aparat przykłębuszkowy
Aparat przykłębuszkowy (łac. apparatus juxtaglomerularis) to wyspecjalizowana struktura anatomiczna zlokalizowana w miejscu, gdzie tętniczka doprowadzająca styka się z kłębuszkiem nerkowym oraz początkowym odcinkiem kanalika dystalnego. Jest to kluczowy element układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który odpowiada za regulację ciśnienia tętniczego krwi oraz gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu.
W skład aparatu przykłębuszkowego wchodzą trzy główne elementy: komórki przykłębuszkowe (zmodyfikowane komórki mięśni gładkich tętniczki doprowadzającej, które wydzielają reninę), plamka gęsta (macula densa – wyspecjalizowane komórki kanalika dystalnego, które monitorują stężenie jonów sodu i chloru w moczu pierwotnym) oraz komórki mezangialne zewnątrzkłębuszkowe (pośredniczące w komunikacji między komórkami przykłębuszkowymi a plamką gęstą).
Fizjologiczna funkcja aparatu przykłębuszkowego polega na wykrywaniu zmian w objętości krwi krążącej, ciśnieniu tętniczym oraz stężeniu elektrolitów w moczu pierwotnym. W odpowiedzi na spadek ciśnienia tętniczego lub zmniejszenie stężenia jonów sodu w moczu pierwotnym, komórki przykłębuszkowe uwalniają reninę, która zapoczątkowuje kaskadę enzymatyczną układu RAA, prowadzącą do zwiększenia reabsorpcji sodu i wody w nerkach oraz wzrostu ciśnienia tętniczego.
Dysfunkcja aparatu przykłębuszkowego może prowadzić do zaburzeń regulacji ciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienia wtórnego. Patologie te mogą być związane z chorobami nerek, zaburzeniami hormonalnymi lub działaniem niektórych leków. Diagnostyka tych zaburzeń obejmuje badania obrazowe nerek, oznaczenie aktywności reniny w osoczu oraz badania funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kastel 10 mg + 5 mg
Lek Kastel zawiera rozuwastatynę i ramipryl, których bezpieczeństwo przedkliniczne oceniono oddzielnie. Rozuwastatyna nie wykazała genotoksyczności ani rakotwórczości, jednak w badaniach toksyczności wielokrotnej dawki wywołały zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, z mniejszym nasileniem u psów i brakiem zmian u małp. Dodatkowo, wysokie dawki rozuwastatyny indukowały toksyczność jąder u małp i psów oraz negatywnie wpływały na rozwój potomstwa szczurów przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki terapeutyczne u ludzi.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, bezpieczeństwo kardiologiczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja terapeutyczna, gen HERG, inhibitor ACE, morfologia krwi, pęcherzyk żółciowy, poszerzenie miedniczki nerkowej, rozuwastatyna i ramipryl, toksyczność jąder, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dawek wielokrotnych, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ nerkowy, układ nerkowy płodu, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo zawiera bisoprolol fumaran oraz ramipryl, których profil bezpieczeństwa został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak podawanie dużych dawek ciężarnym samicom skutkowało toksycznością u samic (zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcja masy ciała) oraz toksycznością na zarodek i płód (zwiększona resorpcja, zmniejszona masa urodzeniowa, opóźnienie rozwoju fizycznego). Ramipryl nie wykazuje ostrej toksyczności u gryzoni i psów, ale długotrwałe podawanie w dawkach do 250 mg/kg/d u psów i małp powodowało powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym. Maksymalne dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: szczury 2 mg/kg/d, psy 2,5 mg/kg/d, małpy 8 mg/kg/d.
aparat przykłębuszkowy, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, morfologia krwi, ostra toksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp jest dobrze tolerowany bez działań toksycznych. W wyższych dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co jest związane z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE. Ramipryl nie wykazał właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności i genotoksyczności ramiprylu nie potwierdziły potencjału mutagennego. Amlodypina w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała negatywnie na płodność szczurów, jednak dawki około 50-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dla ludzi (10 mg) powodowały opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. Długotrwałe podawanie amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do ludzkiej skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu oraz zmniejszeniem gęstości nasienia, co wskazuje na potencjalny wpływ na męski układ rozrodczy.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, dysfunkcja nerek, działanie mutagenne, gęstość nasienia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, morfologia krwi, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl, spermatyda, testosteron w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu i ramiprylu, substancji czynnych leku RABADA, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Bisoprolol nie wykazuje działania genotoksycznego, rakotwórczego ani teratogennego, jednak w dużych dawkach u ciężarnych zwierząt obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcję płodu, zmniejszoną masę urodzeniową i opóźniony rozwój fizyczny potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp, był dobrze tolerowany, choć w bardzo wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym leku. Nie stwierdzono działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu, a także braku teratogenności i wpływu na płodność u zwierząt laboratoryjnych.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, organogeneza, ostra toksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, ramipryl, resorpcja płodu, rozwój nerek, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej u gryzoni i psów przy podawaniu doustnym. W badaniach toksyczności przewlekłej tolerowane dawki wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/d u szczurów, 2,5 mg/kg/d u psów oraz 8 mg/kg/d u małp, bez wystąpienia szkodliwych efektów. Zaobserwowano zmiany elektrolitowe i hematologiczne oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/d, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie inhibitora ACE. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/d podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie potwierdziły właściwości mutagennych ani genotoksycznych ramiprylu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampril 5 mg tabletki 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa przy pojedynczym przedawkowaniu. Toksyczność przewlekła badana na szczurach, psach i małpach ujawniła zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE. Maksymalne dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie leku na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
Ampril, aparat przykłębuszkowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, mutagenność i genotoksyczność, poszerzenie miedniczki nerkowej, przedawkowanie, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivipril 5 mg
Przedkliniczne badania ramiprylu, substancji czynnej Iviprilu, wykazały niski potencjał toksyczny przy jednorazowym podaniu doustnym u szczurów i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne typowe dla inhibitorów ACE. Znaczące powiększenie aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność leku. Dawki dobrze tolerowane, niepowodujące szkodliwych efektów, wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i małpach nie wykazały działania teratogennego ani upośledzenia płodności, jednak przy dawkach ≥50 mg/kg/dobę u szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przeciwwskazanie do stosowania, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie DNA, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na reprodukcję, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbicombi 32 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, wykazały, że stosowanie dużych dawek kandesartanu prowadzi do istotnych zmian hematologicznych, takich jak zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Ponadto, obserwowano zmiany w strukturze i funkcji nerek, w tym regenerację, rozszerzenie i bazofilię kanalików nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są prawdopodobnie wtórne do działania hipotensyjnego kandesartanu, wpływającego na przepływ nerkowy. Dodanie hydrochlorotiazydu nasila nefrotoksyczność, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, związane z farmakologią kandesartanu, oceniono jako klinicznie nieistotne przy dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębuszkowy, badanie genotoksyczności, bazofilia kanalików nerkowych, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, morfologia krwi, nefrotoksyczność, parametry morfologii krwi, regeneracja kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny w osoczu, stężenie mocznika w osoczu, toksyczność kandesartanu, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRami 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej preparatu ApoRami, wykazały brak ostrej toksyczności po jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany morfologii krwi. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego wystąpiło u psów i małp przy dawkach dobowych 250 mg/kg. Maksymalne dawki dobrze tolerowane (NOAEL) wyniosły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę oraz małpy 8,0 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak dawki ≥50 mg/kg u samic w ciąży i laktacji powodowały trwałe uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów oraz dobry profil bezpieczeństwa przy dawkach dobowych do 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8,0 mg/kg u małp. Długotrwałe podawanie ramiprylu wiązało się z obserwowanymi zmianami elektrolitowymi i hematologicznymi oraz powiększeniem aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę u samic szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał potencjału mutagennego ani genotoksycznego w szeroko zakrojonych testach.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, spermatyda, substancja czynna, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się niskim potencjałem toksycznym przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach tolerowano dawki odpowiednio do 2, 2,5 i 8 mg/kg/dobę bez szkodliwych efektów, choć obserwowano zaburzenia elektrolitowe, zmiany w morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie potwierdziły potencjału genotoksycznego ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ramipryl, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzono na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, stosując dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej. Nie wykazano dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników osobno. Charakterystyczne zmiany obejmowały hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny w osoczu). Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do zapobiegania przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. W badaniach na psach obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, czerwona krwinka, działanie klastogeniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, genotoksyczność i kancerogenność, hemodynamika nerek, hipertrofia i hiperplazja, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, renina w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, uszkodzenie śluzówki żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu złożonego zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z klinicznymi dawkami terapeutycznymi (np. 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu substancji oddzielnie. W badaniach tych zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez podawanie doustnych roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie przedkliniczne, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, produkt złożony, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Camlocor 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności układowej przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) odnotowano jedynie zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, przy dawkach znacznie przekraczających dawki kliniczne. Istotne zmiany nefrotoksyczne, w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny, były wtórne do niedociśnienia i zaburzeń przepływu nerkowego. Zaobserwowano również rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiąże się z farmakologicznym działaniem antagonisty receptora angiotensyny II, jednak zmiany te nie występowały u ludzi w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazał toksyczność płodową w późnym okresie ciąży oraz brak działania mutagennego, klastogennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie kancerogenne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, efekt mutagenny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, niedociśnienie, parametry krwinek czerwonych, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, rozstrzenie kanalików nerkowych, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność płodowa, wałeczki zasadochłonne, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz na narządy docelowe przy stosowaniu skojarzonym. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano przewidywane zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych, a nie toksycznych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak indywidualne badania każdej substancji aktywnej (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały brak działania genotoksycznego i karcynogennego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznika we krwi, bazofilia, bezylan amlodypiny, działanie karcynogenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, rakotwórczość, testosteron w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały korzystny profil toksykologiczny obu substancji. Ramipryl nie wykazywał toksyczności ostrej u psów i gryzoni, a dawki tolerowane bez efektów szkodliwych wynosiły odpowiednio 2 mg/kg m.c./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg m.c./dobę u psów oraz 8 mg/kg m.c./dobę u małp. Zaobserwowano jednak nefrotoksyczność u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w populacji pediatrycznej. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego, choć dawki ≥50 mg/kg m.c./dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał działania mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
aparat przykłębuszkowy, bezylan amlodypiny, działanie karcynogenne, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że podawanie tego połączenia w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu do stosowania poszczególnych substancji aktywnych osobno. W modelach zwierzęcych (szczury, psy) zaobserwowano charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu) oraz nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy), a także zwiększoną aktywność reniny w osoczu i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane w badaniach, można było ograniczyć poprzez podawanie doustnych roztworów soli i izolację zwierząt, co sugeruje potencjalne mechanizmy ochronne przy zastosowaniu u ludzi. U psów stwierdzono także zmiany strukturalne nerek, takie jak rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina we krwi, nadciśnienie tętnicze, parametr krwinek czerwonych, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana hematologiczna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się szerokim profilem bezpieczeństwa przy pojedynczym podaniu, bez istotnych objawów toksyczności ostrej u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Zaobserwowano typowe dla inhibitorów ACE zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, a przy dawkach 250 mg/kg/dobę u psów i małp – powiększenie aparatu przykłębuszkowego. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani mutagennego, jednak podawanie wysokich dawek (≥50 mg/kg/dobę) ciężarnym samicom szczurów skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe. W badaniach na młodych szczurach pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, właściwości genotoksyczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu wykazały, że podawanie wysokich dawek (200-600 mg/kg mc./dobę) u dorosłych szczurów i małp szerokonosych, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg), prowadzi do istotnych zmian hematologicznych (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatii, objawiającej się wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu oraz rozrostem komórek aparatu przykłębuszkowego. U ciężarnych szczurów dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotność dawki ludzkiej) powodowała toksyczność matczyną oraz zaburzenia rozwojowe potomstwa, takie jak zmniejszona przeżywalność, niższa masa ciała i opóźniony rozwój narządów słuchu. Zmiany te są interpretowane jako efekt farmakologiczny walsartanu, związany z długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, jednak rozrost komórek przykłębuszkowych nie jest uważany za klinicznie istotny u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, kanaliki nerkowe, konwertaza angiotensyny, kreatynina, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, receptor angiotensyny II, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, walsartan - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, niezależnie od obecności pokarmu. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 2-4 godzinach. Ramiprylat, odpowiedzialny za efekt terapeutyczny, wykazuje okres półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, z dłuższym okresem półtrwania przy mniejszych dawkach, co wiąże się z wysycalnym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wolniejszą eliminację metabolitu, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się opóźniony metabolizm ramiprylu do ramiprylatu, choć maksymalne stężenia metabolitu pozostają niezmienione. U dzieci w wieku 2-16 lat klirens ramiprylatu koreluje silnie z masą ciała i dawką, a ekspozycja po dawce 0,05 mg/kg jest porównywalna do ekspozycji dorosłych po 5 mg, natomiast dawka 0,2 mg/kg powoduje ekspozycję przekraczającą tę uzyskiwaną u dorosłych po dawce 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu i ramiprylu, składników produktu ACEBIS, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu terapeutycznym. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl w badaniach ostrej i przewlekłej toksyczności u szczurów, psów i małp nie wykazał ostrej toksyczności przy dawkach do 250 mg/kg/dobę, jednak dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp. Wysokie dawki ramiprylu powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla jego aktywność farmakodynamiczną.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, bisoprolol, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, miedniczka nerkowa, mutagenność, narażenie środowiskowe, obraz krwi, ostra toksyczność, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo obejmują kompleksową ocenę toksyczności obu substancji czynnych. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego, jednak podawanie wysokich dawek ciężarnym samicom skutkowało toksycznością u matek (zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcja masy ciała) oraz toksycznym wpływem na zarodki i płody (zwiększona resorpcja, obniżona masa urodzeniowa, opóźnienie rozwoju fizycznego). Ramipryl nie wywoływał ostrej toksyczności u gryzoni i psów, a dawki tolerowane bez objawów szkodliwych wynosiły: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8,0 mg/kg/dobę. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co wskazuje na farmakodynamiczną aktywność leku.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, farmakologia bezpieczeństwa, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, Ramipril + Bisoprolol fumarate, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 40 mg
Dane przedkliniczne dotyczące walsartanu nie wykazały istotnego ryzyka dla populacji ludzkiej w standardowych badaniach farmakologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach na szczurach dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę), około 18-krotnie wyższe od maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę u pacjenta 60 kg), powodowały zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźniony rozwój i zmniejszenie przyrostu masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę, 6-8-krotnie wyższe niż u ludzi) indukowały zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię, w tym podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, szczególnie u małp szerokonosych, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, funkcja nerek, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, rozwój płodu, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 16 mg
Przedkliniczne badania kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach na myszy, szczurach, psach i małpach nie zaobserwowano nieprawidłowości układowych, choć wysokie dawki powodowały zmniejszenie parametrów erytrocytarnych (spadek liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu). W nerkach stwierdzono zmiany takie jak śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i wtórnym zaburzeniem przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksycznością. U zwierząt doświadczalnych obserwowano także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, zjawisko nieobecne u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
Badania na młodych szczurach wykazały, że kandesartan w dawce 10 mg/kg powodował zmniejszenie masy ciała i masy serca, przy ekspozycji 7-78-krotnie wyższej niż u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg u dzieci 1-<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-<17 lat). Nie określono poziomu NOEL, co pozostawia nieustalony margines bezpieczeństwa dla wpływu na masę serca. Zablokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) przez kandesartan może zaburzać rozwój nerek u noworodków, dlatego lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia. Ponadto, w późniejszym okresie ciąży wykazano toksyczny wpływ na płód. Badania genotoksyczności i długoterminowe nie wykazały mutagenności, klastogenności ani działania rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania kandesartanu w długim okresie.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, markery funkcji nerek, mocznik, parametry krwinek czerwonych, przepływ nerkowy, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzono na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, stosując dawki zapewniające ekspozycję porównywalną do klinicznych dawek terapeutycznych u ludzi (do 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu). Łączne podawanie obu substancji nie wywołało dodatkowych efektów toksycznych w porównaniu do podawania ich oddzielnie. Zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany toksykologiczne, takie jak obniżenie parametrów erytrocytarnych, zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększenie aktywności reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było częściowo zapobiegać poprzez suplementację elektrolitów i izolację zwierząt. U psów obserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, prawdopodobnie związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, czerwona krwinka, diuretyk tiazydowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, potencjał karcynogenny, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmesartan LEK-AM 20 mg
W badaniach toksyczności przewlekłej olmesartanu medoksomilu na szczurach i psach zaobserwowano efekty farmakologiczne typowe dla antagonistów receptora AT1 oraz inhibitorów ACE, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można ograniczyć przez jednoczesne podawanie doustne chlorku sodu. Ponadto, u zwierząt obserwowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla tej grupy leków, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach genotoksyczności in vitro olmesartan zwiększał częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie wykazały istotnego działania genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności w warunkach klinicznych.
aktywność reninowa osocza, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, komórki aparatu przykłębuszkowego, lek przeciwnadciśnieniowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał rakotwórczy, uszkodzenie nerek - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie wtórne – Etiologia i przyczyny
Nadciśnienie wtórne stanowi 5-10% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się obecnością odwracalnej przyczyny, w przeciwieństwie do nadciśnienia pierwotnego. Najczęstsze etiologie obejmują choroby miąższu nerek (2,5-5%), zwężenie tętnicy nerkowej (0,2-4%), pierwotny hiperaldosteronizm (5-10%), obturacyjny bezdech senny (30-50% pacjentów z OBS ma nadciśnienie wtórne) oraz stosowanie leków takich jak NLPZ, doustne środki antykoncepcyjne czy kortykosteroidy. Mechanizmy patofizjologiczne różnią się w zależności od przyczyny i obejmują m.in. aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron, zatrzymanie sodu i wody, nadprodukcję katecholamin czy hipoksemię nocną. Wiek pacjenta wpływa na profil etiologiczny – u dzieci dominują choroby nerek i koarktacja aorty, u młodych dorosłych dysplazja włóknisto-mięśniowa tętnic nerkowych, a u osób starszych miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej i niewydolność nerek.
akromegalia, aparat przykłębuszkowy, choroba miąższu nerek, choroba naczyniowo-nerkowa, choroba wielotorbielowata nerek, ciśnienie śródczaszkowe, dysplazja włóknisto-mięśniowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, guz chromochłonny, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipoksemia nocna, kłębuszkowe zapalenie nerek, koarktacja aorty, miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej, nadciśnienie oporne, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nadciśnienie złośliwe, nadczynność tarczycy, nadprodukcja kortyzolu, nefropatia cukrzycowa, nefropatia toczniowa, neuropatia autonomiczna, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obturacyjny bezdech senny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pheochromocytoma, pierwotna nadczynność przytarczyc, pierwotny hiperaldosteronizm, podwyższone ciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uropatia zaporowa, zaburzenie endokrynologiczne, zespół Conna, zespół Cushinga, zespół Liddle’a, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, wykazały istotne informacje dotyczące profilu bezpieczeństwa obu substancji czynnych stosowanych zarówno osobno, jak i w kombinacji. W badaniach na myszach, szczurach, psach i małpach zaobserwowano, że wysokie dawki kandesartanu powodują zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Ponadto, kandesartan wpływał na funkcję nerek, wywołując regenerację, rozszerzenie i bazofilię kanalików nerkowych oraz podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co może być wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zmian w przepływie nerkowym. Dodanie hydrochlorotiazydu nasilało nefrotoksyczność, co jest istotne w kontekście stosowania leku złożonego Karbicombi. Kandesartan indukował także rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te mają niewielkie znaczenie kliniczne przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, bazofilia kanalików nerkowych, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, nefrotoksyczność, parametr hematologiczny, przepływ nerkowy, regeneracja kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność płodowa, uszkodzenie chromosomów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe u zwierząt. W 13-tygodniowych badaniach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach i miejscowe nadżerki żołądka. Zmiany te interpretowano jako nasilenie farmakologicznych efektów substancji czynnych, bez cech toksyczności wykraczającej poza oczekiwany profil działania. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego dla kombinacji, a poszczególne składniki (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały negatywne wyniki w tych aspektach w badaniach indywidualnych.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, bazofilia, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina w surowicy, leki hipotensyjne, maksymalna tolerowana dawka, masa czerwonokrwinkowa, mocznik w surowicy, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przeżywalność potomstwa, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u psów i gryzoni, jednak długotrwałe stosowanie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp wywoływało zmiany w stężeniach elektrolitów i parametrach morfologii krwi. Przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp zaobserwowano przerost aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność ramiprylu. Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, a także uszkodzenia nerek potomstwa po podaniu samicom szczurów dawki ≥50 mg/kg w okresie ciąży i laktacji. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność, a testy mutagenności potwierdziły brak genotoksyczności ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie karcynogenne, elektrolit, folikulotropina, gęstość plemników, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, morfologia krwi, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl, testosteron, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 2,5 mg 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na reprodukcję, mutagenność oraz efekty u młodych osobników, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (szczury, psy, małpy, króliki). Doustne podanie ramiprylu nie wywołało toksyczności ostrej u gryzoni i psów, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa przy jednorazowej dawce. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany w gospodarce elektrolitowej i obrazie krwi, typowe dla inhibitorów ACE, oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Dobrze tolerowane dawki wynosiły 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów i 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę u szczurów w okresie ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (rozszerzenie miedniczki nerkowej).
aparat przykłębuszkowy, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów, co wskazuje na bezpieczny profil przy jednorazowych dawkach. W badaniach przewlekłych u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne. Dawkowanie tolerowane bez działań niepożądanych wynosiło odpowiednio: 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp. Przy dawkach 250 mg/kg mc./dobę u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co potwierdza farmakodynamiczny mechanizm działania ramiprylu jako inhibitora ACE. Istotnym ostrzeżeniem jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u bardzo młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma implikacje dla stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, mutagenność, nieodwracalne uszkodzenie nerek, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bespres 160 mg
Walsartan, substancja czynna leku Bespres, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnego ryzyka dla dorosłych pacjentów przy stosowaniu dawek terapeutycznych (maksymalna dawka doustna 320 mg/dobę). Badania obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjał genotoksyczny, karcynogenność oraz wpływ na reprodukcję. Wysokie dawki walsartanu (200-600 mg/kg/dobę u szczurów, co odpowiada 6-18-krotności dawki klinicznej w przeliczeniu na mg/m²) powodowały zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz nefropatię, w tym rozrost kanalików nerkowych i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, szczególnie nasilone u małp szerokonosych. Zmiany te są związane z farmakologicznym działaniem leku i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, jednak nie mają znaczenia klinicznego przy stosowaniu walsartanu w dawkach terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie genotoksyczne, bazofilia, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie karcynogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, funkcja nerek, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr hematologiczny, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan, wskaźnik czerwonokrwinkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne trójskładnikowego preparatu Valtricom, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany morfologiczne w nerkach (wzrost liczby komórek przykłębuszkowych) i nadżerki żołądka u szczurów po 13 tygodniach stosowania. Zmiany te uznano za farmakologicznie uwarunkowane, a nie toksyczne. Amlodypina wykazała wpływ na płodność i rozród przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg/dobę), natomiast u samców szczurów dawki porównywalne do ludzkich powodowały obniżenie poziomu FSH, testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania karcynogenności i mutagenności amlodypiny nie wykazały działania rakotwórczego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina w surowicy, lek trójskładnikowy, mocznik w surowicy, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kastel 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Kastel, zawierającego rozuwastatynę i ramipryl, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Rozuwastatyna nie wykazała działania genotoksycznego ani rakotwórczego, choć nie badano jej wpływu na kanał potasowy hERG. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy), zmiany w pęcherzyku żółciowym (psy) oraz toksyczność jąder (małpy, psy) przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. U szczurów toksyczne dawki rozuwastatyny powodowały zmniejszenie wielkości, masy ciała i przeżycia noworodków, co wskazuje na potencjalne ryzyko reprodukcyjne przy wysokich dawkach.
aparat przykłębuszkowy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gen HERG, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, rozuwastatyna, toksyczność jąder, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana histopatologiczna wątroby, zmiana pęcherzyka żółciowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u gryzoni i psów. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp było dobrze tolerowane, choć zaobserwowano farmakodynamiczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani obniżenia płodności, jednak wysokie dawki (≥50 mg/kg mc./dobę) podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał właściwości mutagennych ani genotoksycznych w różnych systemach badawczych.
aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, miedniczki nerkowe, mutagenność, obraz krwi, opóźniony poród, ramipryl i amlodypina, Ramlolan, spermatydy, testosteron, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały, że przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie zaobserwowano istotnych zmian toksykologicznych wykraczających poza te znane z monoterapii poszczególnymi substancjami. Wśród obserwowanych efektów telmisartanu odnotowano zmniejszenie parametrów hematologicznych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, rakotwórczość, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan, teratogenność, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 5 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku RABADA, zawierającego bisoprolol fumaran oraz ramipryl, nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych dla człowieka. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak podawanie wysokich dawek ciężarnym samicom skutkowało toksycznością objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, w tym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl w badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp powodował zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi, a dawki do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp były dobrze tolerowane. W badaniach na młodych szczurach pojedyncza dawka ramiprylu wywołała nieodwracalne uszkodzenia nerek, a podawanie samicom szczura w ciąży i laktacji dawek ≥50 mg/kg/dobę powodowało poszerzenie miedniczek nerkowych u potomstwa. Obie substancje nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, bisoprolol fumaran, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, toksyczne działanie na zarodek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwości genotoksyczne, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy ACEBIS zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne nie wskazują na istotne ryzyko toksyczne dla człowieka. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych zwierząt laboratoryjnych obserwowano toksyczne efekty, takie jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu, obniżenie masy ciała, zwiększona resorpcja płodów, zmniejszona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźniony rozwój fizyczny. Ramipryl, podawany doustnie w badaniach na szczurach, psach i małpach, wykazywał zmiany w stężeniach elektrolitów i morfologii krwi, a w dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp powodował powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla inhibitorów ACE. Tolerowane dawki dobowe ramiprylu wynosiły odpowiednio: 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp, bez obserwacji szkodliwych efektów przy tych dawkach.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie obniżające parametry erytrocytarne (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz wywołuje zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego, nie mając istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. Kandesartan indukuje także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym, bez klinicznej istotności w dawkach stosowanych u ludzi. W badaniach na młodych szczurach obserwowano zmniejszenie masy ciała i masy serca przy dawce 10 mg/kg, co odpowiada ekspozycji 7-78-krotnie wyższej niż u dzieci (0,2 mg/kg dla 1-6 lat i 16 mg dla 6-17 lat), jednak brak jest określonego NOEL i marginesu bezpieczeństwa dla tych efektów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, krwinki czerwone, mocznik, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, przepływ nerkowy, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carzap 8 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej produktu Carzap, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Wysokie dawki u zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) powodowały zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te były wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksycznością leku. Zaobserwowano także rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowy dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazał negatywny wpływ na rozwój płodu w II i III trymestrze ciąży, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w tym okresie.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozstrzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tritace 2,5 2,5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu, substancji czynnej preparatu Tritace, wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, a także powiększenie aparatu przykłębuszkowego w nerkach przy dawkach dobowych do 250 mg/kg mc. Bezpieczne dawki dobowe ustalono na poziomie 2,0 mg/kg dla szczurów, 2,5 mg/kg dla psów oraz 8 mg/kg dla małp. Szczególnie niepokojące było nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co sugeruje zwiększone ryzyko nefrotoksyczności u organizmów niedojrzałych.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, efekty hematologiczne, mechanizm działania, morfologia krwi, nefrotoksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał teratogenny, ramipryl, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Tritace, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa, właściwości genotoksyczne, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne, wpływ na płodność, zaburzenia równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego produktu leczniczego Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed opiera się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych oraz ich kombinacji, głównie kandesartanu z hydrochlorotiazydem. Badania toksyczności wielokrotnego podania, toksyczności reprodukcyjnej oraz genotoksyczności nie wykazały nowych działań toksycznych poza znanymi efektami każdego składnika. Zaobserwowano nasilenie nefrotoksyczności kandesartanu przez hydrochlorotiazyd, objawiające się śródmiąższowym zapaleniem nerek, poszerzeniem kanalików nerkowych, naciekami bazofilów oraz wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co jest prawdopodobnie związane z działaniem hipotensyjnym leku. Kandesartan w dużych dawkach wpływał również na parametry hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz powodował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak te zmiany nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi. Nie stwierdzono działania mutagennego ani karcynogennego kandesartanu.
aparat przykłębuszkowy, bazofile, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie tętnicy nerkowej – Objawy
Zwężenie tętnicy nerkowej (ZTN) jest często bezobjawowe we wczesnym stadium, co utrudnia jego wczesne rozpoznanie. Charakterystycznym objawem jest nagłe lub oporne nadciśnienie tętnicze, szczególnie u osób przed 30. lub po 50. roku życia, z brakiem rodzinnego obciążenia i opornością na standardowe leczenie. Patofizjologia ZTN opiera się na aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron w odpowiedzi na zmniejszony przepływ krwi przez zwężoną tętnicę nerkową, co prowadzi do zatrzymania sodu i wody oraz wzrostu ciśnienia tętniczego. W zaawansowanych stadiach obserwuje się objawy przewlekłej choroby nerek, takie jak białkomocz, podwyższone stężenie mocznika, niewydolność nerek, a także objawy przewodnienia, w tym obrzęki i duszność, zwłaszcza w przypadku obustronnego zwężenia tętnic nerkowych (zespół Pickeringa). Diagnostycznie pomocne są szmery naczyniowe nad nerkami, asymetria wielkości nerek oraz cechy miażdżycy w innych łożyskach naczyniowych.
angioplastyka balonowa, aparat przykłębuszkowy, bloker receptora angiotensyny, choroba naczyń obwodowych, dysplazja włóknisto-mięśniowa, hiperurykemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, okluzja tętnicy, oporne nadciśnienie tętnicze, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, szmer naczyniowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpril 10 mg
Dane przedkliniczne ramiprylu, substancji czynnej preparatu Polpril, wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. U psów i małp stwierdzono znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach dobowych do 250 mg/kg. Dawki NOAEL wynosiły odpowiednio 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak podawanie ramiprylu ciężarnym samicom szczurów w dawkach ≥50 mg/kg spowodowało nieodwracalne uszkodzenie nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Szczególnie niepokojące było uszkodzenie nerek u noworodków po pojedynczej dawce, co podkreśla ryzyko stosowania leku w ciąży i u dzieci.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie kliniczne, działanie teratogenne, elektrolit, genotoksyczność, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, NOAEL, parametry laboratoryjne, płodność, potencjał mutagenny, przedawkowanie, ramipryl, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Genoptim 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne przy dawkach terapeutycznych, w tym zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. Morfologiczne zmiany nerek u psów obejmowały poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem, co wskazuje na potencjalny nefrotoksyczny wpływ telmisartanu. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne. Te działania niepożądane wynikają z mechanizmu farmakologicznego telmisartanu i są analogiczne do efektów innych leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE, a ich wystąpieniu można zapobiec poprzez doustne uzupełnienie sodu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitory konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nadżerka błony śluzowej, owrzodzenia przewodu pokarmowego, parametry hematologiczne, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy doustnym podawaniu. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp było dobrze tolerowane, choć obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, bezylan amlodypiny, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, mutagenność, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność ramiprylu, uszkodzenie nerek, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telmisartan + HCT Genoptim, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały brak dodatkowych zmian patologicznych przy jednoczesnym podawaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi. Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) są charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt, co wskazuje na mechanistyczne podłoże tych zmian. U psów zaobserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, związane z farmakologiczną aktywnością telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, kreatynina, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał genotoksyczny, renina, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron