powiększenie aparatu przykłębuszkowego
Powiększenie aparatu przykłębuszkowego (hyperplasia of the juxtaglomerular apparatus) to stan patologiczny charakteryzujący się zwiększeniem liczby komórek wydzielających reninę w aparacie przykłębuszkowym nerki. Aparat przykłębuszkowy składa się z plamki gęstej (macula densa), komórek przykłębuszkowych (juxtaglomerular cells) oraz komórek mezangialnych zewnątrzkłębuszkowych.
Powiększenie aparatu przykłębuszkowego najczęściej występuje jako odpowiedź na przewlekłe niedokrwienie nerek lub długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego. Zwiększona objętość i liczba komórek przykłębuszkowych prowadzi do nadmiernej sekrecji reniny, co aktywuje układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), powodując wzrost ciśnienia tętniczego.
Stan ten może być związany z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, zwężeniem tętnicy nerkowej, a także z niektórymi zespołami paranowotworowymi wydzielającymi reninę. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe nerek, oznaczanie aktywności reninowej osocza oraz badania histopatologiczne. W leczeniu stosuje się inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), blokery receptora angiotensyny II (ARB) oraz leczenie przyczynowe schorzenia podstawowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivipril 10 mg
Przedkliniczne badania ramiprylu, substancji czynnej preparatu Ivipril, wykazały niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano charakterystyczne dla inhibitorów ACE zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmiany w morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego, szczególnie przy wysokich dawkach 250 mg/kg/dobę. Maksymalne tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały teratogenności ani upośledzenia płodności, jednak podawanie wysokich dawek ≥50 mg/kg/dobę samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co potwierdzono także w badaniach nefrotoksyczności u młodych zwierząt po jednorazowym podaniu.
aparat przykłębuszkowy, działanie kancerogenne, inhibitor ACE, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, morfologia krwi, nefrotoksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil 5 mg 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano głównie zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. Przy wysokich dawkach (do 250 mg/kg mc./dobę) stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest farmakodynamicznym efektem leku. Dobrze tolerowane dawki dobowe wynosiły odpowiednio: 2 mg/kg mc. u szczurów, 2,5 mg/kg mc. u psów oraz 8 mg/kg mc. u małp. Szczególnie niepokojące były nieodwracalne uszkodzenia nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce, co ma istotne implikacje dla stosowania ramiprylu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, laktacja, morfologia krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, profil toksykologiczny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ moczowy, uszkodzenie nerek, właściwości genotoksyczne, właściwości teratogenne, zaburzenia równowagi elektrolitowej, życie płodowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej przy doustnym podaniu u gryzoni i psów, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowej dawce. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zmiany biochemiczne i morfologiczne, typowe dla działania inhibitorów konwertazy angiotensyny, takie jak przesunięcia elektrolitowe i powiększenie aparatu przykłębuszkowego (szczególnie przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp). Bezpieczne dawki ustalono na poziomie 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, bez występowania efektów toksycznych. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i małpach nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak wysokie dawki (≥50 mg/kg/dobę) podawane ciężarnym szczurzym spowodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się rozszerzeniem miedniczki nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, obraz krwi, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, równowaga elektrolitowa osocza, ryzyko kancerogenne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały akceptowalny profil toksyczności obu substancji. Ramipryl nie wykazywał istotnej toksyczności ostrej przy podaniu doustnym u gryzoni i psów, a dawki tolerowane wynosiły do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. W badaniach przewlekłej toksyczności obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz farmakodynamiczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani mutagennego, jednak w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę u szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa po ekspozycji w okresie płodowym i laktacji.
amlodypina, badanie przedkliniczne, dojrzałe spermatydy, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, efekt mutagenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, stężenie elektrolitów w osoczu, stężenie testosteronu, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek