kalcyfikacja naczyń

Kalcyfikacja naczyń (wapnienie naczyń) to proces patologiczny polegający na odkładaniu się złogów wapniowych w ścianach naczyń krwionośnych. Jest to zjawisko charakterystyczne dla miażdżycy zaawansowanej, gdzie złogi wapniowe odkładają się w blaszce miażdżycowej, powodując jej stwardnienie i utratę elastyczności.

W procesie kalcyfikacji naczyń dochodzi do przekształcenia komórek mięśni gładkich ściany naczyniowej w komórki podobne do osteoblastów, które aktywnie uczestniczą w mineralizacji tkanki. Proces ten jest regulowany przez liczne czynniki, w tym osteokalcynę, osteopontynę, białko macierzy Gla oraz fetuinę-A.

Kalcyfikacja naczyń stanowi niezależny czynnik ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu. Szczególnie często występuje u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, cukrzycą oraz u osób starszych. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, w tym RTG, CT (zwłaszcza wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych – calcium score), ultrasonografię oraz angiografię.

Leczenie kalcyfikacji naczyń obejmuje przede wszystkim modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. W zaawansowanych przypadkach może być konieczna interwencja zabiegowa, jak angioplastyka z implantacją stentu, aterektomia rotacyjna (rotablacja) czy zabieg pomostowania aortalno-wieńcowego. Badania nad farmakologicznym zapobieganiem i leczeniem kalcyfikacji naczyń koncentrują się na modulatorach metabolizmu wapnia i fosforu oraz inhibitorach kalcyfikacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl