antagonista jonów wapnia

Antagonisty jonów wapnia, znane również jako blokery kanałów wapniowych, to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca. Ich mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L, co hamuje napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego.

Najważniejsze podgrupy antagonistów wapnia to pochodne dihydropirydyny (np. amlodypina, nifedypina), wykorzystywane przede wszystkim w terapii nadciśnienia tętniczego; pochodne fenyloalkiloaminy (np. werapamil), stosowane w zaburzeniach rytmu serca; oraz pochodne benzotiazepiny (np. diltiazem), które wykazują działanie pośrednie.

Leki te charakteryzują się dobrą tolerancją przez pacjentów, choć mogą powodować działania niepożądane takie jak obrzęki obwodowe, zaczerwienienie twarzy, bóle głowy czy zawroty głowy. Werapamil i diltiazem mogą również wpływać na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, dlatego wymagają ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia.

Antagoniści wapnia mają zastosowanie w leczeniu skojarzonym nadciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, cukrzycą, zespołem metabolicznym oraz u osób w podeszłym wieku. Są również skuteczni w profilaktyce dławicy piersiowej oraz w terapii zespołu Raynauda.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zahron Combi 20 mg + 5 mg

Zahron Combi to preparat złożony zawierający rozuwastatynę, selektywny i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA, oraz amlodypinę, dihydropirydynowy bloker kanałów wapniowych. Rozuwastatyna hamuje biosyntezę cholesterolu w wątrobie, zwiększając ekspresję receptorów LDL i zmniejszając produkcję lipoprotein VLDL, co skutkuje obniżeniem stężenia LDL-C i VLDL-C. Amlodypina działa poprzez blokadę napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego, powodując ich rozkurcz, co prowadzi do obniżenia oporu naczyniowego i ciśnienia tętniczego. Preparat jest wskazany do jednoczesnego leczenia hiperlipidemii i nadciśnienia tętniczego, co pozwala na kompleksową kontrolę czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.
3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzym A, antagonista jonów wapnia, astma oskrzelowa, biosynteza cholesterolu, ból wieńcowy, cukrzyca, dihydropirydynowy bloker kanału wapniowego, dławica odmienna Prinzmetala, dna moczanowa, dolegliwość wieńcowa, dusznica bolesna, działanie hipolipemizujące, działanie przeciwdławicowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, inhibitor reduktazy HMG-CoA, lipoproteina bardzo niskiej gęstości, lipoproteina niskiej gęstości, mewalonian, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie, nitrogliceryna, obniżenie odcinka ST, profil lipidowy osocza, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rozszerzenie tętnicy wieńcowej, skurcz tętnicy wieńcowej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alotendin 5 mg + 10 mg

Alotendin to preparat złożony zawierający bisoprolol (fumaranu) oraz amlodypinę (bezylanu), należący do grupy leków przeciwnadciśnieniowych o kodzie ATC C07FB07. Amlodypina, jako wolno działający antagonista kanałów wapniowych, powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń, co skutkuje obniżeniem oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego, bez wywoływania odruchowej tachykardii. Działa również rozszerzająco na tętnice wieńcowe, poprawiając perfuzję mięśnia sercowego, co jest istotne w leczeniu dławicy piersiowej, w tym dławicy Prinzmetala. Bisoprolol, kardioselektywny beta1-adrenolityk, zmniejsza częstość pracy serca i objętość wyrzutową, co redukuje zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Jego długi półokres eliminacji (10-12 godzin) pozwala na skuteczne dawkowanie raz na dobę, a pełne działanie hipotensyjne rozwija się po około 2 tygodniach terapii.
aktywność reninowa osocza, aktywność sympatykomimetyczna, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, beta-adrenolityk kardioselektywny, bloker kanałów wapniowych, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dusznica bolesna, działanie inotropowo ujemne, lek beta-adrenolityczny, lipidy, mięśnie gładkie oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, objętość wyrzutowa serca, obniżenie odcinka ST, opór obwodowy, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptory beta1-adrenergiczne, receptory beta2-adrenergiczne, rozkurcz mięśni gładkich naczyń, tachykardia odruchowa, tętnice wieńcowe, tętniczki obwodowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cardilopin 2,5 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje dominujące działanie naczyniowe, prowadząc do rozkurczu mięśni gładkich naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Jej mechanizm działania obejmuje hamowanie napływu jonów wapnia do komórek mięśniowych serca i naczyń, co skutkuje zmniejszeniem oporu obwodowego oraz poprawą ukrwienia mięśnia sercowego, zwłaszcza w przebiegu dławicy piersiowej, w tym anginy Prinzmetala. Dawka 5-10 mg podawana raz na dobę zapewnia stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny bez gwałtownych spadków ciśnienia. Amlodypina nie wpływa negatywnie na profil lipidowy ani metabolizm, co czyni ją bezpieczną u pacjentów z astmą, cukrzycą czy dną moczanową. W chorobie niedokrwiennej serca poprawia tolerancję wysiłku, wydłuża czas do wystąpienia bólu wieńcowego i zmniejsza zapotrzebowanie na nitroglicerynę.
angina Prinzmetala, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dna moczanowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, obrzęk płuc, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, rewaskularyzacja wieńcowa, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodipine Orion 5 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje dominujące działanie naczyniowe poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego. Mechanizm obniżania ciśnienia tętniczego opiera się na rozkurczu tętniczek obwodowych, co zmniejsza opór obwodowy i obciążenie następcze, a także na rozszerzeniu naczyń wieńcowych, co poprawia perfuzję mięśnia sercowego, szczególnie u pacjentów z dławicą Prinzmetala. Dawka 5-10 mg/dobę amlodypiny skutecznie obniża ciśnienie tętnicze przez 24 godziny bez gwałtownego spadku ciśnienia, a u chorych z dławicą piersiową wydłuża czas wysiłku fizycznego, czas do wystąpienia bólu dławicowego oraz zmniejsza częstość napadów i zapotrzebowanie na nitraty. Amlodypina nie wpływa negatywnie na profil lipidowy ani metabolizm, co umożliwia jej stosowanie u pacjentów z astmą, cukrzycą czy dną moczanową.
amlodypina, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, dławica odmienna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor kanałów wapniowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapnia, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, obniżanie ciśnienia, obrzęk płuc, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, rewaskularyzacja, rozszerzenie tętniczek obwodowych, skurcz naczyń wieńcowych, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ApoAmlo 5 mg

ApoAmlo, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn o dominującym działaniu naczyniowym (kod ATC: C08CA01). Mechanizm działania polega na powolnym hamowaniu napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do rozkurczu naczyń, zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Podawanie leku raz na dobę zapewnia stabilne, 24-godzinne obniżenie ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez ryzyka gwałtownego spadku ciśnienia, co zwiększa bezpieczeństwo terapii u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.
amlodypina, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, bezylan, ból wieńcowy, cukrzyca, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, działanie przeciwdławicowe, glicerol triazotan, inhibitor kanału wapniowego, kontrola glikemii, metabolizm kwasu moczowego, nadciśnienie tętnicze, napad dławicowy, niedotlenienie mięśnia sercowego, nitrogliceryna, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie odcinka ST, opór naczyniowy, opór obwodowy, perfuzja wieńcowa, profil lipidowy osocza, przezbłonowy napływ jonów wapnia, skurcz naczyń wieńcowych, tętniczka przedwłosowata
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tertens-AM 1,5 mg + 5 mg

Tertens-AM to preparat z grupy antagonistów wapnia i leków moczopędnych (kod ATC: C08GA02), łączący indapamid i amlodypinę, które wykazują synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Indapamid, pochodna sulfonamidowa o działaniu tiazydopodobnym, hamuje zwrotne wchłanianie sodu w korowej części nerki, zwiększając wydalanie sodu, chlorków, a w mniejszym stopniu potasu i magnezu, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Amlodypina, dihydropirydynowy bloker kanałów wapniowych, działa rozkurczająco na mięśnie gładkie naczyń, zmniejszając opór naczyniowy. Indapamid wykazuje długotrwałe działanie (24 h) przy dawkach wywołujących umiarkowane działanie moczopędne, poprawia podatność tętnic, zmniejsza przerost lewej komory serca oraz nie wpływa negatywnie na metabolizm lipidów i węglowodanów. Amlodypina obniża ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej, cechuje się powolnym początkiem działania, co minimalizuje ryzyko ostrego niedociśnienia, i jest dobrze tolerowana u pacjentów z astmą, cukrzycą oraz dną moczanową.
amlodypina, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, cukrzyca typu 2, dihydropirydyna, dna moczanowa, działanie przeciwnadciśnieniowe, frakcja HDL cholesterolu, frakcja LDL cholesterolu, indapamid, inhibitor napływu jonów wapnia, lek moczopędny, metabolizm lipidów, metabolizm węglowodanów, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, plateau terapeutyczne, pochodna sulfonamidowa, przerost lewej komory serca, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, wchłanianie zwrotne sodu, zawał mięśnia sercowego, złożony punkt końcowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – NO-SPA ampułki 20 mg/ml

Drotaweryna, substancja czynna leku NO-SPA Ampułki (20 mg/ml, 40 mg w 2 ml ampułce), jest selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu IV (PDE IV), co prowadzi do wzrostu stężenia cAMP w komórkach mięśni gładkich. Mechanizm ten powoduje fosforylację MLCK, zmniejszenie jej powinowactwa do kompleksu Ca-kalmodulina oraz obniżenie stężenia jonów wapnia w cytoplazmie, co skutkuje rozkurczem mięśni gładkich. Drotaweryna działa niezależnie od pochodzenia skurczu, rodzaju unerwienia oraz lokalizacji mięśni gładkich, obejmując przewód pokarmowy, układ moczowo-płciowy, układ krążenia i drogi żółciowe. Ponadto lek rozszerza naczynia krwionośne, zwiększając przepływ krwi przez tkanki, co może mieć dodatkowe korzyści terapeutyczne.
antagonista jonów wapnia, chlorowodorek drotaweryny, cykliczny adenozynomonofosforan, drogi żółciowe, działanie spazmolityczne, fosfodiesteraza, izoenzym PDE IV, perystaltyka, pirosiarczyn sodu, profil bezpieczeństwa leku, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz pochodzenia nerwowego, substancja o znanym działaniu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tertens-AM 1,5 mg + 10 mg

Tertens-AM to preparat złożony zawierający indapamid (1,5 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg), łączący działanie tiazydopodobnego diuretyku i antagonisty kanałów wapniowych (kod ATC: C08GA02). Indapamid hamuje zwrotne wchłanianie sodu w korowej części nerki, zwiększając wydalanie sodu, chlorków, a w mniejszym stopniu potasu i magnezu, co prowadzi do efektu przeciwnadciśnieniowego utrzymującego się przez 24 godziny. Amlodypina, jako dihydropirydyna, blokuje napływ jonów wapnia do mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i zmniejszenie oporu naczyniowego. Oba składniki charakteryzują się korzystnym profilem metabolicznym, nie wpływając negatywnie na metabolizm lipidów i węglowodanów, co czyni preparat odpowiednim dla pacjentów z cukrzycą, astmą oskrzelową czy dną moczanową. W badaniach klinicznych indapamid wykazał zdolność do zmniejszania przerostu lewej komory serca, a amlodypina zapewnia stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego bez ryzyka nagłego niedociśnienia.
antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, badanie randomizowane, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, cukrzyca typu 2, dihydropirydyna, dna moczanowa, działanie przeciwnadciśnieniowe, echokardiografia, inhibitor ACE, inhibitor napływu jonów wapnia, lek moczopędny, metabolizm lipidów, metabolizm węglowodanów, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór naczyniowy, ostre niedociśnienie tętnicze, pochodna sulfonamidowa, podwójna ślepa próba, przerost lewej komory serca, przezbłonowy przepływ jonów wapnia, punkt końcowy, ryzyko względne, tiazydowy lek moczopędny, wchłanianie zwrotne sodu, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Artigo 20 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Artigo zawiera cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg) i jest wskazany do leczenia zawrotów głowy, działając na ośrodkową i obwodową część układu równowagi (kod ATC: N07CA52). Dimenhydramina, będąca solą chloroteofilinową difenhydraminy, wykazuje działanie przeciwhistaminowe, przeciwcholinergiczne oraz depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, co przekłada się na efekt przeciwwymiotny i przeciwzawrotowy poprzez hamowanie strefy uaktywnienia chemoreceptorów w regionie 4. przedsionka. Cynaryzyna działa antagonistycznie na kanały wapniowe, hamując napływ jonów Ca²⁺ do komórek błędnika, co wywołuje efekt uspokajający na obwodową część układu równowagi.
antagonista jonów wapnia, błędnik, choroba lokomocyjna, cynaryzyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dimenhydramina, działanie parasympatykolityczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwmuskarynowe, działanie przeciwwymiotne, działanie przeciwzawrotowe, efekt przeciwcholinergiczny, kinetoza, obwodowa część układu równowagi, ośrodkowa część układu równowagi, strefa uaktywnienia chemoreceptorów, układ przedsionkowy, układ równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodipine Medreg 10 mg

Amlodypina, będąca wybiórczym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Mechanizm działania polega na hamowaniu napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do rozkurczu naczyń i obniżenia oporu obwodowego, a tym samym zmniejszenia obciążenia następczego serca. U pacjentów z dławicą piersiową amlodypina poprawia tolerancję wysiłku, wydłuża czas do wystąpienia objawów dławicowych oraz zmniejsza częstość napadów i zapotrzebowanie na nitraty. Dawka dobowa 5-10 mg zapewnia stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny bez gwałtownych spadków ciśnienia. Ponadto lek nie wpływa negatywnie na profil metaboliczny, co czyni go bezpiecznym u pacjentów z cukrzycą, astmą oskrzelową czy dną moczanową.
antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, badanie ALLHAT, badanie CAMELOT, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, digoksyna, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja NYHA, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór obwodowy, przerost lewej komory, skurcz tętnic wieńcowych, tętniczka przedwłosowata, TIA, triazotan glicerolu, udar mózgu, zabieg rewaskularyzacji, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlozek 10 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Amlozek, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazującym dominujące działanie naczyniowe. Dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, amlodypina hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego oraz mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do rozkurczu naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki dobowej, bez gwałtownego spadku ciśnienia, co jest korzystne w terapii nadciśnienia tętniczego. W leczeniu dławicy piersiowej amlodypina zmniejsza obciążenie następcze poprzez rozszerzenie tętniczek przedwłosowatych oraz poprawia perfuzję wieńcową, rozszerzając tętnice wieńcowe, co skutkuje wydłużeniem czasu wysiłku fizycznego, opóźnieniem wystąpienia bólu dławicowego i obniżenia odcinka ST o 1 mm oraz zmniejszeniem częstości napadów dławicowych i zapotrzebowania na nitroglicerynę.
amlodypina, amlodypina bezylan, antagonista jonów wapnia, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, cukrzyca, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, efekt hipotensyjny, glicerolu triazotan, inhibitor kanału wapniowego, kontrola glikemii, metabolizm puryn, nadciśnienie tętnicze, napływ jonów wapnia, niedotlenienie mięśnia sercowego, nitrogliceryna, obciążenie następcze, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie odcinka ST, opór obwodowy, profil lipidowy, rozkurcz mięśni gładkich, skurcz tętnic wieńcowych, tętnice wieńcowe, tętniczki przedwłosowate, wybiórczy antagonista wapnia