test Ames
Test Ames’a to biochemiczna metoda badania właściwości mutagennych różnych substancji chemicznych, służąca do oceny ich potencjalnego działania kancerogennego. Opracowany w latach 70. XX wieku przez Bruce’a Ames’a, test wykorzystuje bakterie Salmonella typhimurium z określonymi mutacjami genetycznymi, które uniemożliwiają im syntezę histydyny.
Zasada testu polega na obserwacji zdolności badanej substancji do wywoływania mutacji powrotnych (rewersji), które przywracają bakteriom zdolność do produkcji histydyny. Bakterie wysiewa się na podłoże bez histydyny, a substancje mutagenne powodują wzrost liczby kolonii bakteryjnych zdolnych do wzrostu w takich warunkach. Test często przeprowadza się z dodatkiem frakcji S9 z wątroby ssaków, co pozwala na symulację metabolizmu występującego w organizmie człowieka.
Test Ames’a stanowi ważne narzędzie w badaniach toksykologicznych, pozwalające na wstępną ocenę bezpieczeństwa leków, dodatków do żywności, kosmetyków i innych substancji chemicznych. Wykazuje wysoką korelację z działaniem kancerogennym u ssaków, co czyni go użytecznym w przesiewowych badaniach bezpieczeństwa nowych związków chemicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Rutyna, jako składnik flawonoidowy standaryzowanych wyciągów z ziela dziurawca (Hypericum perforatum L.), wykazuje niski potencjał toksyczny w badaniach przedklinicznych, zarówno w modelach toksyczności ostrej, jak i przewlekłej. Preparaty takie jak Depremin i Hyperis zawierają od 36,72 mg do 91,80 mg sumy flawonoidów w przeliczeniu na rutynę na tabletkę powlekaną 612 mg. Test AMES wykazał słabo pozytywny wynik mutagenności, prawdopodobnie związany z obecnością kwercetyny, jednak dalsze badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne rutyny. Wyniki dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są niejednoznaczne, co wskazuje na konieczność ostrożności u kobiet w ciąży oraz potrzebę dalszych badań. Do tej pory brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego rutyny, co stanowi obszar wymagający dalszej analizy.
aktywacja metaboliczna, badanie toksykologiczne, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, flawonoidy, fototoksyczność, genotoksyczność, kobieta w ciąży, kwercetyna, parametr bezpieczeństwa, pigmentacja skóry, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, promieniowanie UVA, rutyna, Salmonella typhimurium, schemat dawkowania, tabletka powlekana, test Ames, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, wyciąg etanolowy, ziele dziurawca -
Leksykon substancji czynnych
Hiperyzyna, będąca głównym składnikiem aktywnym wyciągów z ziela dziurawca (Hypericum perforatum L.), stosowana jest w preparatach leczniczych takich jak Depremin 612 mg i Hyperis, zawierających 612 mg wyciągu standaryzowanego na 0,6–1,8 mg hiperycyny, 36,72–91,80 mg flawonoidów (w przeliczeniu na rutynę) oraz do 36,72 mg hyperforyny. Badania przedkliniczne nie wykazały toksyczności ostrej ani przewlekłej po podaniu wielokrotnym, a potencjalne działanie mutagenne jest minimalne i nieistotne klinicznie, co potwierdzają testy in vitro i in vivo. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej wyniki są niejednoznaczne, co wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i planujących ciążę. Brak jest natomiast danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego hiperyzyny, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długoterminowego stosowania.
aktywacja metaboliczna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, flawonoidy, fototoksyczność, hyperforyna, Hypericum perforatum, kwercetyna, mutagenność, promieniowanie UVA, Salmonella typhimurium, test Ames, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, ziele dziurawca -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu z Hypericum perforatum L. (ziele dziurawca) stosowanego w produkcie leczniczym Depremin 612 mg wykazały brak istotnej toksyczności ostrej i przewlekłej, co potwierdza korzystny profil toksykologiczny substancji aktywnej. Testy mutagenności, w tym test AMES na szczepach Salmonella typhimurium TA 98 i TA 100, wykazały jedynie słaby pozytywny wynik dla wyciągu etanolowego, prawdopodobnie związany z obecnością kwercetyny, jednak dalsze badania in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego. Brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego wyciągu, co stanowi lukę w ocenie bezpieczeństwa. Badania toksyczności reprodukcyjnej dostarczyły niejednoznacznych wyników, co sugeruje konieczność ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
aktywacja metaboliczna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, kwercetyna, nadwrażliwość na promieniowanie UVA, potencjał mutagenny, test Ames, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ziele dziurawca -
Leksykon substancji czynnych
Hyperforyna, główny składnik aktywny wyciągów z ziela dziurawca (Hypericum perforatum L.), jest obecna w preparatach leczniczych takich jak Depremin i Hyperis w kontrolowanej dawce nieprzekraczającej 36,72 mg na tabletkę zawierającą 612 mg wyciągu. Badania przedkliniczne wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez oznak toksyczności ostrej ani po podaniu wielokrotnym. Testy genotoksyczności, w tym test AMES, wykazały jedynie słabo pozytywny wynik dla wyciągu etanolowego, prawdopodobnie związany z obecnością kwercetyny, natomiast dalsze badania in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego hyperforyny. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej wyniki są niejednoznaczne, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży i planujących ciążę oraz wskazuje na potrzebę dalszych badań. Brak jest danych dotyczących potencjału karcynogennego, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
aktywacja metaboliczna, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, hyperforyna, kwercetyna, minimalna dawka promieniowania, pigmentacja skóry, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, promieniowanie UVA, Salmonella typhimurium, test Ames, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, ziele dziurawca -
Leksykon leków
Winorelbina, substancja czynna Vinorelbine Zentiva, wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie genotoksyczne, manifestujące się uszkodzeniami chromosomów, aneuploidią i poliploidią, co sugeruje potencjalne ryzyko mutagenne u ludzi. Test Ames nie potwierdził mutagenności, jednak mechanizm działania winorelbiny, polegający na zaburzeniu mikrotubul podczas mitozy, może prowadzić do nieprawidłowego rozkładu chromosomów. Badania rakotwórczości, przeprowadzone przy dożylnym podawaniu co 2 tygodnie, nie wykazały działania kancerogennego. W zakresie toksyczności rozrodczej stwierdzono teratogenność i opóźnienie rozwoju postnatalnego u zwierząt, przy czym dawka 0,26 mg/kg co 3 dni nie wywoływała szkodliwych efektów u szczurów, natomiast dawka 1,0 mg/kg powodowała zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa do 7 tygodni po urodzeniu.
alkaloid Vinca, aneuploidia, działanie mielosupresyjne, działanie mutagenne, działanie przeciwmitotyczne, działanie toksyczne, efekt hemodynamiczny, kardiotoksyczność, mikrotubule, mitoza, poliploidia, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój postnatalny, rozwój pourodzeniowy, test Ames, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, winorelbina, zaburzenie repolaryzacji, zahamowanie szpiku kostnego
