łokieć tenisisty
Łokieć tenisisty (łac. epicondylitis lateralis humeri, ang. tennis elbow lub lateral epicondylitis) to schorzenie z grupy entezopatii, polegające na zapaleniu przyczepów ścięgnistych mięśni prostowników nadgarstka do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Pomimo nazwy, dolegliwość ta nie dotyczy wyłącznie tenisistów – występuje często u osób wykonujących powtarzalne ruchy z obciążeniem, w tym u pracowników fizycznych, muzyków czy osób korzystających intensywnie z komputera.
Patofizjologia schorzenia związana jest z mikrourazami i przeciążeniem ścięgien, prowadzącymi do zmian degeneracyjnych i zapalnych. Charakterystycznymi objawami są ból zlokalizowany w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej, nasilający się podczas chwytania, prostowania nadgarstka przeciw oporowi oraz przy ucisku nadkłykcia. Dolegliwości bólowe mogą promieniować wzdłuż przedramienia.
Diagnostyka łokcia tenisisty obejmuje badanie kliniczne z testami prowokacyjnymi (test Thomsena, test Millsa), a w przypadkach wątpliwych badania obrazowe – USG lub MRI. Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje odpoczynek od czynności prowokujących ból, fizykoterapię (ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia), farmakoterapię (NLPZ, iniekcje steroidowe), kinezyterapię oraz zaopatrzenie ortopedyczne (ortezy). W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze można rozważyć terapię falą uderzeniową (ESWT) lub leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie dotykające 1-3% populacji rocznie, głównie osoby w wieku 30-50 lat, charakteryzujące się bólem w okolicy bocznego nadkłykcia kości ramiennej, nasilającym się podczas aktywności angażujących mięśnie prostowników nadgarstka i palców. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z wykorzystaniem testów klinicznych takich jak test Cozensa (czułość 91%), test Millsa, test Maudsley’a (czułość około 70%) oraz ocenie siły chwytu (różnica 8% siły chwytu ma 80% czułości i 85% swoistości). Badania obrazowe, w tym RTG, USG i MRI, nie są rutynowo wymagane, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym. USG umożliwia dynamiczną ocenę ścięgien i wykrycie zmian zwyrodnieniowych, natomiast MRI pozwala na szczegółową ocenę tkanek miękkich i wykluczenie patologii szyjnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. łokieć golfisty, radikulopatię szyjną, zespoły uciskowe nerwów oraz zmiany zwyrodnieniowe stawu łokciowego.
artroskopia, badanie przewodnictwa nerwowego, boczny nadkłykieć kości ramiennej, DASH, elektromiografia, lateral epicondylitis, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, neowaskularyzacja, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, PRTEE, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, tendinoza, ultrasonografia, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału nerwu łokciowego, zespół nerwu międzykostnego tylnego - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Epidemiologia
Łokieć golfisty (zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego) to schorzenie ścięgien przyczepiających się do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, charakteryzujące się stanem zapalnym i mikrouszkodzeniami mięśni zginaczy i pronatorów przedramienia. Stanowi 10-20% wszystkich zapaleń nadkłykci kości ramiennej, z rozpowszechnieniem w populacji ogólnej na poziomie 0,4-1,1% i roczną zapadalnością 0,8-5,6/1000 osobolat. Najczęściej dotyka osoby w wieku 40-60 lat, z szczytem zachorowań między 45 a 64 rokiem życia, częściej występuje w kończynie dominującej (75-82%) i u rasy kaukaskiej. Mimo nazwy, 90-95% przypadków nie jest związanych z golfem, a schorzenie częściej występuje w zawodach wymagających powtarzalnych ruchów zgięcia nadgarstka i pronacji przedramienia, np. stolarstwo, oraz u sportowców uprawiających sporty rakietowe i rzutowe. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, cukrzycę typu 2, otyłość, wysoki BMI oraz choroby współistniejące.
badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, fizjoterapia, leczenie zachowawcze, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, mięsień zginacz, mikrouszkodzenie, orteza łokciowa, pronacja przedramienia, stabilizator ortopedyczny, stan zapalny, staw łokciowy, test iniekcyjny, wywiad medyczny, zapadalność, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół rowka nerwu łokciowego, zgięcie nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zapaleniu nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej (łokieć golfisty) jest generalnie korzystne, z około 80% pacjentów uzyskujących dobre do doskonałych wyniki leczenia. Schorzenie to jest trudniejsze w terapii niż łokieć tenisisty, a leczenie zachowawcze, obejmujące fizjoterapię i modyfikację aktywności, przynosi poprawę u większości chorych. W przypadkach przewlekłych, trwających 6-12 miesięcy i opornych na leczenie zachowawcze, wskazana jest interwencja chirurgiczna, której celem jest usunięcie zmienionej chorobowo tkanki oraz poprawa ukrwienia nadkłykcia przyśrodkowego, co sprzyja gojeniu i łagodzeniu objawów.
czas trwania objawów, fizjoterapia, interwencja chirurgiczna, leczenie zachowawcze, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, medial epicondylitis, mikrouszkodzenie ścięgna, modyfikacja aktywności, nadkłykieć przyśrodkowy, nawrót schorzenia, neuropatia nerwu łokciowego, przyczep ścięgna, przypadek przewlekły, ukrwienie tkanki, uszkodzenie nerwu, wczesna interwencja, wynik leczenia, zapalenie nadkłykcia bocznego, złagodzenie objawów - Leksykon chorób i schorzeń
Tendinopatia – Leczenie
Tendinopatia to schorzenie ścięgien o charakterze degeneracyjnym, z minimalnym lub brakiem stanu zapalnego, objawiające się bólem, obrzękiem i dysfunkcją. Najczęściej dotyczy ścięgien Achillesa, stożka rotatorów, łokcia tenisisty, rzepki i biodra. Leczenie rozpoczyna się od metod zachowawczych, takich jak modyfikacja aktywności, fizjoterapia z ćwiczeniami ekscentrycznymi (12-tygodniowy program), protokół RICE oraz stosowanie NLPZ (7-14 dni) w celu kontroli bólu. Terapia falą uderzeniową (ESWT) jest skuteczną, nieinwazyjną metodą, wymagającą zwykle trzech zabiegów, z efektami utrzymującymi się do 2 lat. Iniekcje kortykosteroidowe mogą przynieść krótkotrwałą ulgę, ale nie są zalecane w tendinopatii Achillesa ze względu na ryzyko zerwania ścięgna. Nowoczesne metody regeneracyjne, takie jak terapia osoczem bogatopłytkowym (PRP) i komórkami macierzystymi, wymagają dalszych badań potwierdzających skuteczność.
artroskopia, ćwiczenie ekscentryczne, czynnik wzrostu, dekompresja ścięgna, ESWT, fizjoterapia, fluorochinolon, glikokortykosteroid, inhibitor aromatazy, iniekcja kortykosteroidowa, kolano skoczka, łokieć tenisisty, mezenchymalna komórka macierzysta, niesteroidowy lek przeciwzapalny, proloterapia, PRP, ścięgno Achillesa, skleroterapia, suche igłowanie, tendinopatia, tenodeza, terapia falą uderzeniową, terapia manualna, terapia osoczem bogatopłytkowym, zmiana degeneracyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Etiologia i przyczyny
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to tendinopatia ścięgien prostowników przedramienia, głównie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), przyczepiających się do bocznego nadkłykcia kości ramiennej. Patogeneza obejmuje mikrourazy, zwyrodnienie ścięgna, neowaskularyzację oraz brak typowych cech zapalnych, co klasyfikuje schorzenie jako proces zwyrodnieniowy (tendinoza). Objawia się bólem bocznej części łokcia, nasilającym się przy obciążeniu mięśni prostowników, np. podczas chwytania, podnoszenia ciężarów czy ruchów skrętnych nadgarstka. Czynniki ryzyka to wiek 30-50 lat (szczególnie po 40. roku życia), powtarzalne ruchy zawodowe (malarze, mechanicy, dentyści, praca przy komputerze), sporty rakietowe, otyłość (BMI ≥ 30), palenie tytoniu, cukrzyca, stosowanie doustnych kortykosteroidów oraz fluorochinolonów. Diagnostyka powinna uwzględniać ocenę biomechaniki, historię przeciążeń oraz ewentualne współistniejące schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego.
angiogeneza, boczny nadkłykieć kości ramiennej, dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, fluorochinolony, gen COL5A1, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mięsień przedramienia, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, powtarzalne ruchy, reumatoidalne zapalenie stawów, ścięgno prostownika, stan zapalny, stożek rotatorów, tendinopatia, tendinoza, tenocyt, tkanka bliznowata, włókno kolagenowe, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Etodal 100mg/g
Etodal w postaci żelu zawiera 100 mg etofenamatu w 1 g preparatu i jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym przeznaczonym do miejscowego leczenia schorzeń narządu ruchu u dorosłych. Wskazania obejmują stany pourazowe takie jak stłuczenia, skręcenia, naciągnięcia mięśni, ścięgien i stawów, gdzie lek stosowany bezpośrednio po urazie zmniejsza ból i przyspiesza regenerację tkanek. Ponadto, Etodal jest skuteczny w objawowym leczeniu chorób zwyrodnieniowych kręgosłupa (odcinki szyjny, piersiowy, lędźwiowy), stawów kolanowych i barkowych, redukując ból, obrzęk oraz poprawiając funkcję stawów. Preparat znajduje także zastosowanie w leczeniu reumatyzmu pozastawowego, w tym lumbago, oraz stanów zapalnych tkanek miękkich takich jak bursitis, tendinitis, tenosynovitis i zapalenie torebek stawowych (np. „zamrożony staw”).
choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, etofenamat, krwiak podskórny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, lumbago, naciągnięcie mięśni, naciągnięcie ścięgna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, reumatyzm pozastawowy, schorzenie narządu ruchu, skręcenie, stan pourazowy, staw zamrożony, stłuczenie, tępy uraz tkanki miękkiej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgna, zapalenie torebki stawowej - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to zapalne schorzenie ścięgien przyczepiających się do przyśrodkowego nadkłykcia kości ramiennej, wywołane powtarzającymi się skurczami mięśni przedramienia, prowadzącymi do mikropęknięć i bólu w wewnętrznej części łokcia. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście przyśrodkowego nadkłykcia, który wywołuje ból przy zgięciu grzbietowym nadgarstka i wyproście łokcia. Różnicowanie obejmuje wykluczenie uszkodzeń więzadła pobocznego łokciowego, uwięźnięcia nerwu łokciowego, złamań, zapalenia stawów i innych patologii. Współistnienie zapalenia nerwu łokciowego może występować nawet u 50% pacjentów. Badania obrazowe, takie jak RTG (wykluczenie złamań i zapalenia stawów, obecność zwapnień u 25% pacjentów), USG (czułość 95%, swoistość 92%) oraz MRI (złoty standard do oceny tkanek miękkich i stopnia uszkodzenia ścięgien), są stosowane w przypadkach niejasnych lub podejrzenia współistniejących schorzeń.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikropęknięcie ścięgna, osteochondritis dissecans, pronacja przedramienia, radiografia, rezonans magnetyczny, staw międzypaliczkowy bliższy, tendinoza, test iniekcyjny, ultrasonografia, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie nerwu łokciowego, zginanie nadgarstka, złóg wapniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Objawy
Urazy powtarzalnego napięcia (RSI) to przewlekłe uszkodzenia mięśni, ścięgien i nerwów, najczęściej dotyczące górnych kończyn, wywołane powtarzalnymi ruchami i przeciążeniem. Klinicznie RSI przebiega w trzech stadiach: stadium 1 (łagodne) charakteryzuje się bólem i dyskomfortem pojawiającym się podczas aktywności i ustępującym po odpoczynku; stadium 2 (umiarkowane) obejmuje dłuższe epizody bólu, obrzęk, zaczerwienienie, sztywność oraz ból nocny, który wpływa na codzienne funkcjonowanie; stadium 3 (ciężkie) to stały ból, znaczne osłabienie mięśni, niezdolność do wykonywania nawet lekkich czynności oraz utrwalone zmiany fizyczne, często nieodwracalne. Objawy obejmują m.in. mrowienie, drętwienie, osłabienie siły uchwytu, a także ograniczenie ruchomości i ból promieniujący w obrębie rąk, łokci, barków i szyi. Czynniki ryzyka to m.in. brak odpoczynku, stres, nieergonomiczne warunki pracy, płeć żeńska oraz wiek. Nieleczone RSI może prowadzić do powikłań takich jak zespoły uciskowe nerwów, złamania przeciążeniowe czy przykurcz Dupuytrena.
ból promieniujący, ból przewlekły, drętwienie, kończyna górna, łokieć tenisisty, nadgarstek, obrzęk, ograniczenie ruchomości, osłabienie mięśniowe, przepuklina krążka międzykręgowego, przykurcz Dupuytrena, skurcz mięśni, sztywność stawów, tępy ból, torbiel galaretowata, uraz powtarzalnego napięcia, uszkodzenie mięśni, uszkodzenie nerwu, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka, zespół uciskowy nerwu, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Diagnostyka i diagnoza
Uraz powtarzalnego napięcia (RSI) to zespół schorzeń mięśniowo-szkieletowych i nerwowych wywołanych powtarzalnymi ruchami i przeciążeniem. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, oceniającym obrzęk, stan zapalny, zakres ruchomości, siłę mięśniową, obecność bólu, odruchy neurologiczne oraz czucie. Wyróżnia się dwa typy RSI: typ 1 z widocznymi objawami zapalnymi i konkretnymi jednostkami chorobowymi (np. zespół cieśni nadgarstka, tendinitis, łokieć tenisisty), oraz typ 2, charakteryzujący się niespecyficznym, rozproszonym bólem bez jednoznacznych zmian fizykalnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie urazów ostrych, chorób zapalnych, zwyrodnieniowych, neuropatii i zaburzeń krążenia. W razie wątpliwości stosuje się badania obrazowe (RTG, MRI, CT, USG), neurofizjologiczne (EMG, badania przewodnictwa nerwowego) oraz laboratoryjne.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, ból przewlekły, choroba de Quervaina, elektromiografia, fibromialgia, fizjoterapeuta, łokieć tenisisty, neurolog, neuropatia obwodowa, odruch neurologiczny, ortopeda, palec spustowy, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatolog, rezonans magnetyczny, siła mięśniowa, test Finkelsteina, test Phalena, test Tinela, tomografia komputerowa, uraz powtarzalnego napięcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie ścięgien, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna – Etiologia i przyczyny
Zapalenie ścięgna (tendonitis) to stan zapalny włóknistego połączenia mięśnia z kością, wywołany głównie przez powtarzane mikrourazy i przeciążenia mechaniczne, a także nagłe urazy. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 40 lat, predyspozycje anatomiczne (np. płaskostopie, deformacja Haglunda), nieprawidłową technikę ruchów, złą ergonomię, otyłość oraz choroby metaboliczne i autoimmunologiczne, takie jak cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa czy łuszczyca. Leki takie jak fluorochinolony, kortykosteroidy, inhibitory aromatazy i statyny mogą zwiększać ryzyko zapalenia lub pogarszać jego przebieg. W patofizjologii przewlekłego zapalenia ścięgna (tendinosis) dominują zmiany degeneracyjne, takie jak dezorganizacja włókien kolagenowych, hiperkellularność, neowaskularyzacja oraz mikrozwapnienia, a nie klasyczny proces zapalny.
choroba de Quervaina, choroby tarczycy, cukrzyca, deformacja Haglunda, dna moczanowa, fluorochinolony, hipoksja, inhibitory aromatazy, kortykosteroidy, koślawość kolan, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, neowaskularyzacja, płaskostopie, przewlekłe zapalenie, reumatoidalne zapalenie stawów, statyny, tendinoza, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie pochewek ścięgnistych, zapalenie ścięgna, zapalenie ścięgna Achillesa, zapalenie ścięgna piszczelowego tylnego, zespół Reitera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Traumon 100 mg/ml
Lek Traumon w postaci aerozolu zawiera 100 mg etofenamatu w 1 ml roztworu i jest wskazany do miejscowego leczenia bólu oraz stanów zapalnych związanych z urazami tkanek miękkich i schorzeniami reumatycznymi układu mięśniowo-szkieletowego. Preparat wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, skutecznie łagodząc objawy takich urazów jak stłuczenia, skręcenia, naciągnięcia mięśni, ścięgien i stawów. Ponadto, Traumon jest stosowany w terapii objawowej zmian zwyrodnieniowych stawów kręgosłupa (szyjnego, piersiowego, lędźwiowego), kolanowych (gonarthrosis) oraz barkowych, a także w leczeniu reumatyzmu pozastawowego, w tym bólów okolicy krzyżowo-lędźwiowej. Preparat znajduje również zastosowanie w leczeniu zapaleń tkanek miękkich okołostawowych, takich jak bursitis, tendinitis, tenosynovitis oraz zapalenie torebek stawowych, a także w zapaleniu nadkłykci (epicondylitis), znanym jako „łokieć tenisisty” lub „łokieć golfisty”.
ból krzyżowo-lędźwiowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, etofenamat, gonartroza, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, naciągnięcie mięśni, naciągnięcie ścięgien, reumatyzm pozastawowy, skręcenie, staw zamrożony, stłuczenie, tkanki miękkie okołostawowe, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz tkanki miękkiej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie pochewek ścięgnistych, zapalenie ścięgien, zapalenie torebki stawowej, zwyrodnienie kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Leczenie
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, wynikające z przeciążenia ścięgien mięśni przedramienia. Objawia się bólem i ograniczeniem funkcji kończyny górnej, a etiologia obejmuje mikrouszkodzenia ścięgien. W około 80-95% przypadków leczenie zachowawcze jest skuteczne i obejmuje odpoczynek, modyfikację aktywności, fizjoterapię (w tym ćwiczenia ekscentryczne wzmacniające i rozciągające mięśnie przedramienia), stosowanie NLPZ (np. ibuprofen, naproksen), okłady z lodu (15-20 minut kilka razy dziennie) oraz ortezy, takie jak opaska counterforce. Fizjoterapia może być wspomagana technikami manualnymi (ART, technika Graston, mobilizacja Mulligana), ultradźwiękami, terapią laserową i elektrostymulacją. W przypadku braku poprawy po 6-8 tygodniach rozważa się iniekcje kortykosteroidów, PRP, krwi autologicznej, proloterapię lub toksynę botulinową, a także zaawansowane metody jak terapia falą uderzeniową, fenestacja igłowa czy suche igłowanie.
artroskopia, counterforce brace, ćwiczenia ekscentryczne, elektrostymulacja, ibuprofen, iniekcje kortykosteroidów, lateral epicondylitis, leczenie zachowawcze, leki przeciwzapalne, łokieć tenisisty, modyfikacja aktywności, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, osocze bogatopłytkowe, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, stabilizator nadgarstka, stan zapalny, suche igłowanie, technika Graston, TENS, terapia falą uderzeniową, terapia laserowa, toksyna botulinowa, ultradźwięki, zapalenie nadkłykcia bocznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Opokan-keto 25 mg/g
Opokan-keto w postaci żelu o stężeniu 25 mg/g zawiera ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, stosowany miejscowo na skórę. Preparat jest wskazany w leczeniu dolegliwości bólowych i stanów zapalnych tkanek miękkich aparatu ruchu, takich jak stłuczenia, skręcenia, naderwania mięśni i więzadeł, a także w zapaleniu mięśni (myositis), ścięgien (tendinitis), w tym ścięgna Achillesa, łokcia tenisisty oraz zapaleniu pochewek ścięgnistych. Ponadto, Opokan-keto znajduje zastosowanie w terapii uzupełniającej schorzeń reumatycznych oraz choroby zwyrodnieniowej stawów obwodowych, zwłaszcza stawów kolanowych, biodrowych, rąk i stóp. Preparat zawiera 285,6 mg etanolu na gram żelu, co należy uwzględnić u pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania alkoholu etylowego na skórę.
ból pourazowy mięśni i stawów, ból reumatyczny, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów obwodowych, ketoprofen, łokieć tenisisty, niesteroidowy lek przeciwzapalny, reakcja fotouczuleniowa, schorzenie reumatyczne, stan zapalny, staw biodrowy, staw kolanowy, stłuczenie i skręcenie, układ mięśniowo-szkieletowy, zapalenie mięśni, zapalenie mięśni i ścięgien, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgien, zapalenie ścięgna Achillesa, zmiana zwyrodnieniowa stawu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flector Patch 1% w przeliczeniu na sodu diklofenak
Flector Patch to plaster leczniczy zawierający diklofenak epolaminę w stężeniu 1% (co odpowiada 140 mg sodu diklofenaku na plaster o powierzchni 140 cm²). Produkt jest przeznaczony do miejscowego leczenia objawowego stanów zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego, takich jak zapalenie nadkłykcia kości ramiennej (łokieć tenisisty/golfisty) oraz skręcenia stawu skokowego. Dzięki formie plastra diklofenak jest uwalniany bezpośrednio w miejscu zapalenia, co zapewnia skuteczne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne przy minimalizacji ryzyka działań ogólnoustrojowych. Plaster należy aplikować na suchą, nieuszkodzoną skórę, unikając ekspozycji na promieniowanie słoneczne, co umożliwia długotrwałe utrzymanie terapeutycznego stężenia substancji czynnej w miejscu aplikacji.
aparat więzadłowy, diklofenak epolaminy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, kość ramienna, leczenie miejscowe, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mięsień przedramienia, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, plaster leczniczy, przyczep ścięgnisty, skręcenie stawu skokowego, sodu diklofenak, zapalenie nadkłykcia - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Zapobieganie i profilaktyka
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, wynikające z przeciążenia ścięgien i mięśni przedramienia. Profilaktyka opiera się na systematycznym wzmacnianiu mięśni przedramienia, nadgarstka, ręki oraz mięśni stabilizujących bark i łopatkę, w tym mięśni trapezowych i zębatych przednich. Zalecane są ćwiczenia zginania i prostowania nadgarstka co drugi dzień, ćwiczenia ekscentryczne stymulujące regenerację ścięgien oraz wzmacnianie chwytu i rotatorów barku. Kluczowe jest także regularne rozciąganie poprawiające elastyczność mięśni i zapobiegające ich nadmiernemu napięciu. Niewłaściwa technika ruchów, zwłaszcza w sportach rakietowych, znacząco zwiększa ryzyko rozwoju schorzenia, dlatego rekomenduje się stosowanie techniki angażującej całe ciało oraz konsultacje z trenerem w celu korekty ruchów.
boczny nadkłykieć kości ramiennej, counterforce brace, ćwiczenie ekscentryczne, czynnik ryzyka, ergonomia stanowiska pracy, fizjoterapeuta, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mięsień przedramienia, mięsień zębaty przedni, okład z lodu, opaska uciskowa, orteza łokciowa, pozycja neutralna, regeneracja ścięgna, stabilizacja łopatki, stabilizator łokcia, zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, zasada PRICE - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Depo-Medrol z Lidokainą (40 mg + 10 mg)/ml
Depo-Medrol z Lidokainą to zawiesina do wstrzykiwań zawierająca 40 mg metyloprednizolonu octanu oraz 10 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego w 1 ml, przeznaczona do krótkotrwałego, miejscowego stosowania jako terapia uzupełniająca w ostrych epizodach i zaostrzeniach schorzeń reumatologicznych oraz stanów zapalnych tkanek miękkich. Wskazania obejmują m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie błony maziowej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów, pourazową chorobę zwyrodnieniową, ostre i podostre zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, ostre nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna oraz ostre dnawe zapalenie stawów. Preparat znajduje także zastosowanie w leczeniu guzów torbielowatych, zapaleń rozcięgien i ganglionów. Podanie miejscowe (iniekcje dostawowe, okołostawowe lub do tkanek miękkich) umożliwia szybkie zmniejszenie stanu zapalnego i dolegliwości bólowych, a obecność lidokainy redukuje dyskomfort związany z iniekcją.
choroba autoimmunologiczna, choroba Dupuytrena, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, dysfagia, fizykoterapia, ganglion, glikokortykosteroid, iniekcja dostawowa, kwas moczowy, lek przeciwbólowy, lidokaina chlorowodorek jednowodny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, metyloprednizolon octan, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozcięgno podeszwowe, torbiel galaretowata, zanik tkanek, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rozcięgna, zapalenie ścięgna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olfen MAX 20 mg/g
Olfen Max w postaci żelu zawiera diklofenak dietyloamoniowy w stężeniu 20 mg/g (odpowiadające 23,2 mg diklofenaku dietyloamoniowego na 1 g żelu) i jest wskazany do miejscowego stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 14 roku życia. Lek wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, skutecznie łagodząc objawy pourazowych zapaleń ścięgien, więzadeł, mięśni i stawów, powstałych w wyniku skręceń, zwichnięć lub stłuczeń. U dorosłych zakres wskazań jest szerszy i obejmuje także bóle pleców związane z urazami lub przeciążeniami, miejscowe postacie reumatyzmu tkanek miękkich (np. zapalenie pochewek ścięgnistych, kaletek maziowych, okołostawowe zapalenia tkanek) oraz miejscowe postacie reumatyzmu zwyrodnieniowego, w tym chorobę zwyrodnieniową stawów obwodowych i kolanowych (gonartroza).
ból pleców, bursitis, choroba zwyrodnieniowa stawów kolanowych, choroba zwyrodnieniowa stawów obwodowych, diklofenak dietyloamoniowy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, epicondylitis lateralis, gonartroza, kontuzja sportowa, lek przeciwzapalny, łokieć tenisisty, obrzęk, reumatyzm tkanek miękkich, skręcenie, stłuczenie, tendinitis, uraz tkanek miękkich, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie mięśni, zapalenie pochewek ścięgnistych, zapalenie ścięgien, zapalenie stawów, zapalenie więzadeł, zwichnięcie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Traumuscol 100 mg/g
Traumuscol w postaci żelu o stężeniu 100 mg/g etofenamatu jest miejscowym niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym dedykowanym dla pacjentów dorosłych, stosowanym w leczeniu stanów zapalnych i zwyrodnieniowych układu ruchu. Substancja czynna, etofenamat, wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwobrzękowe miejscowo. Preparat znajduje zastosowanie w terapii tępych urazów narządu ruchu, takich jak stłuczenia, skręcenia stawów, naciągnięcia mięśni, ścięgien oraz struktur stawowych, a także w leczeniu objawowym choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa, stawów kolanowych i barkowych. Ponadto, lek jest skuteczny w łagodzeniu objawów reumatyzmu pozastawowego, w tym zespołów bólowych okolicy krzyżowo-lędźwiowej, zapalenia kaletek maziowych, ścięgien, pochewek ścięgnistych, torebek stawowych oraz nadkłykci kości ramiennej.
adhezyjne zapalenie torebki stawowej, ból krzyżowo-lędźwiowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, działanie przeciwzapalne, etofenamat, gonartroza, krwiak podskórny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, naciągnięcie mięśni, naciągnięcie ścięgna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, reumatyzm pozastawowy, skręcenie stawu, staw międzykręgowy, staw zamrożony, stłuczenie, torebka stawowa, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgien, zapalenie torebki stawowej, zwyrodnienie krążka międzykręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Urazy powtarzalnego napięcia (RSI) to schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego wynikające z powtarzalnych ruchów i przeciążenia tych samych partii ciała, najczęściej dotyczące kończyn górnych, szyi i ramion. Do najczęstszych jednostek należą zespół cieśni nadgarstka, łokieć tenisisty, zapalenie kaletki maziowej oraz zapalenie ścięgien stożka rotatorów. Objawy obejmują ból (tępy, ostry, pulsujący), obrzęk, mrowienie, drętwienie, osłabienie i ograniczenie ruchomości. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w razie potrzeby na badaniach obrazowych (MRI, USG) i elektromiografii (EMG). RSI dzieli się na typ 1 (z widocznym stanem zapalnym) i typ 2 (ból bez obrzęku). Kluczowe jest wczesne rozpoznanie, aby zapobiec przewlekłym zmianom i trwałej niepełnosprawności.
badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, choroba Osgood-Schlattera, elektromiografia, fizjoterapia, iniekcja steroidowa, łokieć tenisisty, niesteroidowy lek przeciwzapalny, palec spustowy, przepuklina dyskowa, przykurcz Dupuytrena, rezonans magnetyczny, terapia zajęciowa, torbiel galaretowata, uraz mięśniowo-szkieletowy, uraz powtarzalnego napięcia, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie okostnej piszczeli, zapalenie ścięgien, zapalenie ścięgien stożka rotatorów, zespół cieśni nadgarstka, zespół de Quervaina, zespół kanału nerwu łokciowego, zespół uciskowy nerwu, złamanie przeciążeniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mel Max Actigel 20 mg/g
Mel Max Actigel to miejscowy preparat w formie żelu zawierający 20 mg/g diklofenaku sodowego, wykazujący działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe. Lek jest wskazany u dorosłych oraz młodzieży powyżej 14 roku życia do leczenia pourazowych stanów zapalnych ścięgien, więzadeł, mięśni i stawów, bólu pleców o różnej etiologii oraz ograniczonych stanów zapalnych tkanek miękkich, takich jak tendinitis, epicondylitis lateralis, capsulitis i periarthritis. U dorosłych powyżej 18 lat preparat znajduje zastosowanie także w łagodnych postaciach choroby zwyrodnieniowej stawów (osteoarthritis), gdzie miejscowe stosowanie żelu może zmniejszyć ból i sztywność stawów.
aldehyd heksylocynamonowy, alkohol benzylowy, benzoesan benzylu, ból pleców, capsulitis, choroba zwyrodnieniowa stawów, cytronellol, diklofenak sodowy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, epicondylitis lateralis, eugenol, glikol propylenowy, łokieć tenisisty, nadwyrężenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoarthritis, periarthritis, pourazowy stan zapalny, skręcenie, stłuczenie, stosowanie miejscowe, tendinitis, wyrośl kostna, zapalenie okołostawowe, zapalenie ścięgien, zapalenie tkanek miękkich, zapalenie torebki stawowej - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Epidemiologia
Łokieć tenisisty (zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej) jest powszechną przyczyną bólu łokcia, z roczną zapadalnością wynoszącą 1-3% w populacji dorosłych, co odpowiada około 3,3-3,5 przypadkom na 1000 mieszkańców. Schorzenie najczęściej dotyka osoby w wieku 30-50 lat, z najwyższą zapadalnością w grupie 40-49 lat (10,2/1000 u kobiet i 7,8/1000 u mężczyzn), i częściej występuje w kończynie dominującej. Czynniki ryzyka obejmują prace manualne z powtarzalnymi ruchami nadgarstka i ramienia, palenie tytoniu, nadwagę, intensywne aktywności fizyczne oraz specyficzne czynniki u sportowców, takie jak nieprawidłowa technika uderzenia czy ciężka rakieta. Współistniejące schorzenia, takie jak patologie stożka rotatorów (OR 4,95) czy zespół cieśni nadgarstka (OR 1,50), oraz terapia doustnymi kortykosteroidami (OR 1,68) zwiększają ryzyko wystąpienia choroby.
badanie ultrasonograficzne, choroba de Quervaina, czynnik psychospołeczny, kortykosteroid doustny, lateral epicondylitis, leczenie chirurgiczne, leczenie nieoperacyjne, leczenie zachowawcze, łokieć tenisisty, minimalna klinicznie istotna różnica, nadzór zdrowotny, nawrotowość, Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation, zapadalność roczna, zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Objawy
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to entezopatia ścięgien zginaczy przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, objawiająca się bólem i tkliwością po wewnętrznej stronie łokcia, promieniującym wzdłuż przedramienia do nadgarstka. Charakterystyczne symptomy to ból nasilający się przy zginaniu nadgarstka, chwytaniu przedmiotów, wykonywaniu ruchów obrotowych oraz osłabienie siły chwytu i sztywność stawu łokciowego. Przebieg choroby jest zróżnicowany, z czasem trwania od kilku tygodni do 24 miesięcy, a około 80% pacjentów uzyskuje całkowitą poprawę w ciągu roku przy leczeniu zachowawczym, obejmującym odpoczynek, modyfikację aktywności, farmakoterapię przeciwzapalną oraz fizjoterapię. Nieleczony łokieć golfisty może prowadzić do przewlekłego bólu, ograniczenia ruchomości, zaniku mięśni oraz zmian degeneracyjnych ścięgien, takich jak tendinoza, mikropęknięcia, zwłóknienie i zwapnienia, a w skrajnych przypadkach do zerwania ścięgna.
ból przewlekły, ćwiczenia wzmacniające, fala uderzeniowa, fizjoterapia, iniekcje dostawowe, leki przeciwzapalne, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, nadkłykieć przyśrodkowy, neuropatia nerwu łokciowego, ograniczenie ruchomości, osłabienie chwytu, osłabienie mięśni, parestezje, promieniowanie bólu, przykurcz stawowy, staw łokciowy, sztywność stawowa, tendinoza, zanik mięśni, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zerwanie ścięgna, zgięcie nadgarstka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Felogel neo 10 mg/g
Felogel Neo to miejscowy preparat leczniczy w postaci żelu zawierający 10 mg diklofenaku sodowego w 1 g, przeznaczony do objawowego leczenia stanów zapalnych i bólowych tkanek miękkich, takich jak pourazowe zapalenia ścięgien, mięśni i stawów. Wskazania obejmują m.in. skręcenia, nadwerężenia, stłuczenia, zapalenie ścięgien (tendinitis) oraz łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis). Lek jest również stosowany w ograniczonych i łagodnych postaciach zapalenia stawów, gdzie objawy bólowe, obrzęk i ograniczenie ruchomości są umiarkowane i dotyczą pojedynczych lub kilku stawów. Preparat jest szczególnie zalecany, gdy preferowane jest miejscowe podanie NLPZ zamiast terapii ogólnoustrojowej.
benzoesan sodu, diklofenak sodowy, glikol propylenowy, leczenie objawowe, łokieć tenisisty, nadwerężenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pourazowy stan zapalny, skręcenie, stan zapalny, stłuczenie, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie ścięgna (tendonitis) jest stanem zapalnym włóknistych struktur łączących mięśnie z kośćmi, wywołanym przeciążeniem lub powtarzającymi się mikrourazami. Profilaktyka obejmuje m.in. odpowiednią rozgrzewkę (zasada „5 x 30” – 5 minut rozgrzewki na każde 30 minut ćwiczeń), stopniowe zwiększanie obciążenia treningowego o 10-15% tygodniowo, naukę prawidłowej techniki oraz stosowanie właściwego sprzętu. Szczególną uwagę należy zwrócić na wzmacnianie i rozciąganie mięśni otaczających ścięgna, trening przekrojowy oraz ergonomię miejsca pracy. W profilaktyce zapalenia ścięgna Achillesa zaleca się codzienne rozciąganie mięśni łydki i ścięgna Achillesa, wzmacnianie mięśni łydki, noszenie obuwia z dobrą amortyzacją oraz unikanie biegania pod górę. W przypadku zapalenia ścięgna rzepki i stożka rotatorów kluczowe są ćwiczenia wzmacniające, poprawiające równowagę i koordynację oraz unikanie powtarzalnych ruchów obciążających dany obszar.
ćwiczenie ekscentryczne, ćwiczenie rozciągające, ćwiczenie wzmacniające, egzoszkielet, ergonomia pracy, fizjoterapia, fluorochinolon, kolano skoczka, łokieć tenisisty, mięsień czworogłowy, mięsień łydki, mikrouszkodzenie, obrzęk, orteza, pronacja stopy, stan zapalny ścięgna, tendinopatia, trening przekrojowy, trening równowagi, wkładka ortopedyczna, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie ścięgien stożka rotatorów, zapalenie ścięgna, zapalenie ścięgna Achillesa, zapalenie ścięgna rzepki, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diclofenac diethylamine Teva 10 mg/g
Diclofenac diethylamine Teva w postaci żelu o stężeniu 10 mg/g (zawierający 11,6 mg diklofenaku dietyloamoniowego odpowiadającego 10 mg diklofenaku sodowego na 1 g żelu) jest wskazany do miejscowego leczenia objawowego bólu w różnych stanach klinicznych. Preparat wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, stosowany jest u dorosłych w ostrych nadwyrężeniach, skręceniach, stłuczeniach, dolegliwościach bólowych tkanek miękkich w okolicach stawów (w tym w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego i palców), zapaleniu nadkłykcia bocznego kości ramiennej („łokieć tenisisty”) oraz ostrym bólu mięśni, zwłaszcza pleców. Żel aplikowany jest miejscowo na bolesny obszar, co pozwala na ograniczenie ogólnoustrojowego narażenia na NLPZ.
choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, dolegliwości tkanek miękkich, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, glikol propylenowy, kaletka maziowa, łokieć tenisisty, napięcie mięśniowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre nadwyrężenie, ostry ból mięśniowy, pochewka ścięgnista, skręcenie i stłuczenie, staw palcowy, substancja pomocnicza, substancja zapachowa, torebka stawowa, więzadło, zapalenie nadkłykcia bocznego - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to zapalny stan ścięgien mięśnia prostownika promieniowego krótkiego nadgarstka (ECRB), wywołany powtarzalnym przeciążeniem lub mikrourazami. Objawia się bólem zlokalizowanym na bocznej stronie łokcia, promieniującym wzdłuż przedramienia, osłabieniem chwytu oraz tkliwością przy przyczepie ścięgna. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu fizykalnym i wywiadzie, z ewentualnym wsparciem badań obrazowych (RTG, USG) w celu wykluczenia innych patologii. Leczenie zachowawcze, skuteczne u 80-95% pacjentów, obejmuje odpoczynek, fizjoterapię (w tym ćwiczenia ekscentryczne, masaż, terapię falami uderzeniowymi), stosowanie stabilizatorów (opaska przeciwsiłowa, stabilizator nadgarstka) oraz farmakoterapię z użyciem NLPZ (np. ibuprofen, naproksen) i paracetamolu. Zimne okłady stosuje się przez 15-20 minut co 3-4 godziny, aby zmniejszyć stan zapalny i ból.
artroskopia, badanie fizykalne, badanie rentgenowskie, ćwiczenia ekscentryczne, ćwiczenia izometryczne, iniekcje kortykosteroidowe, krioterapia, łokieć tenisisty, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opaska przeciwsiłowa, osłabienie chwytu, parestezje, przyczep ścięgna, rehabilitacja, ścięgno, stabilizator nadgarstka, stan zapalny, sztywność stawu, terapia falami uderzeniowymi, terapia osoczem bogatopłytkowym, zapalenie ścięgien, zapalenie stawów, zespół kanału nerwu łokciowego, zmiany zwyrodnieniowe stawu, zwyrodnienie ścięgna - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Wskazania do stosowania
Diklofenak, należący do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Jest dostępny w wielu postaciach farmaceutycznych, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od wskazań klinicznych i stanu pacjenta. Wskazania obejmują szeroki zakres schorzeń reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), chorobę zwyrodnieniową stawów, a także ostre stany bólowe, np. napady dny moczanowej, kolkę nerkową, bóle pourazowe i pooperacyjne oraz migreny. Diklofenak jest również stosowany miejscowo w postaci żeli, kremów i aerozoli w leczeniu pourazowych stanów zapalnych tkanek miękkich oraz w okulistyce w formie kropli do oczu, m.in. w profilaktyce i leczeniu stanów zapalnych po operacjach zaćmy. Preparaty złożone, takie jak diklofenak z omeprazolem (DicloDuo Combi), są dedykowane pacjentom z podwyższonym ryzykiem powikłań ze strony przewodu pokarmowego.
bolesne miesiączkowanie, choroba Bechterewa, choroba Stilla, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, keratektomia fotorefrakcyjna, kolka nerkowa, łokieć tenisisty, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, operacja zaćmy, owrzodzenie żołądka, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyzm pozastawowy, soczewka wewnątrzgałkowa, tabletka dojelitowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, torbielowaty obrzęk plamki, trudność w połykaniu, zapalenie gardła i migdałków, zapalenie okołostawowe, zapalenie przydatków, zapalenie ścięgien, zapalenie torebki stawowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diclofenac Teva 10 mg/g (1%)
Diclofenac Teva w postaci żelu 10 mg/g (1%) jest miejscowym preparatem NLPZ o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwobrzękowym, przeznaczonym dla dorosłych oraz młodzieży powyżej 14 roku życia. Wskazania obejmują leczenie pourazowych stanów zapalnych aparatu ruchu, takich jak skręcenia, nadwerężenia i stłuczenia ścięgien, więzadeł, mięśni i stawów, a także bóle pleców o charakterze miejscowym związane z przeciążeniem mięśniowo-powięziowym. Preparat jest również stosowany w ograniczonych stanach zapalnych tkanek miękkich, w tym zapaleniu ścięgien (tendinitis), łokciu tenisisty (epicondylitis lateralis), zapaleniu torebki stawowej (capsulitis) oraz zapaleniu okołostawowym (periarthritis). U dorosłych powyżej 18 lat żel jest wskazany w łagodnych i ograniczonych postaciach choroby zwyrodnieniowej stawów, zwłaszcza w stawach łatwo dostępnych miejscowo, takich jak stawy rąk, kolan i stawu skokowego.
ból pleców, choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak, diklofenak sodowy, leczenie miejscowe, leczenie ogólnoustrojowe, leczenie skojarzone, lek przeciwzapalny, łokieć tenisisty, niesteroidowe leki przeciwzapalne, osteoartroza, periarthritis, tendinitis, uraz aparatu ruchu, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie okołostawowe, zapalenie ścięgien, zapalenie tkanek miękkich, zapalenie torebki stawowej, zapalenie więzadeł - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Patofizjologia i mechanizm
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to schorzenie zwyrodnieniowe ścięgien prostowników przedramienia, szczególnie mięśnia extensor carpi radialis brevis (ECRB), występujące najczęściej u osób w wieku 30-50 lat. Patogeneza opiera się na przeciążeniu i powtarzalnych mikrourazach enthesis, prowadzących do tendinozy angiofibroblastycznej, charakteryzującej się rozrostem tkanki ziarninowej, hiperplazją naczyniową, dezorganizacją włókien kolagenowych oraz obecnością kolagenu typu III zamiast typu I. Proces ten nie ma typowego charakteru zapalnego, co potwierdzają badania histopatologiczne. Czynniki ryzyka obejmują powtarzalne ruchy prostowania nadgarstka i odwracania przedramienia, nieprawidłową biomechanikę stawu łokciowego, wiek, słabość mięśni, zaburzenia unaczynienia oraz czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu. Ból jest wynikiem neowaskularyzacji, uwalniania mediatorów bólu, ucisku nerwów oraz zaburzeń neurogennych, co podkreśla wielowymiarowy charakter schorzenia obejmujący zmiany strukturalne ścięgna, dysfunkcję mięśni i zaburzenia przetwarzania bólu.
dezorganizacja włókien kolagenowych, extensor carpi radialis brevis, hiperplazja naczyniowa, kwas hialuronowy, lateral epicondylitis, łokieć tenisisty, mediator zapalny, mikrouraz, neowaskularyzacja, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, PRP, siła koślawienia, tendinopatia, tendinoza, test Thomsena, włókno nerwowe, zapalenie nadkłykcia bocznego - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak epolamina – Wskazania do stosowania
Diklofenak epolamina w postaci plastra leczniczego (Flector Patch) stanowi skuteczną formę miejscowego leczenia objawowego zapalenia nadkłykcia (łokieć tenisisty/golfisty) oraz skręceń stawu skokowego. Każdy plaster o powierzchni 140 cm² zawiera 180 mg diklofenaku epolaminy, co odpowiada 140 mg sodu diklofenaku, umożliwiając stopniowe uwalnianie substancji czynnej bez istotnej ekspozycji ogólnoustrojowej. Terapia miejscowa jest szczególnie wskazana u pacjentów z przeciwwskazaniami do doustnych NLPZ, preferujących aplikację miejscową lub wymagających ograniczenia systemowego działania leku. Plaster aplikuje się bezpośrednio na nieuszkodzoną skórę w obszarze bólu i stanu zapalnego, co pozwala na skuteczną redukcję dolegliwości bólowych i stanu zapalnego.
diklofenak epolamina, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, ekspozycja ogólnoustrojowa, Flector Patch, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, miejscowa aplikacja leku, miejscowe leczenie bólu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, plaster leczniczy, protokół RICE, reakcja alergiczna, reakcja skórna, skręcenie stawu skokowego, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Veral 10 mg/g (1%)
Veral w postaci żelu zawiera diklofenak sodowy w stężeniu 10 mg/g (1%) i jest wskazany do miejscowego leczenia stanów zapalnych oraz bólowych układu mięśniowo-szkieletowego u dorosłych i młodzieży powyżej 14 lat. Lek wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe, co czyni go skutecznym w terapii pourazowych stanów zapalnych ścięgien, więzadeł, mięśni i stawów, bólów pleców oraz ograniczonych stanów zapalnych tkanek miękkich, takich jak tendinitis, epicondylitis lateralis, bursitis i periarthritis. U dorosłych (powyżej 18 lat) Veral może być także stosowany w łagodnych i ograniczonych postaciach choroby zwyrodnieniowej stawów (osteoartrozy).
choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak sodowy, dolegliwość bólowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, łokieć tenisisty, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoartroza, pourazowy stan zapalny, proces zwyrodnieniowy, schorzenie układu mięśniowo-szkieletowego, stan zapalny, zapalenie okołostawowe, zapalenie ścięgien, zapalenie tkanek miękkich, zapalenie torebki stawowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Traumon 100 mg/g
Lek Traumon w postaci żelu o stężeniu 100 mg/g etofenamatu, niesteroidowego leku przeciwzapalnego (NLPZ) do stosowania miejscowego, jest wskazany w leczeniu bólu i stanów zapalnych narządu ruchu. Wskazania obejmują tępe urazy takie jak stłuczenia, skręcenia, naciągnięcia mięśni, ścięgien i stawów oraz objawowe leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów (osteoartrozy) w obrębie kręgosłupa (szyjny, piersiowy, lędźwiowy), stawów kolanowych (gonartroza) i barkowych. Traumon jest również stosowany w reumatyzmie pozastawowym (fibromialgia) oraz w bólach okolicy krzyżowo-lędźwiowej, w tym lumbago i przewlekłych zespołach bólowych dolnego odcinka kręgosłupa, a także w bólach wynikających z przeciążenia mięśniowo-więzadłowego aparatu ruchu.
adhezyjne zapalenie torebki stawowej, ból krzyżowo-lędźwiowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, etofenamat, fibromialgia, gonartroza, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, lumbago, naciągnięcie mięśnia, naciągnięcie ścięgna, naciągnięcie stawu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoartroza, reumatyzm pozastawowy, skręcenie, staw zamrożony, stłuczenie, tępy uraz, tkanki miękkie okołostawowe, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgna, zapalenie torebki stawowej, zwyrodnienie kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Sód diklofenak – Wskazania do stosowania
Diklofenak sodu w postaci plastra leczniczego Flector Patch (1% diklofenaku sodu, 140 mg w plastrze o wymiarach 10×14 cm) jest wskazany do miejscowego leczenia bólu i stanu zapalnego w schorzeniach układu mięśniowo-szkieletowego, takich jak zapalenie nadkłykcia kości ramiennej (łokieć tenisisty/golfisty) oraz skręcenia stawu skokowego. Plaster umożliwia precyzyjne i stopniowe uwalnianie diklofenaku, co pozwala na skuteczne łagodzenie bólu i obrzęku przy ograniczonej ekspozycji ogólnoustrojowej na lek. Zalecany jest szczególnie u pacjentów z przeciwwskazaniami do doustnych NLPZ, z chorobami przewodu pokarmowego, przyjmujących inne leki oraz u osób aktywnych fizycznie, które wymagają skutecznej terapii przeciwbólowej bez działania sedatywnego.
ból mięśniowo-szkieletowy, ból zapalny, ćwiczenia ekscentryczne, diklofenak epolaminy, diklofenak sodu, działanie sedatywne, glikol propylenowy, krioterapia, laseroterapia, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, metylu parahydroksybenzoesan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opatrunek okluzyjny, plaster leczniczy, propylu parahydroksybenzoesan, skręcenie stawu skokowego, ultradźwięki, uraz skrętny, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łokieć golfisty (zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego) to tendinopatia obejmująca przyśrodkowe wspólne ścięgno zginacza łokcia, powstała na skutek przeciążenia mięśni przedramienia. Objawia się bólem i tkliwością po wewnętrznej stronie łokcia, nasilającym się przy zginaniu nadgarstka, chwytaniu przedmiotów i ruchach skrętnych. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i wywiadzie, z możliwością zastosowania RTG, USG lub MRI w celu wykluczenia innych patologii. Leczenie zachowawcze obejmuje odpoczynek, krioterapię (10-20 minut, 3-4 razy dziennie), NLPZ (np. ibuprofen, naproksen), stosowanie ortez, kinesiotaping oraz fizjoterapię z ćwiczeniami rozciągającymi i ekscentrycznymi. W przypadku braku poprawy po kilku tygodniach rozważa się iniekcje steroidowe, PRP lub terapię falą uderzeniową. Interwencja chirurgiczna jest wskazana po 6-12 miesiącach nieskutecznego leczenia zachowawczego, polegając na debridemencie i reattachmencie ścięgien, z pełnym powrotem do funkcji zwykle po około 12 tygodniach.
badanie fizykalne, ćwiczenie ekscentryczne, ćwiczenie izometryczne, drętwienie, fizjoterapia, iniekcja steroidowa, kinesiotaping, kortykosteroid, krioterapia, leczenie operacyjne, lek przeciwbólowy, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikrouszkodzenie, nadkłykieć boczny, nadkłykieć przyśrodkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, orteza, osocze bogatopłytkowe, paracetamol, rezonans magnetyczny, RTG, stan zapalny, tendinopatia, tendinoza, terapia cieplna, terapia falą uderzeniową, terapia ultradźwiękowa, tkliwość, USG, zespół kanału nerwu łokciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Objawy
Łokieć tenisisty (lateral epicondylitis) to przewlekłe schorzenie zapalne i degeneracyjne ścięgien mięśni prostowników przedramienia przyczepiających się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej, dotykające 1-3% populacji, głównie w wieku 30-50 lat. Objawia się bólem o charakterze ostrym lub palącym, nasilającym się podczas czynności obciążających staw łokciowy, takich jak uścisk dłoni, podnoszenie przedmiotów czy ruchy skrętne nadgarstka, a także osłabieniem siły chwytu. Ból lokalizuje się w okolicy nadkłykcia bocznego i może promieniować wzdłuż przedramienia do nadgarstka. Przebieg choroby jest zwykle przewlekły, z fazami od łagodnego bólu po ból stały utrudniający codzienne funkcjonowanie. Rokowanie jest dobre – w 90% przypadków dochodzi do poprawy w ciągu 12 miesięcy, choć objawy mogą utrzymywać się od 6 do 24 miesięcy. Czynniki wpływające na czas rekonwalescencji to m.in. wiek pacjenta, intensywność aktywności oraz wczesne wdrożenie leczenia zachowawczego.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, bolesność uciskowa, degeneracja ścięgna, diagnostyka różnicowa, faza ostra, faza podostra, faza przewlekła, iniekcja steroidowa, leczenie operacyjne, lek przeciwzapalny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikrouszkodzenie ścięgna, nadkłykieć boczny, obrzęk, osłabienie chwytu, osocze bogatopłytkowe, sztywność stawu, tendinoza, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół uciskowy nerwu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olfen żel 10 mg/g
Olfen żel (10 mg/g diklofenaku sodowego, odpowiadający 11,6 mg diklofenaku dietyloamoniowego na gram żelu) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym przeznaczonym do miejscowego stosowania w celu leczenia objawowego bólu w różnych stanach klinicznych. U dorosłych wskazania obejmują ostre nadwyrężenia, skręcenia i stłuczenia, bóle tkanek miękkich okołostawowych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego i palcowych, zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej („łokieć tenisisty”) oraz ostre bóle mięśniowe, np. w okolicy pleców. U młodzieży powyżej 14 roku życia lek jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia bólu po tępym urazie (nadwyrężenia, skręcenia, stłuczenia). Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak 50 mg glikolu propylenowego i 1 mg substancji zapachowej na gram żelu, co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością.
choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, glikol propylenowy, kaletka maziowa, łokieć tenisisty, nadwyrężenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry ból mięśniowy, pochewka ścięgnista, ścięgno, staw palcowy, struktura okołostawowa, tępy uraz, tkanki miękkie, torebka stawowa, więzadło, zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polcortolon 4 mg
Polcortolon, zawierający 4 mg triamcynolonu w postaci tabletek, jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń o podłożu zapalnym, immunologicznym i alergicznym. W endokrynologii stosuje się go m.in. w niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona) jako uzupełnienie mineralokortykosteroidów, w zespole nadnerczowo-płciowym, hiperkalcemii nowotworowej oraz nieropnym zapaleniu tarczycy. W chorobach reumatycznych Polcortolon jest użyteczny w zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa, łuszczycowym i reumatoidalnym zapaleniu stawów, gorączce reumatycznej, zapaleniu kaletki maziowej, pourazowym zapaleniu kości i stawów oraz w innych stanach zapalnych opornych na standardowe leczenie. W kolagenozach i chorobach tkanki łącznej lek stosuje się w zapaleniu mięśnia sercowego i toczniu rumieniowatym układowym.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Addisona, choroba Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, erytroblastopenia, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hiperplazja nadnerczy, kolagenoza, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łokieć tenisisty, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, mineralokortykosteroid, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie brzeżne rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolon, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie przedniego odcinka oka, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ultrafastin 25 mg/g (2,5%)
Ultrafastin w postaci żelu zawiera 25 mg/g (2,5%) soli lizynowej ketoprofenu, niesteroidowego leku przeciwzapalnego (NLPZ) stosowanego miejscowo w leczeniu objawowym bólów pourazowych układu mięśniowo-szkieletowego oraz zapalenia ścięgien. Preparat jest wskazany w przypadku urazów mechanicznych takich jak stłuczenia, skręcenia, naciągnięcia mięśni i tkanek okołostawowych, a także w ostrym i przewlekłym zapaleniu ścięgien, np. zapaleniu ścięgna Achillesa czy łokciu tenisisty. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co prowadzi do zmniejszenia stanu zapalnego i bólu. Miejscowa aplikacja żelu umożliwia bezpośrednie działanie w miejscu zmienionym chorobowo, minimalizując ryzyko działań ogólnoustrojowych.
ból pourazowy, ketoprofen, leczenie przeciwzapalne, łokieć tenisisty, nadkłykieć boczny kości ramiennej, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, parahydroksybenzoesan, prostaglandyny, przewlekłe zapalenie, reakcja fotouczuleniowa, ścięgno Achillesa, skręcenie mięśni, tkanka miękka, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz sportowy, zapalenie ścięgien, zespół bólowy