naciek skórny
Naciek skórny to zmiana patologiczna polegająca na gromadzeniu się komórek (najczęściej zapalnych lub nowotworowych) w obrębie skóry. Proces ten powoduje zgrubienie, stwardnienie i często zmianę zabarwienia dotkniętego obszaru skóry. Nacieki mogą być zlokalizowane powierzchownie (naskórek, skóra właściwa) lub głębiej (tkanka podskórna).
Etiologia nacieków skórnych jest bardzo zróżnicowana i obejmuje procesy zapalne (np. w przebiegu zapalenia skóry, trądziku, łuszczycy), infekcyjne (bakteryjne, grzybicze, wirusowe), nowotworowe (chłoniaki skóry, przerzuty nowotworowe, białaczki), a także choroby autoimmunologiczne. Diagnostyka różnicowa nacieków wymaga często wykonania biopsji skóry i badania histopatologicznego.
Obraz kliniczny nacieków skórnych zależy od ich przyczyny – mogą przybierać formę grudek, guzków, plam, tarczek lub naciekających blaszek. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a w przypadku nacieków nowotworowych może obejmować wycięcie chirurgiczne, radioterapię lub leczenie systemowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tuberculin PPD RT23 AJV 2 T.U./dawkę 0,1 ml
Podstawowa dawka diagnostyczna Tuberculin PPD RT 23 AJV wynosi 0,1 ml roztworu, co odpowiada 2 jednostkom tuberkulinowym (T.U.), i jest podawana wyłącznie śródskórnie w środkowej trzeciej części przedramienia. Prawidłowa technika obejmuje użycie strzykawki 1 ml z precyzyjną podziałką oraz krótkiej igły 25 Ga lub 26 Ga, wprowadzonej niemal równolegle do powierzchni skóry z ścięciem skierowanym ku górze. Po wstrzyknięciu roztworu powinno pojawić się blade uwypuklenie o średnicy 8-10 mm utrzymujące się około 10 minut; brak uwypuklenia wskazuje na zbyt głębokie podanie i wymaga powtórzenia próby w innym miejscu. Ocena reakcji następuje po 48-72 godzinach, mierząc średnicę nacieku (stwardnienia) poprzecznie do osi przedramienia, przy czym dodatnia reakcja to naciek ≥6 mm, a silnie dodatnia >15 mm, niezależnie od zaczerwienienia skóry.
efekt wzmocnienia, infekcja mykobakteriami, jednostka tuberkulinowa, konwersja próby skórnej, Mycobacterium africanum, Mycobacterium bovis, Mycobacterium microti, Mycobacterium tuberculosis, naciek skórny, odporność komórkowa, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, prątki niegruźlicze, próba tuberkulinowa, próba tuberkulinowa Mantoux, skóra właściwa, szczepionka BCG, tuberkulina PPD, wartość predykcyjna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10 0,5 mg (od 1,5 mln do 6 mln żywych prątków BCG/ml); szczepionka 10 dawkowa, 1 dawka (0,1 ml)
Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10 to liofilizowany preparat zawierający w dawce 0,1 ml 50 mikrogramów półsuchej masy prątków BCG, co odpowiada 150 000 do 600 000 żywych prątków Bacillus Calmette-Guerin, podszczep brazylijski Moreau. Ampułka lub fiolka zawiera 0,5 mg prątków (1,5-6 mln żywych bakterii), co pozwala na przygotowanie 10 dawek po 0,1 ml każda. Preparat rekonstytuuje się w 1 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu, uzyskując jednorodną zawiesinę bez konglomeratów. Szczepionkę podaje się śródskórnie, w zewnętrzną 1/3 górną część lewego ramienia, stosując tuberkulinową strzykawkę z igłą, wprowadzając ją ukośnie na głębokość około 2 mm. Po podaniu dawki 0,1 ml powinien powstać śródskórny bąbel o średnicy około 7 mm.
bąbel śródskórny, Bacillus Calmette-Guérin, bliznowiec, charakterystyka produktu leczniczego, izotoniczny roztwór chlorku sodu, keloid, krostka, naciek skórny, odczyn poszczepienny, owrzodzenie, podanie śródskórne, podszczep brazylijski Moreau, powikłanie poszczepienne, prątek BCG, rekonstytucja produktu, szczepionka BCG, wstrzyknięcie śródskórne