enoksymon

Enoksymon (enoxymone) to lek inotropowy należący do grupy inhibitorów fosfodiesterazy III. Substancja ta zwiększa kurczliwość mięśnia sercowego poprzez hamowanie rozkładu cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do wzrostu stężenia wewnątrzkomórkowego wapnia.

Enoksymon stosowany jest głównie w leczeniu ostrej niewydolności serca, szczególnie w przypadkach opornych na standardową terapię. Lek ten wykazuje działanie inotropowe dodatnie (zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego) oraz działanie naczyniorozszerzające, co prowadzi do zmniejszenia obciążenia następczego (afterload) i poprawy rzutu serca.

W praktyce klinicznej enoksymon podawany jest dożylnie, najczęściej w warunkach intensywnej terapii. Podczas stosowania tego leku konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych pacjenta ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak tachyarytmie, niedociśnienie tętnicze czy niedokrwienie mięśnia sercowego. Lek ten należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Grenalvon 0,5 mg

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne anagrelidu wykazały, że lek jest głównie metabolizowany przez enzym CYP1A2, co implikuje istotne interakcje z inhibitorami (np. fluwoksamina, enoksacyna) i induktorami (np. omeprazol) tego enzymu. Inhibitory CYP1A2 mogą zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, potencjalnie nasilając działania niepożądane, natomiast induktory mogą obniżać jego stężenie, zmniejszając skuteczność terapii. Anagrelid wykazuje także ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm leków takich jak teofilina. Ponadto, jako inhibitor PDE III, anagrelid może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon) oraz przeciwpłytkowych (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel), zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień. W badaniu klinicznym wykazano, że jednoczesne stosowanie anagrelidu (1 mg/dobę) i kwasu acetylosalicylowego (75 mg/dobę) wzmacnia hamowanie agregacji płytek, co u niektórych pacjentów skutkowało poważnymi krwotokami.
agregacja płytek krwi, amrynon, anagrelid, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, ciprofloksacyna, cylostazol, digoksyna, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie inotropowe, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, enoksacyna, enoksymon, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor PDE III, karbamazepina, klopidogrel, klozapina, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, norfloksacyna, olanzapina, olprynon, omeprazol, teofilina, tiklopidyna, warfaryna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Sandoz 0,5 mg

Farmakokinetyczne i farmakodynamiczne badania anagrelidu wskazują na istotne interakcje z lekami wpływającymi na enzym CYP1A2, główny szlak metabolizmu anagrelidu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą zwiększać stężenie anagrelidu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2, np. omeprazol, mogą obniżać ekspozycję na lek, co może osłabiać jego skuteczność i wymaga monitorowania parametrów klinicznych oraz dostosowania dawki. Anagrelid wykazuje także działanie hamujące CYP1A2, co może wpływać na metabolizm leków takich jak teofilina. Nie stwierdzono istotnego wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co jest istotne dla pacjentów stosujących te leki jednocześnie.
agregacja płytek krwi, amrynon, anagrelid, biodostępność leku, cylostazol, CYP1A2, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, hamowanie czynności płytek krwi, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor PDE III, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, metabolizm wątrobowy leków, milrynon, nadpłytkowość samoistna, olprynon, omeprazol, tachykardia, teofilina, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Anagrelid – Interakcje

Anagrelid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co czyni go podatnym na interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. fluwoksamina, enoksacyna) i induktorami (np. omeprazol) tego enzymu. Inhibitory CYP1A2 mogą zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki, natomiast induktory mogą zmniejszać ekspozycję na lek, co również wymaga nadzoru klinicznego. Anagrelid wykazuje także ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm innych leków, takich jak teofilina. W badaniach in vivo wykazano brak wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co jest istotne dla pacjentów z nadpłytkowością samoistną wymagających terapii skojarzonej. Pokarm opóźnia wchłanianie anagrelidu, ale nie zmienia jego całkowitej ekspozycji, a sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP1A2, może opóźniać eliminację leku.
agregacja płytek krwi, amrynon, anagrelid, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, cylostazol, digoksyna, doustny hormonalny środek antykoncepcyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, enoksacyna, enoksymon, enzym CYP1A2, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor PDE III, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, olprynon, omeprazol, płytki krwi, sok grejpfrutowy, teofilina, warfaryna, zaburzenie jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Vipharm 0,5 mg

Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą znacząco hamować metabolizm anagrelidu, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2, np. omeprazol, mogą obniżać ekspozycję na lek, co sugeruje konieczność ścisłego monitorowania klinicznego i rozważenia dostosowania dawki. Anagrelid wykazuje również ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm teofiliny, a także działa jako inhibitor PDE III, potencjalnie nasilając działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol). Nie stwierdzono wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co eliminuje potrzebę modyfikacji dawkowania tych leków.
agregacja płytek krwi, amrynon, badanie farmakokinetyczne, cylostazol, CYP1A2, cytochrom P450, digoksyna, działanie niepożądane, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, niedociśnienie, olprynon, omeprazol, tachykardia, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anagrelide Accord

Anagrelid, będący inhibitorem fosfodiesterazy III cAMP, wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiologicznych, takich jak torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, kardiomiopatia czy zastoinowa niewydolność serca. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest kompleksowa ocena układu krążenia (EKG, echokardiografia) oraz monitorowanie parametrów hematologicznych (morfologia krwi), biochemicznych (AlAT, AspAT, kreatynina, mocznik) i elektrolitów (potas, magnez, wapń). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (przeciwwskazanie przy aktywności aminotransferaz >5x ULN), nerek, hipokalemią, hipomagnezemią oraz u osób przyjmujących inhibitory CYP1A2. Po odstawieniu anagrelidu obserwuje się wzrost liczby płytek krwi w ciągu 4 dni, powrót do wartości wyjściowych w 10-14 dni, co wymaga częstych kontroli hematologicznych.
aktywność aminotransferaz, amrynon, anagrelid, badanie echokardiograficzne, badanie elektrokardiograficzne, biopsja szpiku kostnego, cykliczny adenozynomonofosforan, cylostazol, częstoskurcz komorowy, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, enoksymon, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP1A2, inhibitor fosfodiesterazy III, kardiomegalia, kardiomiopatia, kwas acetylosalicylowy, mielofibroza, milrynon, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, olprynon, ostra białaczka szpikowa, stężenie kreatyniny i mocznika, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Skład i postać leku – Rocuronium bromide hameln 10 mg/ml

Produkt leczniczy Rocuronium bromide hameln zawiera bromek rokuronium w stężeniu 10 mg/ml, dostępny w fiolkach i ampułkach o pojemnościach 2,5 ml (25 mg), 5 ml (50 mg) oraz 10 ml (100 mg). Roztwór do wstrzykiwań/infuzji cechuje się pH 3,8-4,2 oraz osmolarnością 270-310 mOsmol/kg, jest klarowny, bezbarwny lub jasnobrązowożółty. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co klasyfikuje go jako „wolny od sodu”. Przechowywanie odbywa się w temperaturze 2-8°C przez 3 lata lub do 12 tygodni poniżej 30°C, z zakazem ponownego chłodzenia po wyjęciu. Po otwarciu roztwór należy zużyć natychmiast, a rozcieńczony do 5,0 mg/ml lub 0,1 mg/ml w 0,9% NaCl lub 5% glukozie zachowuje stabilność do 24 godzin w temperaturze pokojowej, jednak ze względu na ryzyko mikrobiologiczne zaleca się natychmiastowe użycie.
amfoterycyna, amoksycylina, azatiopryna, bromek rokuronium, bursztynian hydrokortyzonu, bursztynian prednizolonu, cefazolina, chlorek sodu, deksametazon, diazepam, enoksymon, erytromycyna, famotydyna, furosemid, glikokortykosteroid, immunosupresant, insulina, Intralipid, kloksacylina, kwas octowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwlękowy, linia infuzyjna, metoheksytal, metyloprednizolon, niezgodność fizyczna, octan sodu trójwodny, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stabilność chemiczno-fizyczna, tiopental, trimetoprym, wankomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelid Nordic 0,5 mg

Farmakokinetyka anagrelidu opiera się głównie na metabolizmie przez enzym CYP1A2, co implikuje potencjalne interakcje z inhibitorami tego enzymu (fluwoksamina, enoksacyna, omeprazol), które mogą zwiększać stężenie leku i ryzyko działań niepożądanych. W badaniach klinicznych wykazano, że digoksyna i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę anagrelidu, jednak współstosowanie z warfaryną wymaga monitorowania INR ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z kwasem acetylosalicylowym (ASA), gdzie jednoczesne podawanie może nasilać działanie antyagregacyjne i zwiększać ryzyko ciężkich krwotoków, co wymaga dokładnej oceny ryzyka i korzyści oraz ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z grup wysokiego ryzyka. Ponadto, anagrelid jako inhibitor PDE III może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga ostrożności i monitorowania efektów klinicznych.
agregacja płytek krwi, amrynon, biodostępność, cylostazol, CYP1A2, digoksyna, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, hipokaliemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor fosfodiesterazy typu III, klopidogrel, krwotok, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, odstęp QTc, olprynon, omeprazol, sok grejpfrutowy, tachykardia, teofilina, tiklopidyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Vipharm 1 mg

Farmakokinetyczne i farmakodynamiczne badania interakcji anagrelidu z innymi lekami wskazują na istotne znaczenie metabolizmu przez enzym CYP1A2. Inhibitory CYP1A2 (np. fluwoksamina, enoksacyna) mogą zwiększać ekspozycję na anagrelid, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP1A2, takie jak omeprazol, obniżają stężenie anagrelidu, co może wpływać na skuteczność terapii i wymaga monitorowania oraz dostosowania dawki. Anagrelid, jako selektywny inhibitor PDE III, może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga ostrożności lub unikania jednoczesnego stosowania. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną i warfaryną potwierdza możliwość bezpiecznego stosowania skojarzonego.
amrynon, anagrelid, biodostępność leku, cylostazol, digoksyna, działanie niepożądane, działanie przeciwagregacyjne, ekspozycja na lek, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor fosfodiesterazy typu III, interakcja międzylekowa, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, olprynon, omeprazol, teofilina, warfaryna, zaburzenie jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelid Nordic 0,75 mg

Anagrelid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co implikuje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu, takich jak fluwoksamina, enoksacyna i omeprazol, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia leku w osoczu. Badania wykazały brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną i warfaryną, co pozwala na ich bezpieczne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawki. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QTc, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią, oraz na interakcje farmakodynamiczne z lekami inotropowymi (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol) i innymi lekami przeciwpłytkowymi, w tym kwasem acetylosalicylowym, które mogą nasilać działanie przeciwpłytkowe anagrelidu i zwiększać ryzyko ciężkich krwotoków. W dawkach terapeutycznych anagrelid wykazuje addycyjne działanie antyagregacyjne z ASA, co wymaga dokładnej oceny korzyści i ryzyka u pacjentów z nadpłytkowością samoistną.
Pokarm opóźnia wchłanianie anagrelidu, jednak nie wpływa istotnie na jego biodostępność, natomiast sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP1A2, może opóźniać eliminację leku, zwiększając ekspozycję. Alkohol może nasilać wazodylatacyjne działanie anagrelidu oraz ryzyko krwawień, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwpłytkowych, a także obciążać funkcję wątroby, co wymaga umiarkowanego spożycia lub abstynencji u pacjentów z czynnikami ryzyka. Wśród leków stosowanych jednocześnie z anagrelidem bez istotnych interakcji klinicznych wymienia się m.in. paracetamol, beta-adrenolityki, inhibitory ACE, klopidogrel, kumarynę, amlodypinę, karbamazepinę, diuretyki tiazydowe i pętlowe, statyny oraz hydroksymocznik. Mimo braku udokumentowanych interakcji, zaleca się monitorowanie pacjenta podczas wprowadzania nowych leków, szczególnie tych wpływających na układ krzepnięcia i sercowo-naczyniowy.
acetaminofen, agregacja płytek krwi, allopurynol, amlodypina, amrynon, anagrelid, beta-adrenolityk, biodostępność, cylostazol, CYP1A2, digoksyna, działanie antyagregacyjne, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, funkcja płytek krwi, furosemid, hipokaliemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, hydroksymocznik, indapamid, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE III, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, klopidogrel, krwotok, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, L-tyroksyna, lek inotropowy, metabolizm wątrobowy, milrynon, monitorowanie EKG, monoazotan izosorbidu, nadpłytkowość samoistna, obniżenie ciśnienia tętniczego, olprynon, omeprazol, paracetamol, ranitydyna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sok grejpfrutowy, symwastatyna, teofilina, tiklopidyna, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Skład i postać leku – Midazolam hameln 2 mg/ml

Midazolam hameln jest dostępny jako roztwór do wstrzykiwań/infuzji w stężeniach 1 mg/ml, 2 mg/ml oraz 5 mg/ml, zawierający midazolam w postaci chlorowodorku midazolamu. Preparat występuje w różnych pojemnościach ampułek i fiolek, np. 1 mg/ml w ampułkach 2 ml, 5 ml, 10 ml i fiolkach 50 ml, z zawartością midazolamu od 2 mg do 50 mg. Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny, o pH 2,9-3,7 i osmolalności 275-305 mOsmol/kg. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Midazolam hameln jest kompatybilny z 0,9% NaCl, 5% i 10% roztworem dekstrozy oraz roztworem Ringera, a po rozcieńczeniu zachowuje stabilność do 72 godzin w temp. do 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe użycie.
acetazolamid disodu, acyklowir, albumina, alteplaza, bumetanid, bursztynian sodu hydrokortyzonu, ceftazydym, chlorek sodu, chlorowodorek klonidyny, chlorowodorek midazolamu, diazepam, dimenhydramina, edisylan prochlorperazyny, enoksymon, fenobarbital sodu, fenytoina sodu, fluorouracyl, fosforan sodu, fosforan sodu deksametazonu, furosemid, imipenem, kanreinian potasu, kwas solny, metotreksat sodu, mezlocylina sodu, midazolam, octan flekainidu, pentobarbital sodowy, perfenazyna, ranitydyna, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny, roztwór Ringera, sól sodowa amoksycyliny, sól sodowa ampicyliny, sól sodowa omeprazolu, sól sodowa sulbaktamu, teofilina, tiopental sodu, trimetoprim-sulfametoksazol, trometamol, urokinaza, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Accord 0,5 mg

Anagrelid Accord, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP1A2. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą znacząco zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2 (np. omeprazol) mogą obniżać ekspozycję na lek, co również wymaga kontroli klinicznej i dostosowania terapii. Anagrelid wykazuje ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm leków takich jak teofilina. Ponadto, będąc inhibitorem PDE III, może nasilać działanie inotropowe leków takich jak milrynon czy amrynon, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
agregacja płytek krwi, amrynon, antykoagulant, chromanie przestankowe, ciprofloksacyna, cylostazol, digoksyna, działanie hipotensyjne, enoksacyna, enoksymon, enzym CYP1A2, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, olprynon, omeprazol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenie hemostazy
Leksykon leków
Skład i postać leku – Midazolam hameln 1 mg/ml

Midazolam hameln jest dostępny jako roztwór do wstrzykiwań/infuzji w stężeniach 1 mg/ml, 2 mg/ml oraz 5 mg/ml, zawierający odpowiednio 1,11 mg, 2,22 mg i 5,56 mg midazolamu chlorowodorku na ml roztworu. Preparat występuje w ampułkach i fiolkach o różnej pojemności, co przekłada się na zawartość midazolamu od 2 mg do 100 mg na opakowanie. Roztwór jest bezbarwny, o pH 2,9-3,7 i osmolalności 275-305 mOsmol/kg, zawiera wodę do wstrzykiwań, chlorek sodu (mniej niż 1 mmol sodu na ml) oraz kwas solny do regulacji pH. Produkt jest przeznaczony do podawania parenteralnego przez wykwalifikowany personel i wymaga przechowywania w temperaturze do 25°C, chroniony przed światłem, bez zamrażania. Po otwarciu roztwór należy zużyć jednorazowo, a po rozcieńczeniu zachowuje stabilność do 72 godzin w temperaturze do 25°C, pod warunkiem aseptycznych warunków.
acetazolamid disodu, acyklowir, alteplaza, bumetanid, bursztynian sodu hydrokortyzonu, ceftazydym, chlorek sodu, chlorowodorek klonidyny, chlorowodorek midazolamu, diazepam, dimenhydramina, edisylan prochlorperazyny, enoksymon, fenobarbital sodu, fenytoina sodu, fluorouracyl, fosforan sodu, fosforan sodu deksametazonu, furosemid, imipenem, kanreinian potasu, kwas solny, metotreksat sodu, mezlocylina sodu, midazolam, niezgodność farmaceutyczna, octan flekainidu, osmolalność roztworu, pentobarbital sodowy, perfenazyna, pH roztworu, podanie parenteralne, ranitydyna, rozcieńczenie, roztwór do wstrzykiwań, roztwór Ringera, sól sodowa amoksycyliny, sól sodowa ampicyliny, sól sodowa omeprazolu, sól sodowa sulbaktamu, substancja czynna, teofilina, terapia łączona, tiopental sodu, trimetoprim-sulfametoksazol, trometamol, urokinaza, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan, zanieczyszczenie mikrobiologiczne
Leksykon leków
Skład i postać leku – Midazolam Hameln 5 mg/ml

Midazolam Hameln jest dostępny w trzech stężeniach: 1 mg/ml, 2 mg/ml oraz 5 mg/ml, gdzie każdy mililitr roztworu zawiera odpowiednio 1 mg (1,11 mg chlorowodorku midazolamu), 2 mg (2,22 mg chlorowodorku midazolamu) lub 5 mg (5,56 mg chlorowodorku midazolamu) substancji czynnej. Preparat występuje w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań/infuzji o pH 2,9-3,7 i osmolalności 275-305 mOsmol/kg. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1 ml, co czyni go praktycznie wolnym od sodu. Dostępne są różne objętości ampułek i fiolek, a roztwór należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, chroniąc przed światłem, z okresem ważności 3 lata. Po otwarciu roztwór jest jednorazowego użytku, a po rozcieńczeniu zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 72 godziny w temperaturze do 25°C, pod warunkiem zachowania aseptyki.
acyklowir, albumina, alteplaza, amoksycylina, ampicylina, bumetanid, ceftazydym, chlorek sodu, chlorowodorek midazolamu, deksametazon, dekstroza, diazepam, dimenhydramina, enoksymon, fluorouracyl, foskarnet, furosemid, hydrokortyzon, imipenem, klonidyna, metotreksat, midazolam, nafcylina, niezgodność farmaceutyczna, omeprazol, pentobarbital, pH zasadowe, ranitydyna, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór midazolamu, roztwór Ringera, roztwór wodorowęglanu, teofilina, tiopental, trimetoprim-sulfametoksazol, urokinaza, wodorowęglan sodu, wytrącanie midazolamu