mineralizacja śródmiąższowa nerek
Mineralizacja śródmiąższowa nerek to patologiczny proces, w którym dochodzi do odkładania się złogów wapniowych w tkance śródmiąższowej nerek. Jest to zjawisko obserwowane w różnych chorobach nerek, które może prowadzić do zaburzenia funkcji tych narządów.
Proces mineralizacji może być spowodowany wieloma czynnikami, m.in. hiperkalcemią, hiperfosfatemią, zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej w przebiegu przewlekłej choroby nerek, nefrokalcynozą czy działaniem niektórych leków nefrotoksycznych. Często współwystępuje z innymi zmianami patologicznymi w nerkach, takimi jak zwapnienia kanalików nerkowych czy zwapnienia naczyń.
W diagnostyce obrazowej mineralizacja śródmiąższowa nerek może być widoczna w badaniach takich jak tomografia komputerowa, gdzie prezentuje się jako drobne, rozproszone zwapnienia w miąższu nerek. W zaawansowanych przypadkach, złogi mineralne mogą upośledzać funkcję nerek, prowadząc do pogorszenia filtracji kłębuszkowej i rozwoju niewydolności nerek.
Leczenie mineralizacji śródmiąższowej nerek jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz kontrolę gospodarki wapniowo-fosforanowej. W zależności od etiologii, może obejmować modyfikację diety, suplementację lub ograniczenie wapnia i fosforu, leczenie chorób współistniejących oraz regularną kontrolę funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Viatris 20 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, małpy, króliki). Główne efekty toksyczne dotyczyły układu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy u szczurów i małp, toksyczność ograniczająca dawkę), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego, bardziej nasilone u szczurów) oraz limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych u szczurów). Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. Dodatkowo, u małp obserwowano zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek bez klinicznie istotnych zaburzeń funkcji nerek. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, a u małp po pojedynczej dawce odnotowano krwotok skórny, jednak nie stwierdzono samoistnych krwotoków przy wielokrotnym podawaniu. Badania kardiotoksyczności wykazały potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT in vitro, lecz badania in vivo na małpach nie potwierdziły tych zmian.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, elektrokardiografia, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, mutagenność, odstęp QT, organogeneza, rak płaskonabłonkowy, rakotwórczość, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 70 mg
Dazatynib przeszedł szeroką ocenę bezpieczeństwa przedklinicznego obejmującą badania in vitro i in vivo na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki, małpy). Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (jelitowa toksyczność u szczurów i małp), układu krwiotwórczego (minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku) oraz układu limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych u szczurów). Zmiany te były odwracalne po przerwaniu leczenia. Długoterminowo u małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek. Dazatynib wykazywał działanie przeciwpłytkowe (hamowanie agregacji płytek in vitro, wydłużenie czasu krwawienia in vivo u szczurów), jednak bez samoistnych krwotoków. W badaniach kardiologicznych wykazano potencjał wydłużania odstępu QT in vitro, lecz nie potwierdzono tego efektu in vivo u małp. Ocena genotoksyczności wskazała na brak mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym in vivo, natomiast wykazano efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO. Badania reprodukcyjne ujawniły brak wpływu na płodność szczurów, ale dawki zbliżone do klinicznych indukowały obumieranie płodów i zmiany w kośćcu płodów u szczurów i królików, co wskazuje na selektywną toksyczność w okresie organogenezy.
agregacja płytek krwi, brodawczak macicy, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwpłytkowe, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd limfoidalny, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, selektywna toksyczność, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność jelitowa, toksyczność w ciąży, węzeł chłonny, włókna Purkinjego, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 16 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Daruph, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, z jelitem jako głównym narządem docelowym toksyczności u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały nieznaczne do umiarkowanych zaburzenia parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym obserwowano zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. Wszystkie te zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek oraz sporadyczne krwotoki skórne po jednorazowym podaniu, jednak nie obserwowano ich przy wielokrotnym podawaniu. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, nie wywołując jednak samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, badanie przedkliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, kanał potasowy hERG, kościec płodu, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, ostra toksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (toksyczność jelitowa ograniczająca dawkę), układu krwiotwórczego (minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych u szczurów). Zmiany te miały charakter odwracalny po przerwaniu leczenia. W badaniach długoterminowych u małp stwierdzono jedynie zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek, bez innych istotnych patologii nerkowych. Wpływ na hemostazę obejmował hamowanie agregacji płytek in vitro oraz wydłużenie czasu krwawienia in vivo u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Potencjalne wydłużenie odstępu QT obserwowano in vitro, ale nie potwierdzono tego efektu w badaniach in vivo na małpach.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, EKG, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, implantacja zarodka, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodu, obumieranie zarodka, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał kancerogenny, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja serca, rozwój zarodkowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 63 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, wykazując toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a zmiany hematologiczne obejmowały nieznaczne do umiarkowanych zaburzenia parametrów erytrocytów oraz zmiany w szpiku kostnym. U szczurów obserwowano także zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. Dodatkowo, u małp po długotrwałym leczeniu (do 9 miesięcy) stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. W badaniach farmakodynamicznych dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń EKG.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hamowanie agregacji płytek krwi, immunosupresja, kanał potasowy hERG, komórki CHO, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfatyczne, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, toksyczność układu limfatycznego, układ krwiotwórczy, włókna Purkinjego, wydłużenie czasu krwawienia, wydłużenie repolaryzacji komór - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 100 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z odwracalnymi zmianami obserwowanymi u szczurów i małp. W badaniach długoterminowych na małpach stwierdzono zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek bez istotnych zaburzeń funkcji nerkowych. Lek hamuje agregację płytek krwi in vitro i wydłuża czas krwawienia in vivo, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Pomimo potencjału do wydłużania odstępu QT w badaniach in vitro, nie zaobserwowano zmian w zapisie EKG u małp po podaniu dazatynibu. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności in vitro (test Amesa) i genotoksyczności in vivo, choć stwierdzono efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików dazatynib nie wpływał na płodność, ale powodował embriotoksyczność, w tym obumieranie zarodków i zmiany kostne płodów przy dawkach zbliżonych do klinicznych.
agregacja płytek krwi, badanie in vitro, badanie in vivo, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, embriotoksyczność, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, karcynogenność, komórki CHO, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd limfoidalny, obumarcie płodu, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ kostny płodu, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 100 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym oraz zmniejszeniem parametrów czerwonokrwinkowych i liczby limfocytów u szczurów i małp. Zmiany te są odwracalne po przerwaniu terapii. Długoterminowe podawanie dazatynibu u małp prowadziło do śródmiąższowej mineralizacji nerek, a badania hemostazy wykazały hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez samoistnych krwotoków. Elektrofizjologiczne testy in vitro sugerowały potencjalne wydłużenie odstępu QT, lecz badania in vivo na małpach nie potwierdziły tych efektów. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w teście Amesa i genotoksyczności in vivo, natomiast stwierdzono efekt klastogenny in vitro. W badaniach reprodukcyjnych dazatynib powodował obumieranie zarodków i zmiany kośćca płodów u szczurów i królików przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, co wskazuje na toksyczność selektywną w okresie organogenezy.
agregacja płytek krwi, brodawczak, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, inhibitor kinazy tyrozynowej, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd limfoidalny, obumieranie zarodków, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój embrionalny, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z toksycznością jelitową jako czynnikiem ograniczającym dawkowanie. Zmiany te były odwracalne po przerwaniu terapii. W układzie krwiotwórczym obserwowano minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym – redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych. U małp stwierdzono zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek bez innych objawów nefrotoksyczności. Dazatynib hamował agregację płytek krwi i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie powodował samoistnych krwotoków. Badania kardiotoksyczności wykazały brak istotnych zmian odstępu QT w zapisie EKG po podaniu pojedynczej dawki u małp.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfoidalne, nefrotoksyczność, obumieranie płodów, obumieranie zarodków, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność jelitowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 140 mg
Dazatynib, substancja czynna leku Dasatinib Sandoz, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego. Toksyczność przewodu pokarmowego, ograniczająca dawkowanie, dotyczyła jelita u szczurów i małp, natomiast hematologiczne zmiany obejmowały minimalne do lekkich obniżenia parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, głównie u szczurów. W układzie limfatycznym obserwowano zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych u szczurów. Zmiany te miały charakter odwracalny po zaprzestaniu podawania leku. Długotrwałe podawanie dazatynibu u małp (do 9 miesięcy) wiązało się z ograniczonymi zmianami nerkowymi, głównie śródmiąższową mineralizacją. Ponadto, dazatynib hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Badania elektrofizjologiczne serca wykazały potencjał wydłużania odstępu QT in vitro, lecz nie potwierdzono tego efektu in vivo u małp po pojedynczej dawce.
agregacja płytek krwi, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, elektrofizjologia serca, grasica, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfoidalne, obumieranie zarodków, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 140 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne objawy toksyczności dotyczyły układu pokarmowego (toksyczność jelitowa ograniczająca dawkę), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. Długoterminowe stosowanie u małp wiązało się ze zwiększoną mineralizacją śródmiąższową nerek. Dazatynib hamował agregację płytek krwi in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go sugerującego ryzyko wydłużenia odstępu QT, badania telemetryczne u małp nie wykazały istotnych zmian elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, krwotok skórny, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodów, odstęp QT, organogeneza, parametry krwinek czerwonych, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ sercowo-naczyniowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 100 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Wykazano, że układ pokarmowy, zwłaszcza jelito, jest głównym narządem docelowym toksyczności, z odwracalnymi zmianami ograniczającymi dawkę u szczurów i małp. Układ krwiotwórczy u szczurów i małp wykazywał odwracalne zmiany parametrów czerwonokrwinkowych i szpiku kostnego, a układ limfatyczny u szczurów charakteryzował się zmniejszeniem liczby limfocytów i masy organów limfatycznych. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek bez innych objawów nefrotoksyczności. Dazatynib wpływał na hemostazę, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia, jednak bez samoistnych krwotoków. Badania kardiologiczne wykazały brak istotnych zmian odstępu QT i EKG in vivo u małp po jednorazowej dawce.
agregacja płytek krwi, badanie rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, efekt klastogenny, EKG, ekspozycja w osoczu, fototoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krwotok skórny, limfocyty, mineralizacja śródmiąższowa nerek, nerka, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, selektywna toksyczność, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 20 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, małpy, króliki), które wykazały toksyczność głównie w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym. W szczurach i małpach dawkę ograniczała toksyczność jelitowa, odwracalna po zakończeniu leczenia. Obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów i szpiku kostnym oraz zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych, również odwracalne. U małp po 9 miesiącach leczenia stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. Dazatynib wpływał na hemostazę – hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak bez samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego, badania in vivo nie wykazały wydłużenia odstępu QT.
agregacja płytek krwi, czas krwawienia, dysfagia, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, hematopoeza, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd docelowy, odstęp QT, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przewodnictwo sercowe, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 40 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa dazatynibu został oceniony w badaniach in vitro i in vivo na myszach, szczurach, małpach oraz królikach. Główne układy narządowe dotknięte toksycznością to układ pokarmowy, krwiotwórczy i limfatyczny, z odwracalnymi zmianami po zakończeniu leczenia. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a w układzie krwiotwórczym obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów i szpiku kostnym. Dazatynib wykazywał działanie immunosupresyjne, zmniejszając liczbę limfocytów i masę narządów limfatycznych. Długoterminowo u małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. Lek hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak bez samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wydłużania odstępu QT in vitro, badania in vivo na małpach nie wykazały zaburzeń elektrokardiograficznych. Wyniki testów genotoksyczności były niejednoznaczne – brak mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym, ale obecność efektu klastogennego in vitro w komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie niekliniczne, brodawczak macicy, czas krwawienia, dysfagia, działanie niepożądane, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, in vitro, in vivo, kanał potasowy hERG, krwinka czerwona, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, rak płaskonabłonkowy, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 100 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Najistotniejsza toksyczność dotyczyła układu pokarmowego (jelito jako główny narząd docelowy), krwiotwórczego (zmiany erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (redukcja limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu leczenia. W badaniach u małp stwierdzono mineralizację śródmiąższową nerek, bez istotnych zaburzeń funkcji układu moczowego. Dazatynib wpływał na hemostazę pierwotną, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego, badania in vivo nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych zaburzeń elektrokardiograficznych. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności in vivo, choć w warunkach in vitro zaobserwowano działanie klastogenne.
agregacja płytek krwi, badanie niekliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, gruczolak prostaty, hemostaza pierwotna, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daruph 79 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym na myszach, szczurach, małpach i królikach. Toksyczność pierwotna dotyczyła głównie układu pokarmowego (jelito jako główny organ docelowy), krwiotwórczego (zmiany parametrów erytrocytów i szpiku kostnego) oraz limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych), przy czym zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach długoterminowych u małp zaobserwowano nefrotoksyczność manifestującą się zwiększoną mineralizacją śródmiąższową nerek po 9 miesiącach podawania leku. Dazatynib wykazywał wpływ na hemostazę poprzez hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego ryzyka kardiologicznego wynikającego z hamowania kanału potasowego hERG in vitro, badania in vivo u małp nie wykazały istotnych zmian w odstępie QT ani innych parametrów EKG.
agregacja płytek krwi, badania rakotwórcze, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie immunosupresyjne, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, krwinki czerwone, mineralizacja śródmiąższowa nerek, nefrotoksyczność, obumieranie płodów, odstęp QT, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komorowa, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność pierwotna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym obserwowano limfocytopenię i zmniejszenie masy narządów limfatycznych. Wszystkie te zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. U małp stwierdzono specyficzną mineralizację śródmiąższową nerek po 9 miesiącach leczenia. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wpływu na kanał potasowy hERG i potencjału wydłużania odstępu QT, badania in vivo na małpach nie wykazały zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy, komórki CHO, krwotok, krzepnięcie krwi, limfocyty, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodu, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, płodność, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój szkieletu płodu, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność leku, toksyczność układu pokarmowego, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 20 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z efektami odwracalnymi po przerwaniu terapii. W badaniach na szczurach i małpach jelito było głównym narządem docelowym toksyczności, a hematologiczne zmiany obejmowały minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym. Toksyczność układu limfatycznego manifestowała się zmniejszeniem liczby limfocytów w węzłach chłonnych, śledzionie i grasicy oraz redukcją masy narządów limfoidalnych. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach podawania leku. Dazatynib wpływa na procesy krzepnięcia, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Ryzyko wydłużenia odstępu QT jest minimalne, co potwierdzają badania in vivo u małp, mimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG in vitro.
agregacja płytek krwi, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, genotoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krzepnięcie krwi, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, przewód pokarmowy, przewodnictwo sercowe, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Viatris 50 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, co potwierdzają badania przedkliniczne na szczurach, małpach, myszach i królikach. W układzie pokarmowym jelito było głównym organem docelowym, a zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W hematologicznym aspekcie obserwowano zmiany parametrów czerwonokrwinkowych i szpiku kostnego, również odwracalne, z większym nasileniem u szczurów. Toksyczność limfatyczna objawiała się zmniejszeniem liczby limfocytów i masy narządów limfatycznych, co również ustępowało po leczeniu. U małp stwierdzono mineralizację śródmiąższową nerek bez poważnych efektów nefrotoksycznych. Dazatynib wpływa na układ krzepnięcia poprzez hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez wywoływania spontanicznych krwotoków. Badania elektrofizjologiczne wykazały brak wpływu na odstęp QT in vivo, pomimo działania na kanał potasowy hERG in vitro.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, elektrokardiogram, fototoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, odstęp QT, organogeneza, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór serca, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność limfatyczna, toksyczność pierwotna, toksyczność układu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ moczowy, węzeł chłonny, włókna Purkinjego