chirurgiczne usunięcie zęba
Chirurgiczne usunięcie zęba to zabieg stomatologiczny polegający na ekstrakcji zęba, który nie może być usunięty metodą klasyczną. Przeprowadza się go najczęściej w przypadku zębów zatrzymanych, częściowo wyrzniętych, z nietypową budową korzeni, złamanych głęboko pod dziąsłem lub przy obecności stanu zapalnego tkanek otaczających.
Procedura wymaga nacięcia dziąsła, odsłonięcia kości wyrostka zębodołowego i często jej częściowego usunięcia w celu uzyskania dostępu do zęba. W niektórych przypadkach konieczne jest również podzielenie zęba na fragmenty. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, choć w skomplikowanych przypadkach może być przeprowadzony w sedacji lub znieczuleniu ogólnym.
Po chirurgicznym usunięciu zęba konieczne jest zaopatrzenie rany poprzez założenie szwów, które usuwa się po 7-14 dniach. Pacjent otrzymuje zalecenia pozabiegowe obejmujące stosowanie leków przeciwbólowych, antybiotyków (gdy istnieją wskazania), zimnych okładów oraz unikanie wysiłku fizycznego i palenia tytoniu. Powikłania mogą obejmować przedłużone krwawienie, suchy zębodół, infekcję, uszkodzenie sąsiednich struktur anatomicznych czy obrzęk.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Scandivin 30 mg/ml
Scandivin, zawierający chlorowodorek mepiwakainy w stężeniu 30 mg/ml (54 mg w 1,8 ml wkładzie), jest miejscowym środkiem znieczulającym stosowanym w stomatologii, szczególnie w chirurgii stomatologicznej. Preparat jest przeznaczony do znieczulenia miejscowego i miejscowo-regionalnego, obejmującego techniki nasiękowe, przewodowe (blokada nerwu zębodołowego dolnego, bródkowego, podoczodołowego) oraz śródwięzadłowe. Wskazania obejmują rutynowe ekstrakcje, chirurgiczne usunięcie zębów, opracowywanie ubytków próchnicowych, leczenie endodontyczne, zabiegi periodontologiczne oraz drobne interwencje chirurgiczne w jamie ustnej. Preparat jest klarownym, bezbarwnym roztworem o pH 5,5-6,5 i osmolalności 272-300 mOsm/Kg, co zapewnia jego bezpieczeństwo stosowania.
chirurgia stomatologiczna, chirurgiczne usunięcie zęba, chlorowodorek mepiwakainy, ekstrakcja zębów, leczenie kanałowe, miejscowy lek znieczulający, nadciśnienie, nerw zębodołowy dolny, niewydolność serca, ubytek próchnicowy, uzupełnienie protetyczne, zabieg endodontyczny, zabieg periodontologiczny, znieczulenie miejscowo-regionalne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie śródwięzadłowe - Leksykon substancji czynnych
Tramadol – Właściwości farmakodynamiczne
Tramadol, klasyfikowany w grupie ATC jako N02AX02, jest opioidowym lekiem przeciwbólowym o złożonym mechanizmie działania, obejmującym nieselektywną agonistyczną aktywność wobec receptorów μ, δ i κ, z największym powinowactwem do receptorów μ. Jego działanie przeciwbólowe jest wzmacniane przez enancjomery: (+)-izomer wykazuje aktywność opioidową, natomiast (-)-izomer hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny i serotoniny, co dodatkowo modyfikuje transmisję bólu. Tramadol wykazuje siłę analgetyczną na poziomie 1/10 do 1/6 siły morfiny, zarówno w podaniu dożylnym, jak i doustnym. W przeciwieństwie do klasycznych opioidów, tramadol w zalecanych dawkach nie powoduje istotnej depresji ośrodka oddechowego, ma minimalny wpływ na perystaltykę przewodu pokarmowego oraz niewielki wpływ na układ sercowo-naczyniowy, co poprawia jego profil bezpieczeństwa. Ponadto wykazuje działanie przeciwkaszlowe, co może być korzystne u pacjentów z towarzyszącym kaszlem.
agonista receptorów opioidowych, analgezja multimodalna, ból o silnym natężeniu, ból pooperacyjny, chirurgiczne usunięcie zęba, dawka terapeutyczna, deksketoprofen, depresja ośrodka oddechowego, drabina analgetyczna WHO, działanie przeciwkaszlowe, enancjomer, grupa farmakoterapeutyczna, hamowanie cyklooksygenazy, histerektomia brzuszna, lek opioidowy przeciwbólowy, motoryka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa leku, receptory opioidowe, rekonstrukcja stawu biodrowego, synteza prostaglandyn, tramadol, układ monoaminergiczny, wychwyt zwrotny noradrenaliny