zaburzenie z napadowym objadaniem się
Zaburzenie z napadowym objadaniem się (ang. Binge Eating Disorder, BED) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami spożywania nadmiernych ilości pożywienia w krótkim czasie, którym towarzyszy poczucie utraty kontroli. W przeciwieństwie do bulimii, osoby z BED nie podejmują zachowań kompensacyjnych, takich jak wywoływanie wymiotów czy nadmierne ćwiczenia fizyczne.
Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi DSM-5, do rozpoznania BED konieczne jest występowanie napadów objadania się przynajmniej raz w tygodniu przez okres trzech miesięcy. Podczas epizodu pacjenci spożywają zdecydowanie większe ilości pokarmu niż większość osób w podobnych okolicznościach, często jedząc mimo braku fizycznego uczucia głodu, a kończąc dopiero przy dyskomforcie związanym z przejedzeniem.
Patofizjologia BED obejmuje zaburzenia w układach neuroprzekaźnikowych, szczególnie dopaminergicznym i serotoninergicznym, odpowiedzialnych za regulację nagrody i kontrolę impulsów. Czynniki genetyczne, psychologiczne (jak niska samoocena, depresja, lęk) oraz społeczno-kulturowe odgrywają istotną rolę w etiologii tego zaburzenia. BED często współwystępuje z otyłością, zaburzeniami nastroju, zaburzeniami lękowymi oraz innymi zaburzeniami kontroli impulsów.
Leczenie zaburzenia z napadowym objadaniem się wymaga podejścia wielodyscyplinarnego. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) ukierunkowana na zaburzenia odżywiania, psychoterapia interpersonalna oraz terapia dialektyczno-behawioralna wykazują skuteczność w redukcji częstotliwości epizodów objadania się. Farmakoterapia, w tym leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI oraz lisdeksamfetamina (jedyny lek zatwierdzony przez FDA specyficznie w leczeniu BED), może stanowić istotne uzupełnienie psychoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Diagnostyka i diagnoza
Bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się w ciągu około 2 godzin, podczas których pacjent spożywa ilość pokarmu znacznie przekraczającą normę, z towarzyszącym poczuciem utraty kontroli. Kryteria diagnostyczne DSM-5 wymagają obecności nieodpowiednich zachowań kompensacyjnych (prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, głodówki, nadmierne ćwiczenia) co najmniej raz w tygodniu przez minimum 3 miesiące. Nasilenie choroby klasyfikuje się na podstawie częstotliwości zachowań kompensacyjnych: łagodne (1-3 epizody/tydzień), umiarkowane (4-7), ciężkie (8-13) oraz skrajne (≥14). Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu klinicznego, badania fizykalnego (m.in. ocena BMI, tętna, ciśnienia, stanu zębów i jamy ustnej, objawu Russella) oraz badań laboratoryjnych, w tym panelu elektrolitów (szczególnie hipokaliemia), funkcji nerek i wątroby, morfologii, poziomu magnezu i wapnia, a także badań hormonalnych i EKG w razie wskazań. Kompleksowa ocena psychologiczna z wykorzystaniem narzędzi takich jak Eating Disorders Examination (EDE) i kwestionariusz SCOFF jest niezbędna do potwierdzenia diagnozy i wykluczenia innych zaburzeń odżywiania, takich jak anorexia nervosa czy zaburzenie z napadowym objadaniem się.
anorexia nervosa, Binge Eating Disorder, bulimia nervosa, densytometria kości, DSM-5, elektrokardiogram, fluoksetyna, hipokaliemia, kwestionariusz SCOFF, leczenie ambulatoryjne, leczenie stacjonarne, objadanie się, objaw Russella, środek moczopędny, środek przeczyszczający, SSRI, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie z napadowym objadaniem się, zachowanie kompensacyjne