ścięgno zginacza wspólnego
Ścięgno zginacza wspólnego (łac. tendo flexor digitorum communis) stanowi strukturę anatomiczną kończyny górnej, należącą do grupy zginaczy palców. Jest to elastyczne pasmo tkanki łącznej, które przenosi siłę skurczu mięśnia zginacza palców (flexor digitorum) na palce, umożliwiając ich zginanie w stawach śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych.
Pod względem funkcjonalnym ścięgno zginacza wspólnego odgrywa kluczową rolę w precyzyjnych ruchach chwytnych dłoni. W trakcie swojego przebiegu przechodzi przez kanał nadgarstka, gdzie jest narażone na kompresję, co może prowadzić do zespołu cieśni nadgarstka. Ścięgno to jest również zaopatrzone w pochewkę maziową, która zmniejsza tarcie podczas ruchów palców.
W praktyce klinicznej uszkodzenia ścięgna zginacza wspólnego mogą występować w wyniku urazów (przecięcia, naderwania), stanów zapalnych (tendosynovitis) lub chorób układowych. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, ultrasonografię oraz rezonans magnetyczny. Leczenie uszkodzeń ścięgien zależy od ich charakteru i może obejmować podejście zachowawcze lub operacyjne, z późniejszą rehabilitacją mającą na celu przywrócenie pełnej funkcji ręki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty (zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego) to tendinopatia wynikająca z przeciążenia przyśrodkowego ścięgna zginaczy wspólnych w stawie łokciowym, charakteryzująca się mikropęknięciami i przewlekłą degeneracją ścięgna, a nie ostrym zapaleniem. Patofizjologia obejmuje śluzowatą degenerację zdezorganizowanego kolagenu, zwiększoną macierz pozakomórkową i metaplazję chrzęstną, co prowadzi do powstawania tkanki bliznowatej i zmniejszenia wytrzymałości ścięgna. Schorzenie rozwija się głównie w wyniku powtarzalnych, forsownych ruchów zginania nadgarstka, pronacji przedramienia oraz chwytania i skręcania, typowych dla sportów takich jak golf, tenis, sporty rzutowe, podnoszenie ciężarów czy łucznictwo, ale także w wyniku intensywnej pracy fizycznej i powtarzalnych czynności zawodowych (np. hydraulicy, malarze, pracownicy produkcji taśmowej). Czynniki ryzyka to wiek powyżej 40 lat, otyłość, palenie tytoniu, cukrzyca, wysoki poziom cholesterolu oraz długotrwałe powtarzalne obciążenia mięśni i ścięgien.
degeneracja tkanki, ergonomia stanowiska pracy, kość łokciowa, łokieć miotacza, metaplazja chrzęstna, mięsień przedramienia, mikropęknięcie ścięgna, mikrouraz, narzędzie wibracyjne, pronacja przedramienia, ścięgno zginacza, ścięgno zginacza wspólnego, siła koślawienia, stan zapalny, tendinoza, tkanka bliznowata, uraz przeciążeniowy, włókno kolagenowe, wskaźnik masy ciała, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zginanie nadgarstka, złóg wapniowy -
Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty, czyli zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, to tendinopatia wynikająca z przeciążenia przyśrodkowego ścięgna zginaczy wspólnych łokcia, spowodowana powtarzającymi się mikrourazami prowadzącymi do zmian degeneracyjnych, a nie klasycznego zapalenia. Patofizjologia obejmuje mikrourazy, nieadekwatną regenerację, dezorganizację kolagenu (głównie typu III), pogrubienie ścięgna i osłabienie mięśni zginaczy-nawracaczy. W przebiegu choroby obserwuje się także wzrost unerwienia i ucisk nerwów, co potęguje ból. Czynniki ryzyka to m.in. wiek (35-55 lat), otyłość, palenie, nieprawidłowa technika ruchów (np. zamach golfowy, rzuty), powtarzalne obciążenia oraz zaburzenia równowagi mięśniowej i elastyczności. Objawy obejmują ból nasilający się przy zginaniu nadgarstka i pronacji, osłabienie chwytu oraz ograniczenie zakresu ruchu.
degeneracja ścięgna, entezopatia, łokieć miotacza, metaplazja chrzęstna, mikronaderwanie, nadkłykieć przyśrodkowy, nerw łokciowy, połączenie mięśniowo-ścięgniste, proliferacja naczyń, reakcja zapalna, ścięgno zginacza wspólnego, tendinitis, tendinopatia, tkanka bliznowata, włókno kolagenowe, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu łokciowego, zmiana zwyrodnieniowa, zwapnienie, zwyrodnienie śluzowate
