stężenie homocysteiny
Stężenie homocysteiny to parametr laboratoryjny określający poziom aminokwasu siarkowego we krwi, który powstaje podczas metabolizmu metioniny. Prawidłowe wartości homocysteiny w surowicy wynoszą zazwyczaj 5-15 μmol/l, przy czym wartości optymalne to 5-10 μmol/l.
Podwyższone stężenie homocysteiny (hiperhomocysteinemia) stanowi niezależny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym choroby niedokrwiennej serca, udaru mózgu i choroby zakrzepowo-zatorowej. Mechanizm szkodliwego działania podwyższonego stężenia homocysteiny obejmuje uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, nasilenie procesów zapalnych oraz zwiększenie aktywności prozakrzepowej.
Na poziom homocysteiny wpływają czynniki genetyczne (m.in. polimorfizm genu MTHFR), niedobory witamin z grupy B (szczególnie B6, B12 i kwasu foliowego), choroby nerek, niedoczynność tarczycy, niektóre leki (metotreksat, fenytoina), a także styl życia (palenie tytoniu, dieta uboga w warzywa). Oznaczanie stężenia homocysteiny jest zalecane u pacjentów z przedwczesną miażdżycą bez klasycznych czynników ryzyka oraz u osób z rodzinną historią chorób sercowo-naczyniowych.
Leczenie hiperhomocysteinemii obejmuje przede wszystkim suplementację witamin z grupy B, szczególnie kwasu foliowego, witaminy B12 i B6. Badania kliniczne nie potwierdziły jednak jednoznacznie, że obniżenie poziomu homocysteiny poprzez suplementację witamin zmniejsza ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, co sugeruje, że hiperhomocysteinemia może być raczej markerem niż przyczyną choroby naczyniowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipanthyl NT 145 145 mg
Fenofibrat (Lipanthyl NT 145 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka. W badaniu FIELD u 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2 zaobserwowano istotny wzrost częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%; p=0,031) oraz zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%; p=0,022) w grupie leczonej fenofibratem w porównaniu z placebo. Ponadto, fenofibrat powoduje zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 µmol/l, co może przyczyniać się do ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, choć kliniczne znaczenie tego efektu wymaga dalszych badań. Często obserwuje się także podwyższenie aktywności aminotransferaz, co wskazuje na potencjalne uszkodzenie hepatocytów, oraz zaburzenia mięśniowe, w tym mialgie i rzadkie przypadki rabdomiolizy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu statyn.
aminotransferazy, badanie kontrolowane placebo, biegunka, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, hemoglobina, homocysteina, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, kolka żółciowa, kreatynina, leukocyty, mialgia, mocznik, nudność, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie homocysteiny, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, wzdęcia, zaburzenia trawienne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka