ablacja o częstotliwości radiowej
Ablacja o częstotliwości radiowej (RFA – Radio Frequency Ablation) to małoinwazyjna procedura medyczna wykorzystywana w leczeniu różnych schorzeń, głównie zaburzeń rytmu serca oraz guzów nowotworowych. Metoda polega na zastosowaniu prądu o wysokiej częstotliwości (300-500 kHz), który generuje ciepło, prowadząc do kontrolowanej martwicy tkanek.
W kardiologii ablacja RF jest standardową metodą leczenia arytmii, takich jak migotanie przedsionków, częstoskurcz nawrotny węzłowy czy zespół Wolffa-Parkinsona-White’a. Podczas zabiegu lekarz wprowadza przez żyłę udową cewnik z elektrodą, która po dotarciu do serca lokalizuje i niszczy obszar odpowiedzialny za nieprawidłowe przewodzenie impulsów elektrycznych.
W onkologii ablacja RF znajduje zastosowanie w leczeniu guzów wątroby, nerek, płuc czy kości. Jest alternatywą dla pacjentów niekwalifikujących się do resekcji chirurgicznej. Zabieg wykonuje się pod kontrolą obrazowania (USG, TK lub MRI), co umożliwia precyzyjne umiejscowienie elektrody w obrębie guza.
Skuteczność ablacji RF jest wysoka, a powikłania występują stosunkowo rzadko. Do najczęstszych należą krwawienia, infekcje, uszkodzenia okolicznych tkanek oraz nawroty choroby. Procedura może być wykonywana w znieczuleniu miejscowym z sedacją lub w znieczuleniu ogólnym, zależnie od lokalizacji zmiany i stanu pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Patofizjologia i mechanizm
Wczesne skurcze komorowe (PVCs) są najczęstszymi zaburzeniami rytmu serca pochodzenia komorowego, występującymi u 12-20% populacji. Patofizjologia PVCs obejmuje trzy główne mechanizmy: automatyzm, re-entry oraz aktywność wyzwalaną (EADs i DADs). Automatyzm wiąże się ze spontaniczną depolaryzacją ektopową, często modulowaną przez zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), niedokrwienie i katecholaminy. Re-entry wymaga obecności dwóch dróg przewodzenia z jednokierunkowym blokiem, typowo w obszarach bliznowatych po zawale mięśnia sercowego, co jest częstsze u pacjentów ze strukturalną chorobą serca. Aktywność wyzwalana, najczęstsza w idiopatycznych PVCs z drogi odpływu prawej komory (RVOT), związana jest z zaburzeniami gospodarki wapniowej i zwiększonym stężeniem cAMP. Zaburzenia kanałów jonowych (m.in. zmniejszenie Ito, IK1, ICaL) oraz dysregulacja autonomiczna również odgrywają istotną rolę w patogenezie PVCs i ich potencjalnym wpływie na funkcję lewej komory.
ablacja cewnikowa, ablacja o częstotliwości radiowej, aktywność wyzwalana, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, automatyzm serca, białe krwinki, choroba wieńcowa, cykliczny AMP, czerwone krwinki, droga odpływu prawej komory, fosfolamban, hematokryt, idiopatyczne migotanie komór, inhibitor fosfodiesterazy, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, płytki krwi, pobudzenie nawrotne, późna następcza depolaryzacja, przywspółczulny układ nerwowy, średnia objętość krwinki czerwonej, wczesna następcza depolaryzacja, wczesny skurcz komorowy, wrodzona wada serca, współczulny układ nerwowy, wymiennik sodowo-wapniowy, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zmienność rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Leczenie
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór wymagający wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego lokalizację guza, stopień zaawansowania oraz stan pacjenta. Podstawową metodą leczenia jest chirurgia, jednak tylko 10-20% chorych kwalifikuje się do resekcji. Zabiegi operacyjne obejmują resekcję dróg żółciowych, częściową hepatektomię, procedurę Whipple’a oraz rozszerzone resekcje w przypadku guzów typu Klatskina. W wybranych przypadkach wczesnego stadium wnękowego raka dróg żółciowych możliwy jest przeszczep wątroby według protokołu Mayo Clinic, poprzedzony chemioterapią i chemioradioterapią. W nieresekcyjnych przypadkach stosuje się leczenie paliatywne, takie jak bypass żółciowy, stentowanie dróg żółciowych czy przezskórny drenaż żółciowy. Radioterapia (EBRT, brachyterapia, terapia protonowa) może być stosowana neoadjuwantowo, adjuwantowo, samodzielnie lub paliatywnie, często w połączeniu z terapią hipertermiczną i radiouczulaczami.
