aktywność antyagregacyjna

Aktywność antyagregacyjna to zdolność substancji do hamowania agregacji płytek krwi (trombocytów), co przeciwdziała tworzeniu się zakrzepów. Jest to kluczowy mechanizm działania wielu leków przeciwzakrzepowych stosowanych w profilaktyce i leczeniu chorób sercowo-naczyniowych.

Fizjologicznie agregacja płytek jest niezbędnym elementem hemostazy, jednak jej nadmierna aktywacja może prowadzić do powstawania zakrzepów naczyniowych, będących przyczyną zawałów serca, udarów mózgu i innych powikłań zakrzepowo-zatorowych. Substancje o działaniu antyagregacyjnym ingerują w różne etapy aktywacji płytek, blokując receptory płytkowe, hamując syntezę tromboksanu A2 lub modyfikując przekaźnictwo wewnątrzkomórkowe.

Do najważniejszych leków o aktywności antyagregacyjnej należą: kwas acetylosalicylowy (aspiryna), inhibitory receptora P2Y12 (klopidogrel, prasugrel, tikagrelor), antagoniści receptora GP IIb/IIIa oraz dipirydamol. Leki te znajdują zastosowanie w pierwotnej i wtórnej profilaktyce incydentów sercowo-naczyniowych, leczeniu ostrych zespołów wieńcowych oraz w terapii pozawałowej.

Aktywność antyagregacyjna występuje również naturalnie w niektórych związkach pochodzenia roślinnego, takich jak flawonoidy, kumaryny czy związki siarkowe, co może stanowić podstawę dla poszukiwania nowych substancji leczniczych o potencjale przeciwzakrzepowym.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl