niewydolność nerek 0,045–0,050 mg/kg mc./dobę; opóźnienie wzrastania wewnątrzmacicznego (SGA) 0,035 mg/kg mc./dobę (1 mg/m²/dobę). Leczenie wymaga monitorowania tempa wzrostu i wskaźnika masy kostnej (punkt T > -1) oraz przerwania terapii przy spadku tempa wzrostu poniżej określonych progów lub zamknięciu chrząstek nasadowych (wiek kostny >14 lat u dziewczynek, >16 lat u chłopców).
absorpcjometria rentgenowska, chrząstki nasadowe, estrogenoterapia zastępcza, hormon wzrostu, IGF-I, insulinopodobny czynnik wzrostu, lipoatrofia, masa kostna, nasady kości długich, niedobór hormonu wzrostu, opóźnienie wzrastania wewnątrzmacicznego, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do wstrzykiwań, SGA, somatropina, wstrzyknięcie podskórne, zespół Pradera-Williego, zespół Turnera