masa narządów
Masa narządów to określenie używane w medycynie do opisania wagi poszczególnych narządów wewnętrznych organizmu. Parametr ten ma istotne znaczenie diagnostyczne i naukowe, gdyż odchylenia od typowych wartości mogą wskazywać na procesy patologiczne.
W praktyce klinicznej masa narządów może być szacowana przyżyciowo za pomocą badań obrazowych, takich jak tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny. Dokładne pomiary wykonywane są jednak podczas badań autopsyjnych, które dostarczają wartości referencyjnych. Waga narządów zależy od wielu czynników, w tym płci, wieku, masy ciała i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.
Zmiany masy narządów mogą występować w wielu stanach patologicznych. Przykładowo, powiększenie masy wątroby (hepatomegalia) może sugerować stłuszczenie, marskość lub obecność zmian nowotworowych. Podobnie zwiększona masa serca jest charakterystyczna dla kardiomiopatii przerostowej, a zmniejszona masa narządów miąższowych może wskazywać na atrofię związaną z wiekiem lub chorobą.
W medycynie sądowej analiza masy narządów stanowi istotny element badania pośmiertnego, dostarczając informacji o przyczynach zgonu i przewlekłych schorzeniach, na które cierpiał zmarły. Dokumentowanie masy narządów jest standardowym elementem protokołu sekcyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotne obniżenie stężeń testosteronu, co skutkowało zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce oraz sutkach. Zmiany te były całkowicie lub częściowo odwracalne, z normalizacją w ciągu 4 tygodni po zakończeniu ekspozycji. W badaniach na szczurach odnotowano przejściowe obniżenie płodności u obu płci, z pełnym powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. Wpływ na rozwój prenatalny obejmował zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego, co jest zgodne z farmakologicznym profilem abirateronu. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi poza zmianami w narządach rozrodczych wynikającymi z mechanizmu działania leku.
abirateron octan, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, masa narządów, mechanizm działania leku, nadnercza, narządy rozrodcze, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, przysadka, sutki, testosteron krążący, toksyczność rozwojowa, zmiana hormonalna, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Dopamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa dopaminy chlorowodorku, zawartego w preparatach Dopaminum hydrochloricum WZF 1% (10 mg/ml) oraz 4% (40 mg/ml), opiera się na badaniach toksyczności ostrej i podostrej przeprowadzonych na myszach, szczurach i psach. Wartości LD50 po dożylnym podaniu wyniosły 290 mg/kg mc. u myszy oraz 38,8 mg/kg mc. u szczurów, wskazując na istotne różnice międzygatunkowe. Ostre zatrucie charakteryzowało się masywnym krwotokiem i zastoju krwi w płucach, co sugeruje poważne zaburzenia hemodynamiczne. W badaniach podostrych zaobserwowano przerost gruczołu krokowego, rozszerzenie pęcherza moczowego, wodonercze oraz istotne zmiany w masie narządów (serce, nerki, płuca – wzrost; śledziona – spadek) przy dawkach 570 mg/kg mc./dobę. U psów po 2-tygodniowej ekspozycji wystąpiły oporne na leczenie wymioty, zwiększenie masy nadnerczy i gruczołu krokowego oraz niewielkie zmiany martwicze w mięśniu sercowym, wskazujące na potencjalną kardiotoksyczność dopaminy.
badanie toksykologiczne, czynnik ryzyka, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, dopamina chlorowodorek, dopaminum hydrochloricum, działanie kardiotoksyczne, działanie niepożądane, efekt kardiotoksyczny, hemodynamika krążenia, krwotok masywny, LD50, martwica mięśnia sercowego, masa narządów, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przerost gruczołu krokowego, przerost nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ moczowo-płciowy, układ sercowo-naczyniowy, wodonercze, wymioty oporne na leczenie, zaburzenie hemodynamiczne, zastój krwi w płucach