zakrzepowe zdarzenia sercowo-naczyniowe

Zakrzepowe zdarzenia sercowo-naczyniowe stanowią grupę chorób charakteryzujących się tworzeniem skrzeplin w naczyniach krwionośnych układu sercowo-naczyniowego. Zaliczamy do nich m.in. zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu, zakrzepicę żył głębokich oraz zatorowość płucną. Są one główną przyczyną zgonów na świecie, szczególnie w krajach rozwiniętych.

Patofizjologia tych zdarzeń opiera się na aktywacji układu krzepnięcia i tworzeniu skrzepliny, która zamyka światło naczynia, prowadząc do niedokrwienia i martwicy tkanek. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, palenie tytoniu, otyłość, siedzący tryb życia oraz predyspozycje genetyczne. Szczególne znaczenie ma również wiek pacjenta i współistniejące choroby autoimmunologiczne.

Diagnostyka zakrzepowych zdarzeń sercowo-naczyniowych obejmuje badania laboratoryjne (markery martwicy mięśnia sercowego, D-dimery), badania obrazowe (USG dopplerowskie, angio-CT, MRI) oraz badania czynnościowe układu krążenia. Leczenie obejmuje terapię przeciwzakrzepową (heparyny, antagoniści witaminy K, nowe doustne antykoagulanty), leki przeciwpłytkowe oraz w wybranych przypadkach leczenie trombolityczne lub interwencje wewnątrznaczyniowe.

Profilaktyka zakrzepowych zdarzeń sercowo-naczyniowych stanowi istotny element opieki medycznej. Obejmuje modyfikację stylu życia, kontrolę ciśnienia tętniczego i glikemii, utrzymywanie prawidłowej masy ciała oraz farmakoterapię u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. U pacjentów po przebytym zdarzeniu zakrzepowym konieczne jest wdrożenie wtórnej profilaktyki przeciwzakrzepowej w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl