zespół zaburzeń oddychania u noworodków

Zespół zaburzeń oddychania u noworodków (ZZO), dawniej zwany chorobą błon szklistych, jest jednym z najczęstszych stanów patologicznych układu oddechowego występujących u wcześniaków. Istotą schorzenia jest niedobór surfaktantu płucnego, co prowadzi do zaburzenia napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych, ich zapadania się i rozwoju niewydolności oddechowej.

Czynniki ryzyka ZZO obejmują wcześniactwo (zwłaszcza urodzenie przed 34. tygodniem ciąży), cukrzycę matki, cesarskie cięcie bez rozpoczętej akcji porodowej, niedotlenienie okołoporodowe oraz hipotermię. Główne objawy to duszność, tachypnoe, wciąganie międzyżebrzy, wysiłek oddechowy, sinica oraz charakterystyczny „stękający” oddech występujący w ciągu pierwszych godzin życia.

Diagnostyka obejmuje ocenę kliniczną, badania gazometryczne oraz RTG klatki piersiowej, które wykazuje typowy obraz „mlecznej szyby” z widocznym bronchogramem powietrznym. W leczeniu kluczowe znaczenie ma wsparcie oddechowe (CPAP, wentylacja mechaniczna), podaż egzogennego surfaktantu oraz terapia wspomagająca (utrzymanie homeostazy, odpowiednie nawodnienie i odżywienie).

Profilaktyka ZZO polega głównie na stosowaniu kortykosteroidów prenatalnych u kobiet zagrożonych przedwczesnym porodem, co znacząco przyspiesza dojrzewanie płuc płodu. Mimo postępów w terapii, ZZO pozostaje istotną przyczyną zachorowalności i śmiertelności wśród noworodków urodzonych przedwcześnie, zwłaszcza w krajach o ograniczonym dostępie do zaawansowanej opieki neonatologicznej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl