zaburzenia kostne
Zaburzenia kostne obejmują szerokie spektrum schorzeń wpływających na strukturę, gęstość i funkcję tkanki kostnej. Mogą mieć podłoże genetyczne, metaboliczne, hormonalne, nowotworowe lub wynikać z niedoborów pokarmowych. Wśród najczęstszych zaburzeń kostnych wymienia się osteoporozę, osteomalację, chorobę Pageta, osteogenesis imperfecta oraz różne formy dysplazji kostnych.
Diagnostyka zaburzeń kostnych opiera się na badaniach obrazowych (RTG, densytometria, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), badaniach laboratoryjnych (markery obrotu kostnego, poziomy wapnia, fosforu, witaminy D) oraz w wybranych przypadkach na biopsji kostnej. Kluczowe znaczenie ma kompleksowa ocena stanu pacjenta, uwzględniająca wywiad rodzinny i czynniki ryzyka.
Leczenie zaburzeń kostnych jest zróżnicowane i zależy od konkretnej jednostki chorobowej. Może obejmować farmakoterapię (bisfosfoniany, denosumab, teryparatyd, suplementacja wapnia i witaminy D), fizjoterapię, interwencje chirurgiczne oraz modyfikacje stylu życia. W przypadku schorzeń genetycznych istotne znaczenie ma poradnictwo genetyczne i wczesne wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne fumaranu tenofowiru dizoproksylu wykazały potencjalne ryzyko nefrotoksyczności oraz zaburzeń kostnych, w tym rozmiękania kości u małp i zmniejszenia gęstości mineralnej kości (BMD) u szczurów i psów, powiązane ze zmniejszonym stężeniem fosforanów w surowicy. Efekty te były obserwowane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym kliniczne (≥5-krotne u młodych dorosłych szczurów i psów, ≥40-krotne u młodocianych małp). Mechanizm zaburzeń kostnych może wynikać ze zmniejszonego wchłaniania fosforanów w jelicie cienkim. Badania genotoksyczności dały wyniki niejednoznaczne in vitro, natomiast testy in vivo wykazały niski potencjał genotoksyczny. W badaniach rakotwórczości u szczurów i myszy stwierdzono sporadyczne guzy dwunastnicy jedynie przy ekstremalnie wysokich dawkach, co wskazuje na niskie ryzyko kliniczne dla ludzi.
badanie rakotwórczości, fumaran tenofowiru dizoproksylu, gęstość mineralna kości, guz dwunastnicy, hepatocyty, hipofosfatemia, nefrotoksyczność, osteomalacja, spontaniczna synteza DNA, szpik kostny, test Amesa, test chłoniaka mysiego, test mikrojądrowy, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie fosforanów, zaburzenia kostne - Leksykon substancji czynnych
Cynakalcet – Wskazania do stosowania
Cynakalcet, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT) u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) leczonych dializami, zwłaszcza gdy standardowa terapia jest niewystarczająca. Lek ten stosuje się także w hiperkalcemii związanej z rakiem przytarczyc oraz w pierwotnej nadczynności przytarczyc, gdy paratyreoidektomia jest wskazana ze względu na podwyższone stężenie wapnia w surowicy, ale jest przeciwwskazana lub klinicznie niewłaściwa. Cynakalcet jest stosowany jako element kompleksowej terapii, często w połączeniu z preparatami wiążącymi fosforany i/lub witaminą D, co pozwala na skuteczne obniżenie poziomu parathormonu (PTH) i wapnia, poprawę gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz zmniejszenie ryzyka powikłań kostnych i sercowo-naczyniowych.
choroby sercowo-naczyniowe, dializa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, kalcyfikacja naczyń, mineralizacja tkanek miękkich, nefrokalcynoza, objawy gastroenterologiczne, objawy neurologiczne, osteoporoza, parathormon, paratyreoidektomia, pierwotna nadczynność przytarczyc, powikłania kostne, preparaty wiążące fosforany, rak przytarczyc, schyłkowa choroba nerek, tabletki powlekane, witamina D, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenia kostne, zaburzenia świadomości, złamania patologiczne