zakrzepica z małopłytkowością
Zakrzepica z małopłytkowością, znana również jako zespół zakrzepicy z małopłytkowością (TTS – Thrombosis with Thrombocytopenia Syndrome) lub immunologiczna małopłytkowość poheparynowa wywołana szczepionką (VITT – Vaccine-Induced Immune Thrombotic Thrombocytopenia), to rzadkie, ale poważne powikłanie charakteryzujące się jednoczesnym występowaniem zakrzepów krwi i niskim poziomem płytek krwi.
Mechanizm patofizjologiczny tego zespołu obejmuje tworzenie przeciwciał przeciwko kompleksowi czynnika płytkowego 4 (PF4) i polianionów, podobnie jak w małopłytkowości poheparynowej (HIT). Przeciwciała te aktywują płytki krwi, powodując ich agregację i tworzenie zakrzepów, przy jednoczesnym zużywaniu płytek, co prowadzi do małopłytkowości.
Klinicznie TTS/VITT może manifestować się jako zakrzepica żył mózgowych, zakrzepica żył trzewnych, zatorowość płucna lub zakrzepica żył głębokich. Charakterystyczne objawy obejmują silny ból głowy, zaburzenia widzenia, drgawki, duszność, ból brzucha, obrzęk kończyn i zmiany skórne. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, ocenie poziomu płytek krwi oraz oznaczeniu specyficznych przeciwciał anty-PF4.
Leczenie zakrzepicy z małopłytkowością wymaga interdyscyplinarnego podejścia i obejmuje stosowanie immunoglobulin dożylnych, kortykosteroidów oraz antykoagulantów niezawierających heparyny. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i natychmiastowe wdrożenie odpowiedniego leczenia, co może znacząco poprawić rokowanie w tym potencjalnie zagrażającym życiu zespole.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica zatoki jamistej – Zapobieganie i profilaktyka
Zakrzepica zatoki jamistej (CST) jest poważnym stanem wymagającym szybkiej diagnostyki i leczenia pierwotnej infekcji, najczęściej zlokalizowanej w obrębie twarzy, ucha środkowego lub zatok. Profilaktyka obejmuje unikanie inwazyjnych zabiegów w centralnej części twarzy bez antybiotykoterapii oraz szybkie wdrożenie leczenia przy pierwszych objawach infekcji. W terapii przeciwzakrzepowej czas leczenia zależy od czynników ryzyka: 3 miesiące przy przejściowych czynnikach (np. ciąża, infekcja), 6-12 miesięcy przy idiopatycznej zakrzepicy lub łagodnej trombofilii, a dożywotnio u pacjentów z ciężką trombofilią (np. zespół antyfosfolipidowy). Kobiety w ciąży po przebytym CST powinny otrzymywać profilaktykę LMWH przez ciążę i co najmniej 6 tygodni po porodzie, szczególnie przy występowaniu dodatkowych czynników ryzyka.
antybiotykoterapia, antykoagulacja, antykoagulant, cukrzyca, czyrak, deficyt ruchowy, doustny środek antykoncepcyjny, heparyna drobnocząsteczkowa, infekcja oka, infekcja ucha, infekcja ucha środkowego, infekcja zatok, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwpadaczkowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, powikłanie krwotoczne, powikłanie neurologiczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rekanalizacja, ropień, septyczna zakrzepica zatoki jamistej, trombofilia, udar, zakrzepica z małopłytkowością, zakrzepica zatoki jamistej, zakrzepica żył mózgowych, zator septyczny, zespół antyfosfolipidowy, zmiana krwotoczna, źródło infekcji, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa