eliminacja peryndoprylatu

Peryndoprylat jest aktywnym metabolitem peryndoprylu, leku z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych.

Eliminacja peryndoprylatu zachodzi głównie drogą nerkową. Około 60% dawki peryndoprylu jest wydalane z moczem w postaci peryndoprylatu oraz innych metabolitów. Okres półtrwania peryndoprylatu w fazie eliminacji wynosi około 30-120 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek eliminacja peryndoprylatu ulega spowolnieniu, co może prowadzić do kumulacji leku w organizmie. W przypadku niewydolności nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania peryndoprylu, aby zapobiec działaniom niepożądanym związanym z nadmiernym stężeniem aktywnego metabolitu.

Wiek pacjenta również wpływa na eliminację peryndoprylatu – u osób starszych obserwuje się wolniejszy klirens tego związku, co należy uwzględnić podczas doboru dawki leku, szczególnie u pacjentów powyżej 65. roku życia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlessa 8 mg + 5 mg

Farmakokinetyka produktu leczniczego Amlessa, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wykazuje charakterystyczne profile obu substancji, które nie różnią się istotnie od podawania ich oddzielnie. Peryndopryl, będący prolekiem, jest szybko wchłaniany (maksymalne stężenie po 1 godzinie), a jego aktywny metabolit, peryndoprylat, osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Biodostępność peryndoprylatu wynosi 27%, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 17 godzin dla frakcji niezwiązanej. Wchłanianie peryndoprylu jest obniżone przez posiłki, co wymaga podawania leku na czczo. Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania (35-50 godzin), wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%) oraz biodostępnością 64-80%, a jej maksymalne stężenie osiągane jest po 6-12 godzinach. W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie jest modyfikowana przez pokarm. Objętość dystrybucji wynosi odpowiednio 0,2 l/kg dla peryndoprylatu i 21 l/kg dla amlodypiny.
biodostępność amlodypiny, biodostępność bezwzględna, czynny metabolit, eliminacja peryndoprylatu, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka peryndoprylu, faza eliminacji, klirens amlodypiny, konwertaza angiotensyny, lek Amlessa, marskość wątroby, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndoprylat, pole pod krzywą stężenia leku, prolek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg

Preparat Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals łączy dwa leki o uzupełniających się mechanizmach działania w terapii nadciśnienia tętniczego. Peryndopryl, będący prolekiem, jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, natomiast jego aktywny metabolit – peryndoprylat – po 3-4 godzinach. Biodostępność peryndoprylu jest obniżona przez posiłki, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Objętość dystrybucji peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg, a jego wiązanie z białkami osocza to 20%. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 17 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i elektrolitów. W przypadku marskości wątroby klirens wątrobowy peryndoprylu jest zmniejszony o 50%, jednak bez konieczności modyfikacji dawki ze względu na niezmienioną produkcję aktywnego metabolitu.
aktywacja metaboliczna, AUC, białka osocza, biodostępność, biodostępność amlodypiny, dawka terapeutyczna, eliminacja peryndoprylatu, klirens doustny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kreatynina, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl i amlodypina, peryndoprylat, prolek, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie we krwi, wiązanie z białkami, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – CoArprenessa 5 mg + 1,25 mg

CoArprenessa to lek zawierający 5 mg peryndoprylu z argininą (3,395 mg peryndoprylu) oraz 1,25 mg indapamidu, którego farmakokinetyka jest sumą właściwości obu substancji bez wzajemnego wpływu na ich profile. Peryndopryl, będący prolekiem, szybko się wchłania (maks. stężenie po 1 h), a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – osiąga maksymalne stężenie po 3-4 h, z okresem półtrwania około 17 h, co pozwala na dobowe dawkowanie. Biodostępność peryndoprylu zmniejsza posiłek, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. U pacjentów starszych, z niewydolnością serca lub nerek eliminacja peryndoprylatu jest zmniejszona, co wymaga dostosowania dawki, natomiast u chorych z marskością wątroby zmiany kinetyki nie wpływają na dawkowanie. Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, maks. stężenie osiąga po około 1 h, wiąże się w 79% z białkami osocza i ma długi okres półtrwania 14-24 h (średnio 18 h), co umożliwia podawanie raz na dobę bez kumulacji.
biodostępność leku, dializoterapia, działanie terapeutyczne, eliminacja peryndoprylatu, enzym konwertujący angiotensynę, filtracja kłębuszkowa, indapamid, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, kumulacja leku, marskość wątroby, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, szybkie wchłanianie, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vilpin Combi 10 mg + 10 mg

Vilpin Combi, zawierający peryndopryl i amlodypinę, charakteryzuje się farmakokinetyką obu składników zgodną z ich indywidualnymi profilami. Peryndopryl, będący prolekiem, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – po 3-4 godzinach, z okresem półtrwania około 17 godzin dla frakcji niezwiązanej. Biodostępność peryndoprylu wynosi około 27%, a jej konwersja do peryndoprylatu jest obniżona przez posiłki, co uzasadnia podawanie leku na czczo. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki. Amlodypina osiąga maksymalne stężenie po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, wysoki stopień wiązania z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm amlodypiny zachodzi głównie w wątrobie, a wydalanie odbywa się z moczem głównie w postaci metabolitów (60%).
AUC, biodostępność, dysfagia, eliminacja peryndoprylatu, faza eliminacji, hemodializa, klirens dializacyjny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl i amlodypina, peryndoprylat, prolek, stężenie kreatyniny, szybkie wchłanianie, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg

Vilpin Combi to preparat łączący peryndopryl tozylan i amlodypinę bezylan, którego farmakokinetyka odzwierciedla właściwości obu składników. Peryndopryl jest prolekiem, szybko wchłania się po podaniu doustnym (maks. stężenie po 1 h), a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – osiąga maksymalne stężenie po 3-4 h, z okresem półtrwania 17 h (frakcja niezwiązana). Biodostępność peryndoprylu wynosi 27%, a jego wiązanie z białkami osocza to 20%. Wchłanianie peryndoprylu jest zmniejszone przez posiłki, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Eliminacja peryndoprylatu odbywa się głównie przez nerki, a u pacjentów z niewydolnością nerek, serca lub w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszoną eliminację, co wymaga monitorowania funkcji nerek i elektrolitów. U pacjentów z marskością wątroby klirens peryndoprylu jest zmniejszony, jednak nie wpływa to na ilość powstającego peryndoprylatu, więc nie jest konieczna modyfikacja dawki.
amlodypina bezylan, biodostępność peryndoprylu, dializa, eliminacja peryndoprylatu, faza eliminacji, klirens dializacyjny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kreatynina, marskość wątroby, nieaktywny metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl tozylan, peryndoprylat, pole pod krzywą stężenia leku, potas, prolek, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca

eliminacja peryndoprylatu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Amlessa 8 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – CoArprenessa 5 mg + 1,25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Vilpin Combi 10 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg