farmakodynamika ramiprylu
Farmakodynamika ramiprylu opiera się na mechanizmie inhibicji enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Ramipryl jest prolekiem, który po wchłonięciu ulega hydrolizie w wątrobie do aktywnego metabolitu – ramiprylatu. Ramiprylat wykazuje wysokie powinowactwo do tkankowo specyficznych izoform ACE, szczególnie w układzie sercowo-naczyniowym.
Hamowanie ACE przez ramipryl prowadzi do zmniejszenia przekształcania angiotensyny I do angiotensyny II, która jest silnym wazokonstryktorem. Skutkuje to obniżeniem oporu obwodowego i zmniejszeniem obciążenia następczego serca. Jednocześnie dochodzi do zmniejszenia degradacji bradykininy, co powoduje wzrost jej stężenia i dodatkowo nasila działanie wazodylatacyjne. Efektem jest obniżenie ciśnienia tętniczego bez odruchowej tachykardii.
Ramipryl wykazuje długotrwały efekt hipotensyjny, który utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po około 3-4 tygodniach regularnego stosowania. Poza działaniem hipotensyjnym, ramipryl wykazuje właściwości nefroprotekcyjne, kardioprotekcyjne oraz przeciwmiażdżycowe poprzez wpływ na przebudowę naczyń i redukcję przerostu mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRami 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej preparatu ApoRami, wykazały brak ostrej toksyczności po jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany morfologii krwi. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego wystąpiło u psów i małp przy dawkach dobowych 250 mg/kg. Maksymalne dawki dobrze tolerowane (NOAEL) wyniosły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę oraz małpy 8,0 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak dawki ≥50 mg/kg u samic w ciąży i laktacji powodowały trwałe uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).