5-fluorouracyl, ablacja o częstotliwości radiowej, blokada splotu trzewnego, brachyterapia, chemoembolizacja, chirurg onkologiczny, cholangiocarcinoma, cisplatyna, częściowa hepatektomia, drenaż żółciowy, durwalumab, futibatinib, gastroenterolog, gemcytabina, guz Klatskina, hepatolog, infigratinib, infuzja do tętnicy wątrobowej, inhibitor BRAF, inhibitor FGFR2, inhibitor PD-1, inhibitor punktu kontrolnego, iwosidenib, kapecytabina, mutacja BRAF V600E, mutacja IDH1, oksaliplatyna, onkolog kliniczny, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, pemigatinib, procedura Whipple’a, przeszczep wątroby, radioembolizacja, radioterapeuta, radiouczulacz, rak dróg żółciowych, resekcja, resekcja dróg żółciowych, rozszerzona resekcja, stent dróg żółciowych, terapia adjuwantowa, terapia anty-HER2, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, terapia protonowa, trastuzumab, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, zespół wielospecjalistyczny, zewnętrzna radioterapia wiązką - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół rakowiczy – Leczenie
Zespół rakowiczy (carcinoid syndrome) jest wynikiem nadmiernego wydzielania serotoniny i innych hormonów przez neuroendokrynne guzy (NET), najczęściej zlokalizowane w środkowej części przewodu pokarmowego z przerzutami do wątroby. Objawy kliniczne obejmują zaczerwienienie skóry, biegunkę, skurcze oskrzeli oraz rozwój choroby sercowo-naczyniowej. Podstawą leczenia jest chirurgiczne usunięcie guza pierwotnego lub przerzutów, co może prowadzić do całkowitego wyleczenia lub złagodzenia objawów. W przypadku nieoperacyjnych zmian stosuje się debulking, embolizację wątroby, ablację oraz farmakoterapię analogami somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd), które kontrolują objawy u 50-70% pacjentów i spowalniają progresję guza. Dawkowanie analogów somatostatyny obejmuje formy długodziałające podawane co miesiąc oraz szybkie formy podskórne stosowane w sytuacjach nagłych, np. przełomu rakowiczego. Telotristat (250 mg trzy razy dziennie) jest stosowany w biegunce opornej na analogi somatostatyny, redukując częstość wypróżnień u 40% pacjentów. Ewerolimus, inhibitor mTOR, w połączeniu z oktreotydem LAR wydłuża czas wolny od progresji u zaawansowanych NET.
5-HIAA, ablacja o częstotliwości radiowej, analog somatostatyny, biegunka, chemoembolizacja, choroba sercowa w zespole rakowiczym, debulking, ewerolimus, guz neuroendokrynny, inhibitor mTOR, interferon alfa, kamica dróg żółciowych, krioablacja, lanreotyd, leczenie objawowe, lutet-177, nadmierne wydzielanie hormonów, oktreotyd, paltusotyna, pelagra, przełom rakowiczy, przerzut do wątroby, radioembolizacja, receptor somatostatyny, resekcja guza, serotonina, skurcz oskrzeli, streptozocyna, sunitynib, telotristat, temozolomid, zaczerwienienie skóry, zespół rakowiczy, złagodzenie objawów - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków – Leczenie
Migotanie przedsionków (AF) to najczęstsza tachyarytmia nadkomorowa, charakteryzująca się nieregularną i szybką czynnością elektryczną przedsionków, prowadzącą do nieskoordynowanych skurczów. Leczenie AF obejmuje dwie główne strategie: kontrolę częstości rytmu komór (rate control) oraz kontrolę rytmu zatokowego (rhythm control), dobierane indywidualnie w zależności od wieku, nasilenia objawów, czasu trwania arytmii i chorób współistniejących. Kluczowym elementem terapii jest profilaktyka przeciwzakrzepowa, oparta na ocenie ryzyka udaru za pomocą skali CHA₂DS₂-VASc, gdzie u mężczyzn z wynikiem ≥2 i kobiet ≥3 zaleca się doustne antykoagulanty (VKA z INR 2,0-3,0 lub preferowane NOAC: dabigatran, riwaroksaban, apiksaban, edoksaban). Kontrola częstości rytmu opiera się na beta-adrenolitykach, niedihydropirydynowych blokerach kanału wapniowego oraz digoksynie, natomiast kontrola rytmu wykorzystuje leki antyarytmiczne klasy I (flecainid, propafenon) i III (amiodaron, sotalol, dronedaron), z uwzględnieniem ryzyka proarytmii i koniecznością monitorowania pacjenta.
ablacja chirurgiczna, ablacja laserowa, ablacja o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, ablacja zwojów nerwowych, antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, bloker kanału sodowego, bloker kanału wapniowego, doustny antykoagulant, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, kontrola rytmu, krioablacja, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, niezastawkowe migotanie przedsionków, obturacyjny bezdech senny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura maze, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skala CHA₂DS₂-VASc, stenoza mitralna, tachyarytmia nadkomorowa, udar mózgu, uszko lewego przedsionka, węzeł przedsionkowo-komorowy, żyła płucna