niedokrwistość noworodkowa

Niedokrwistość noworodkowa (anemia neonatalna) definiowana jest jako obniżenie stężenia hemoglobiny poniżej 14 g/dl u noworodków urodzonych o czasie lub poniżej wartości referencyjnych dla danego wieku ciążowego w przypadku wcześniaków. Jest to stan kliniczny wymagający szybkiej diagnostyki i interwencji, ponieważ może prowadzić do hipoksji tkankowej oraz zaburzenia rozwoju noworodka.

Etiologia niedokrwistości noworodkowej jest różnorodna i obejmuje przyczyny fizjologiczne (niedokrwistość fizjologiczna noworodków), konflikty serologiczne (np. konflikt w zakresie czynnika Rh czy grup głównych ABO), utratę krwi (krwawienia okołoporodowe, krwawienia wewnątrzczaszkowe), hemolizę (defekty enzymatyczne, hemoglobinopatie), zakażenia wewnątrzmaciczne oraz zaburzenia hematopoezy.

Objawy niedokrwistości noworodkowej mogą obejmować bladość powłok skórnych, tachykardię, tachypnoe, hepatosplenomegalię, słabe przybieranie na wadze, zwiększoną męczliwość podczas karmienia oraz żółtaczkę. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu morfologii krwi, retikulocytozy, bilirubiny oraz identyfikacji przyczyny niedokrwistości przy pomocy badań immunohematologicznych, mikrobiologicznych i genetycznych.

Leczenie niedokrwistości noworodkowej zależy od jej przyczyny, nasilenia oraz stanu klinicznego dziecka. Może obejmować transfuzję koncentratu krwinek czerwonych, fototerapię w przypadku współistniejącej hiperbilirubinemii, suplementację żelaza, kwasu foliowego lub witaminy E, a w przypadku niedokrwistości o podłożu immunologicznym – immunoglobulinę dożylną. Kluczowe znaczenie ma również profilaktyka, w tym profilaktyka konfliktu serologicznego i wczesne wykrywanie niedokrwistości.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl