aparat przykłębuszkowy
Aparat przykłębuszkowy (łac. apparatus juxtaglomerularis) to wyspecjalizowana struktura anatomiczna zlokalizowana w miejscu, gdzie tętniczka doprowadzająca styka się z kłębuszkiem nerkowym oraz początkowym odcinkiem kanalika dystalnego. Jest to kluczowy element układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który odpowiada za regulację ciśnienia tętniczego krwi oraz gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu.
W skład aparatu przykłębuszkowego wchodzą trzy główne elementy: komórki przykłębuszkowe (zmodyfikowane komórki mięśni gładkich tętniczki doprowadzającej, które wydzielają reninę), plamka gęsta (macula densa – wyspecjalizowane komórki kanalika dystalnego, które monitorują stężenie jonów sodu i chloru w moczu pierwotnym) oraz komórki mezangialne zewnątrzkłębuszkowe (pośredniczące w komunikacji między komórkami przykłębuszkowymi a plamką gęstą).
Fizjologiczna funkcja aparatu przykłębuszkowego polega na wykrywaniu zmian w objętości krwi krążącej, ciśnieniu tętniczym oraz stężeniu elektrolitów w moczu pierwotnym. W odpowiedzi na spadek ciśnienia tętniczego lub zmniejszenie stężenia jonów sodu w moczu pierwotnym, komórki przykłębuszkowe uwalniają reninę, która zapoczątkowuje kaskadę enzymatyczną układu RAA, prowadzącą do zwiększenia reabsorpcji sodu i wody w nerkach oraz wzrostu ciśnienia tętniczego.
Dysfunkcja aparatu przykłębuszkowego może prowadzić do zaburzeń regulacji ciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienia wtórnego. Patologie te mogą być związane z chorobami nerek, zaburzeniami hormonalnymi lub działaniem niektórych leków. Diagnostyka tych zaburzeń obejmuje badania obrazowe nerek, oznaczenie aktywności reniny w osoczu oraz badania funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Telmidon, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, nie wykazały dodatkowych działań toksycznych przy dawkach odpowiadających klinicznym dawkom terapeutycznym (80 mg+25 mg). Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz w układzie renina-angiotensyna (zwiększona aktywność reniny) są zgodne z farmakologicznym profilem telmisartanu i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane u zwierząt, można było zapobiegać poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów stwierdzono także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z działaniem telmisartanu. Nie wykazano jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinka czerwona, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 160 mg
Analiza danych nieklinicznych dotyczących walsartanu, obejmująca badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazała istotnego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. W badaniach na szczurach podawanie toksycznych dawek (600 mg/kg mc./dobę) w ostatnich dniach ciąży i laktacji powodowało u potomstwa zmniejszoną przeżywalność, niższą masę ciała oraz opóźniony rozwój, przy dawkach około 18-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana u ludzi (320 mg/dobę dla 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. u szczurów i małp szerokonosych wywoływał zmiany w hemodynamice nerek, w tym zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych oraz nefropatię, a także rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym związanym z przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Zmiany te nie mają jednak istotnego znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, dane niekliniczne, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival 20 mg
Olmesartan medoksomil, aktywny składnik leku Revival, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora AT1 oraz inhibitorów ACE. W badaniach przewlekłej toksyczności na szczurach i psach zaobserwowano zmiany biochemiczne, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, co wskazuje na czynnościowe zaburzenia nerek związane z blokadą receptorów AT1. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy mięśnia sercowego, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz histologiczne uszkodzenia nerek, w tym regenerację nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można częściowo ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano wzrost aktywności reniny w osoczu oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla tej grupy leków i nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reniny, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina we krwi, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcia chromosomów, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność potomstwa, stężenie mocznika, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 5 mg 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano głównie zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. Przy wysokich dawkach (do 250 mg/kg mc./dobę) stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest farmakodynamicznym efektem leku. Dobrze tolerowane dawki dobowe wynosiły odpowiednio: 2 mg/kg mc. u szczurów, 2,5 mg/kg mc. u psów oraz 8 mg/kg mc. u małp. Szczególnie niepokojące były nieodwracalne uszkodzenia nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma istotne implikacje dla stosowania ramiprylu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, laktacja, morfologia krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, profil toksykologiczny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ moczowy, uszkodzenie nerek, właściwości genotoksyczne, właściwości teratogenne, zaburzenia równowagi elektrolitowej, życie płodowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kandesar 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W dużych dawkach obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co wiązano z obniżeniem perfuzji nerkowej w wyniku działania hipotensyjnego leku. Ponadto, kandesartan indukował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. U młodych szczurów dawka 10 mg/kg mc. powodowała ekspozycję 7-78 razy wyższą niż u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg mc. u dzieci 1-6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-17 lat), co wskazuje na ograniczoną możliwość bezpośredniego przeniesienia wyników na populację pediatryczną. Brak określenia NOEL ogranicza pełną ocenę marginesu bezpieczeństwa w kontekście wpływu na masę serca i masę ciała.
aparat przykłębuszkowy, blokada układu renina-angiotensyna, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kanalik nerkowy, kandesartan, kreatynina, mutagenność, NOEL, parametr hematologiczny, perfuzja nerkowa, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tensart 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, substancji czynnej leku Tensart, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi w standardowych dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych stosowanie dawek toksycznych (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki ludzkiej 320 mg/dobę przeliczonej na mg/m²) prowadziło do hematologicznych zmian, takich jak zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, oraz do zmian w funkcji nerek, w tym wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny, rozrostu kanalików nerkowych i nefropatii. Obserwowano także przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te są uznawane za wynik farmakologicznego działania walsartanu i nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badania farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, wykazały, że połączenie tych substancji nie generuje nowych jakościowych efektów toksycznych w porównaniu do ich indywidualnego stosowania. Kandesartan w dużych dawkach wpływał głównie na układ nerkowy i hematologiczny, powodując zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak procesy regeneracyjne i rozszerzenie kanalików nerkowych, bazofilia, a także podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Wpływ ten jest prawdopodobnie wtórny do działania hipotensyjnego leku. Dodanie hydrochlorotiazydu nasilało nefrotoksyczność kandesartanu, co wskazuje na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych nerkowych przy stosowaniu kombinacji.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia kanalików nerkowych, ciśnienie tętnicze, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetylu, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, nefrotoksyczność, przepływ nerkowy, przerost komórek, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozwój płodu, toksyczność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trójskładnikowego leku zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały przewidywalne, odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne u szczurów, takie jak zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak każdy składnik był indywidualnie testowany i nie wykazał takich działań. Wpływ na płodność i rozwój potomstwa był obserwowany przy dawkach amlodypiny około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), obejmując opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, czerwone krwinki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, laktacja, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, rozród, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano odwracalne zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany ustępowały po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i były interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych. Badania genotoksyczności i karcynogenności poszczególnych substancji nie wykazały ryzyka, a długoterminowe badania rakotwórczości amlodypiny u gryzoni przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie przekraczających maksymalną dawkę dla ludzi 10 mg) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, bazofilia, bezylan amlodypiny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar Combi 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu Zanacodar Combi, zawierającego telmisartan (40 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), przeprowadzona na modelach zwierzęcych (szczury, psy) wykazała, że ekspozycja na skojarzenie tych substancji w dawkach porównywalnych z klinicznymi nie powodowała dodatkowych patologii poza tymi obserwowanymi przy podawaniu pojedynczych składników. Zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz morfologiczne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać przez doustne podawanie roztworów elektrolitów i izolację zwierząt. U psów stwierdzono dodatkowo rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co przypisano farmakologicznemu działaniu telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie fetotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, zmiana hematologiczna, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Orion 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały wpływ na parametry hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co jest charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II. Ponadto, zaobserwowano istotne zmiany w funkcji nerek, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany nerek (poszerzenie i zanik kanalików nerkowych) u psów. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednak nie miały istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiegać poprzez doustne uzupełnienie soli.
aberracja chromosomowa, aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka błony śluzowej, parametr czerwonokrwinkowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu i hydrochlorotiazydu na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu substancji osobno. Wśród obserwowanych zmian hematologicznych odnotowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. W zakresie funkcji nerek stwierdzono hemodynamiczne zaburzenia prowadzące do wzrostu stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy. Ponadto, zaobserwowano zwiększoną aktywność reniny w osoczu oraz zmiany strukturalne nerek, takie jak hipertrofia lub hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia przewodu pokarmowego, w tym śluzówki żołądka, można było ograniczyć poprzez doustne podawanie roztworu chlorku sodu i izolację zwierząt. U psów dodatkowo odnotowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z mechanizmem działania telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, dawka toksyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia, kanalik nerkowy, kreatynina, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, zaburzenie funkcji nerek, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Rimal, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl nie wykazuje ostrej toksyczności doustnej u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach ustalono dawki dobrze tolerowane odpowiednio: 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę i 8 mg/kg/dobę. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane w okresie płodowym i laktacji indukowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa szczurów. Badania genotoksyczności ramiprylu nie potwierdziły mutagenności ani genotoksyczności substancji.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, morfologia krwi, opóźnienie porodu, ostra toksyczność doustna, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność potomstwa, stężenie elektrolitów, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex 160 mg
Dane niekliniczne dotyczące walsartanu, substancji czynnej leku Vanatex, wskazują na dobrą tolerancję w dawkach terapeutycznych u dorosłych oraz dzieci powyżej 1 roku życia. Badania farmakologiczne i toksykologiczne wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych podawanie walsartanu w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę (odpowiadających 6-18-krotności maksymalnej dawki u ludzi) powodowało zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach oraz nefropatię z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego był efektem farmakologicznym związanym z długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Candezek Combi, zawierającego kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji w dawkach klinicznych. Kandesartan nie wykazał ogólnoustrojowej toksyczności ani uszkodzeń narządów docelowych przy dawkach terapeutycznych, choć przy wysokich dawkach obserwowano obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów i wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są prawdopodobnie wtórne do farmakologicznego działania obniżającego ciśnienie tętnicze, a nie bezpośrednią toksycznością. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jednak nie ma znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. W zaawansowanej ciąży kandesartan może wykazywać działanie teratogenne. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, bazofil, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina, krwinka czerwona, mutageneza, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, spermatyda, testosteron, zapalenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej przy doustnym podaniu u gryzoni i psów, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowej dawce. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zmiany biochemiczne i morfologiczne, typowe dla działania inhibitorów konwertazy angiotensyny, takie jak przesunięcia elektrolitowe i powiększenie aparatu przykłębuszkowego (szczególnie przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp). Bezpieczne dawki ustalono na poziomie 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, bez występowania efektów toksycznych. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i małpach nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak wysokie dawki (≥50 mg/kg/dobę) podawane ciężarnym szczurzym spowodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się rozszerzeniem miedniczki nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, obraz krwi, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, równowaga elektrolitowa osocza, ryzyko kancerogenne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 10 mg + 5 mg
Ramipryl wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni i psów, bez istotnych działań niepożądanych przy pojedynczych dawkach. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach tolerowane dawki wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę oraz 8 mg/kg/dobę. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi, a także powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co wskazuje na ryzyko stosowania u kobiet w ciąży i młodych pacjentów. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego ramiprylu.
amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, badania mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, gospodarka elektrolitowa, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (MRDH) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż MRDH w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak wyższe dawki obniżały stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (do 2-krotnie większych niż MRDH) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, Wamlox - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy RABADA zawiera bisoprolol (w postaci fumaranu) oraz ramipryl, których badania przedkliniczne potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego, choć w wysokich dawkach u ciężarnych samic zwierząt obserwowano toksyczne efekty, takie jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu, redukcja masy ciała, zwiększona resorpcja płodu, obniżona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźniony rozwój fizyczny. Ramipryl cechuje się niską toksycznością ostrą, a dawki tolerowane u zwierząt to: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę oraz małpy 8,0 mg/kg/dobę. Wysokie dawki ramiprylu (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym leku jako inhibitora konwertazy angiotensyny.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksycznego wpływu, beta-adrenolityk, działanie teratogenne, działanie toksyczne, fumaran, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, obraz krwi, płodność, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa płodu, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, prowadzone do 13 tygodni na szczurach, wykazały przewidywane zmiany fizjologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy oraz podwyższenie poziomu potasu. Zaobserwowano również przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach oraz miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i uznano je za nasilenie farmakologicznych efektów substancji czynnych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i karcynogenności dla kombinacji, jednak każda substancja była testowana oddzielnie z wynikiem negatywnym. W badaniach reprodukcyjnych amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na płodność.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, lek hipotensyjny, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potencjał kancerogenny, retykulocyt, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że stosowanie skojarzenia w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych zmian patologicznych poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. W badaniach na szczurach i psach odnotowano charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE efekty toksykologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek z podwyższeniem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, wzrost aktywności reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. W dawce 80 mg + 25 mg nie przeprowadzano dodatkowych badań, opierając się na wcześniejszych wynikach. Uszkodzeniom przewodu pokarmowego zapobiegano poprzez doustne podawanie roztworu soli i izolację zwierząt, co wskazuje na mechanizmy adaptacyjne układu renina-angiotensyna-aldosteron. U psów obserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu.
aktywność reniny w osoczu, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie toksykologiczne, ciśnienie tętnicze, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hipertrofia i hiperplazja, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie śluzówki żołądka, wartość hematokrytu, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kandesar 16 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych, jednak w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, które uznano za efekt wtórny do obniżenia perfuzji nerkowej spowodowanego działaniem hipotensyjnym leku. Ponadto, kandesartan powodował zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na młodych szczurach dawka 10 mg/kg m.c. generowała ekspozycję 7-78-krotnie wyższą niż u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg u dzieci 1-<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-<17 lat), jednak brak określenia NOEL utrudnia precyzyjną ocenę marginesu bezpieczeństwa w kontekście wpływu na masę serca i ciała.
aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, nieprawidłowość układowa, parametry czerwonokrwinkowe, parametry morfologii krwi, perfuzja nerkowa, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbicombi 8 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, nie wykazały nowych efektów toksycznych w porównaniu do stosowania poszczególnych składników osobno. Testy na myszach, szczurach, psach i małpach ujawniły nefrotoksyczność kandesartanu w dużych dawkach, objawiającą się zmianami strukturalnymi i czynnościowymi nerek, takimi jak regeneracja, rozszerzenie i bazofilia kanalików nerkowych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Mechanizm nefrotoksyczności jest prawdopodobnie wtórny do działania hipotensyjnego leku, a dodatek hydrochlorotiazydu nasila te efekty. Ponadto, wysokie dawki kandesartanu powodowały zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia kanalików nerkowych, działanie genotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, efekt toksyczny, funkcja nerek, genotoksyczność, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, liczba erytrocytów, parametry krwinek czerwonych, przerost komórek, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność, wartość hematokrytu, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne telmisartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury, psy), wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z kliniczną nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów w porównaniu do podawania substancji osobno. Zaobserwowane zmiany obejmowały hematologiczne (redukcja erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów), hormonalne (wzrost aktywności reninowej osocza) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne podawanie elektrolitów i izolację zwierząt. Działania te są zgodne z farmakologicznym profilem antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina we krwi, liczba erytrocytów, parametry czerwonokrwinkowe, poziom hemoglobiny, telmisartan z hydrochlorotiazydem, uszkodzenie śluzówki żołądka, wartość hematokrytu, zmiany hematologiczne, zmiany hormonalne, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 8 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Candezek Combi, zawierającego kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności w dawkach istotnych klinicznie. Kandesartan w dużych dawkach wpływał głównie na układ krwiotwórczy (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu) oraz nerki, powodując śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany nerkowe są prawdopodobnie wtórne do działania hipotensyjnego leku, a nie bezpośrednią toksycznością. Kandesartan wywoływał także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Wykazano szkodliwe działanie na płód w zaawansowanej ciąży, natomiast badania mutagenności i karcynogenności nie potwierdziły aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej.
aktywność klastogenna, amlodypina, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, karcynogenność, komórki Sertoliego, mutageneza, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl i amlodypinę, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające profil bezpieczeństwa obu substancji czynnych. W badaniach toksyczności ostrej ramipryl nie wywoływał objawów toksyczności u zwierząt (gryzonie, psy). Przewlekła ekspozycja na ramipryl w dawkach do 250 mg/kg/dobę u szczurów, psów i małp skutkowała zaburzeniami elektrolitowymi, zmianami hematologicznymi oraz powiększeniem aparatu przykłębuszkowego (farmakodynamiczny efekt ACEI). Ustalono dawki NOAEL odpowiednio: szczury 2 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę u samic szczura w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania mutagennego ani genotoksycznego w licznych testach.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, NOAEL, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, zaburzenie elektrolitowe, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały brak dodatkowych efektów toksycznych przy jednoczesnym podawaniu dawek odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano charakterystyczne zmiany typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zaburzenia funkcji nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększona aktywność reniny w osoczu oraz zmiany strukturalne w nerkach, w tym przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co jest powiązane z farmakologicznym działaniem telmisartanu. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworu soli i izolację zwierząt, co sugeruje możliwość minimalizacji działań niepożądanych w praktyce klinicznej.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina we krwi, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Casaro HCT 32 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Casaro HCT, zawierającego kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, nie wykazały nowych, jakościowo odmiennych działań toksycznych w porównaniu do poszczególnych składników podawanych osobno. Profil bezpieczeństwa kombinacji jest zatem zbliżony do profilu każdego ze składników indywidualnie. Istotne zmiany nerkowe obserwowano przy stosowaniu kandesartanu w dużych dawkach, obejmujące zwyrodnienie tkanki nerkowej, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność bazofili oraz wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w osoczu, co wskazuje na upośledzenie funkcji nerek. Mechanizm tych zmian wiąże się z działaniem hipotensyjnym leku i zmianami perfuzji nerkowej, a dodatek hydrochlorotiazydu nasila potencjalne działanie nefrotoksyczne. Ponadto, kandesartan powodował obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu, a także zmiany strukturalne w aparacie przykłębuszkowym nerek, choć ich znaczenie kliniczne jest prawdopodobnie niewielkie.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia kanalików nerkowych, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, kandesartan cyleksetylu z hydrochlorotiazydem, liczba erytrocytów, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost komórek, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, terapia skojarzona, toksyczność ciążowa, toksyczność reprodukcyjna, wartość hematokrytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 8 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Caramlo, zawierającego kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wskazują na brak istotnej toksyczności w dawkach klinicznych. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała zaburzenia porodu, takie jak opóźnienie terminu porodu, wydłużony czas trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach płodności u szczurów stosowano dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w mg/m²) bez wpływu na płodność, choć w innym badaniu zaobserwowano zmniejszenie stężenia gonadotropin, testosteronu oraz obniżoną jakość nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny (0,5-2,5 mg/kg/dobę) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyty, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kandesartan cyleksetylu, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, opóźnienie porodu, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, testosteron, toksyczność rozrodcza, zaburzenia porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil Biso 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa substancji czynnych produktu leczniczego Piramil Biso, zawierającego ramipryl i bisoprolol, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu wielokrotnym. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach obserwowano toksyczność u ciężarnych samic oraz niekorzystne efekty na zarodki i płody, takie jak zwiększona resorpcja płodu, zmniejszenie masy urodzeniowej i opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl wykazywał dobrą tolerancję przy dawkach dobowych do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp, choć u bardzo młodych szczurów pojedyncza dawka powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek. W badaniach przewlekłych u zwierząt zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany hematologiczne, a także powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg u psów i małp, co jest efektem farmakodynamicznym działania inhibitora ACE.
aparat przykłębuszkowy, bisoprolol, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, piramil biso, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, ramipryl, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, substancja genotoksyczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy ACEBIS, zawierający bisoprolol (fumaran) oraz ramipryl, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak przy wysokich dawkach obserwowano toksyczne efekty u ciężarnych samic zwierząt, takie jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu, redukcja masy ciała, zwiększona resorpcja płodu, obniżona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźniony rozwój fizyczny. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, nie wykazywał toksyczności przewlekłej, choć w wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co jest zgodne z mechanizmem działania ACEI. Szczególną uwagę zwraca nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce ramiprylu oraz nefrotoksyczność u potomstwa samic szczurów leczonych dawkami ≥50 mg/kg/dobę w okresie ciąży i laktacji.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, bisoprolol, dysfagia, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fumaran, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, narażenie środowiskowe, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników oddzielnie. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt złożony Telmidon (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) nie był poddawany odrębnym badaniom przedklinicznym; dostępne dane opierają się na wcześniejszych badaniach obu składników. W badaniach na szczurach i psach, przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, nie zaobserwowano nowych toksycznych efektów poza tymi znanymi z monoterapii. Charakterystyczne zmiany fizjologiczne telmisartanu obejmują obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), hemodynamiczne zmiany nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznej teratogenności, jednak toksyczne dawki wpływały na rozwój potomstwa (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
aktywność reniny, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, częstość nowotworów, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, krwinka czerwona, mechanizm farmakologiczny, potencjał genotoksyczny, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramizek Combi zawiera ramipryl i amlodypinę, których profil bezpieczeństwa oceniono w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na rozród oraz potencjał mutagenny i rakotwórczy. Ramipryl wykazywał dobrą tolerancję w dawkach dobowych: szczury 2 mg/kg, psy 2,5 mg/kg, małpy 8 mg/kg, bez objawów ostrego zatrucia. W badaniach przewlekłych obserwowano zmiany elektrolitów i obrazu krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, jednak dawki ≥ 50 mg/kg/dobę u szczurów w ciąży powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity osocza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, miedniczki nerkowe, obraz krwi, opóźnienie porodu, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się brakiem toksyczności ostrej u psów i gryzoni oraz wykazuje farmakodynamiczne efekty przy długotrwałym podawaniu, takie jak zmiany elektrolitowe i przerost aparatu przykłębuszkowego przy dawkach do 250 mg/kg/dobę. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: szczury 2 mg/kg m.c./dobę, psy 2,5 mg/kg m.c./dobę, małpy 8 mg/kg m.c./dobę. Istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce oraz u potomstwa szczurów po podaniu 50 mg/kg m.c. lub więcej w ciąży i laktacji. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego, mutagennego ani genotoksycznego. Amlodypina w badaniach reprodukcyjnych u szczurów i myszy powodowała zaburzenia porodu przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalne dawki kliniczne, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na płodność. Jednakże podawanie bezylanu amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do ludzkiej skutkowało obniżeniem stężeń folikulotropiny i testosteronu oraz zmniejszeniem parametrów spermatogenezy.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, Egiramlon, elektrolity w osoczu, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, nadciśnienie tętnicze, płodność, ramipryl, rozdęcie miedniczki nerkowej, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril Genoptim 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu przeprowadzone na szczurach, psach i małpach wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym, co potwierdza bezpieczeństwo krótkotrwałej ekspozycji na wysokie dawki. Długotrwałe podawanie leku ujawniło zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi u wszystkich gatunków, a u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę zaobserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, będące efektem farmakodynamicznym inhibitora konwertazy angiotensyny. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak podawanie ramiprylu ciężarnym i karmiącym samicom szczurów przy dawkach ≥50 mg/kg/dobę powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, badania kliniczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutacja genetyczna, potencjał mutagenny, ramipryl, teratogenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA, uszkodzenie nerek, wady rozwojowe płodu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne połączenia telmisartanu z hydrochlorotiazydem wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują synergistycznych efektów toksycznych u zwierząt doświadczalnych (szczury, psy). Obserwowane zmiany toksykologiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększona aktywność reniny oraz zmiany w aparacie przykłębuszkowym, są zgodne z farmakologicznym działaniem telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie chlorku sodu i izolację zwierząt, co sugeruje możliwość minimalizacji ryzyka działań niepożądanych przewodu pokarmowego. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperplazja, hipertrofia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kreatynina, renina w osoczu, telmisartan z hydrochlorotiazydem, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 80 mg tabletki powlekane 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne walsartanu, substancji czynnej leku Valsacor 80 mg, wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach na szczurach podawanie walsartanu w dawkach toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi przeliczonej na mg/m²) w okresie ciąży i laktacji powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz opóźnienie rozwoju. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę, 6-18-krotność MRHD) indukowały u szczurów zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefrotoksyczne (rozrost kanalików nerkowych, wzrost stężenia mocznika). Podobne, lecz bardziej nasilone zmiany nerkowe obserwowano u małp szerokonosych, w tym nefropatię i wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w surowicy.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie nefrotoksyczne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, laktacja, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, reprodukcja, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 160 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (1,9-13× dla walsartanu i amlodypiny). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne i owrzodzenia błony śluzowej żołądka, zmiany nefropatyczne (bazofilia, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne) oraz zaburzenia rozwojowe płodu (rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka, nieskostniałe paliczki) przy dawkach około 10-12-krotnie wyższych niż kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. indukował u szczurów zmniejszenie parametrów erytrocytarnych oraz nefropatię, a u małp szerokonosych zmiany te były bardziej nasilone, w tym przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest uznawane za efekt farmakologiczny związany z przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mocznik, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, rozwój zarodka i płodu, spermatydy, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bespres 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, substancji czynnej leku Bespres, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję. W badaniach na szczurach wykazano, że wysokie dawki (600 mg/kg/dobę, około 18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi 320 mg/dobę) powodowały zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźnienia rozwojowe i zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. U małp szerokonosych podawanie dawek 200-600 mg/kg skutkowało nefropatią z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny oraz przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązało się z farmakologicznym działaniem leku i obniżeniem ciśnienia tętniczego. W dawkach terapeutycznych u ludzi przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nie ma znaczenia klinicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie karcynogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, nefropatia, obniżenie ciśnienia tętniczego, toksyczność dla samic, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DIOVAN 3 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych i toksykologicznych, przeprowadzonych zgodnie z konwencjonalnymi protokołami. W badaniach wielokrotnych dawek u szczurów (200-600 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, oraz zmiany hemodynamiczne nerek, w tym wzrost stężenia mocznika w osoczu i rozrost kanalików nerkowych. U małp szerokonosych, przy podobnych dawkach, zmiany te były bardziej nasilone, prowadząc do nefropatii z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny w surowicy. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u obu gatunków, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym. Warto podkreślić, że stosowane dawki były 6-18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg). Badania reprodukcyjne u szczurów wykazały, że toksyczne dawki (600 mg/kg mc./dobę) podawane w ostatnich dniach ciąży i laktacji powodowały zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała młodych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bazofilia, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina w surowicy, małpa szerokonosa, mocznik w osoczu, nefropatia, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, podanie doustne, przeżywalność potomstwa, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tritace 10 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej Tritace, wykazały brak toksyczności ostrej przy podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa dawki pojedynczej. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach stwierdzono zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany morfologii krwi, typowe dla inhibitorów konwertazy angiotensyny. NOAEL wynosił odpowiednio 2,0 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8,0 mg/kg mc./dobę u małp. Przy wysokich dawkach (do 250 mg/kg mc./dobę u psów i małp) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie leku. Szczególną uwagę zwraca nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce oraz u potomstwa szczurów płci żeńskiej przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji, co wskazuje na ryzyko nefrotoksyczności w okresie rozwojowym.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, laktacja, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, Tritace, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apoauronarami 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na bezpieczny profil przy pojedynczych dawkach. Przewlekłe podawanie u szczurów, psów i małp ujawniło zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne typowe dla inhibitorów ACE. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego obserwowano u psów i małp przy wysokich dawkach 250 mg/kg/dobę. Dawki dobrze tolerowane bez istotnych działań niepożądanych wynosiły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8,0 mg/kg/dobę. U bardzo młodych szczurów pojedyncza dawka spowodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co sugeruje ostrożność w stosowaniu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, mutagenność, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Ramizek Combi, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że podawanie ramiprylu w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp jest dobrze tolerowane, natomiast dawki rzędu 250 mg/kg/dobę powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność leku. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziły do nieodwracalnych uszkodzeń nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (10 mg) indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u gryzoni, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały na płodność szczurów, choć w innych badaniach wykazano zmniejszenie stężenia hormonów folikulotropowego i testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia przy dawkach porównywalnych do ludzkich. Badania rakotwórczości amlodypiny u szczurów i myszy nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność długoterminowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie nerek, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril Actavis 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach, wykazując brak toksyczności ostrej przy podaniu doustnym. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany farmakodynamiczne typowe dla inhibitorów ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg mc./dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego. NOAEL wynosił odpowiednio 2,0 mg/kg mc./dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę dla psów oraz 8 mg/kg mc./dobę dla małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, a płodność samców i samic szczurów nie była zaburzona. Jednakże dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych), co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE na układ renina-angiotensyna w rozwoju nerek płodu.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, mutagenność, NOAEL, poszerzenie miedniczek nerkowych, Ramipril Actavis, ramipryl, rozwój nerek, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil Biso 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający bisoprolol i ramipryl, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne potwierdzające bezpieczeństwo stosowania obu substancji czynnych. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak przy wysokich dawkach obserwowano toksyczny wpływ na samice, zwiększoną resorpcję płodu, zmniejszenie masy pourodzeniowej potomstwa oraz opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl nie wykazywał ostrej toksyczności doustnej u gryzoni i psów, a dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp. W badaniach przewlekłych odnotowano zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmiany w obrazie krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy wysokich dawkach (250 mg/kg mc.).
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, beta-adrenolityk, dawka tolerowana, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, morfologia krwi, mutagenność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przyjmowanie pokarmu, resorpcja płodu, substancja czynna, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, zaburzenie elektrolitowe