zwiększenie masy wątroby
Zwiększenie masy wątroby, określane klinicznie jako hepatomegalia, to stan patologiczny charakteryzujący się powiększeniem narządu ponad jego normalne rozmiary. W warunkach fizjologicznych wątroba stanowi około 2% masy ciała dorosłego człowieka. Powiększenie może być wykryte podczas badania fizykalnego, badań obrazowych (USG, TK, MRI) lub w ocenie laboratoryjnej funkcji wątroby.
Etiologia hepatomegalii jest różnorodna i obejmuje: choroby infekcyjne (wirusowe zapalenia wątroby, mononukleoza), zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, hemochromatoza, choroba Wilsona), zaburzenia naciekowe (amyloidoza, stłuszczenie wątroby), choroby autoimmunologiczne (autoimmunologiczne zapalenie wątroby), zastój żylny (prawokomorowa niewydolność serca), nowotwory (pierwotne guzy wątroby, przerzuty) oraz choroby dróg żółciowych.
Diagnostyka zwiększenia masy wątroby wymaga kompleksowego podejścia obejmującego szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe, badania laboratoryjne, obrazowe oraz w niektórych przypadkach biopsję wątroby. Kluczowe badania obejmują ocenę enzymów wątrobowych (ALT, AST), bilirubiny, albuminy, czasu protrombinowego oraz badania serologiczne w kierunku wirusowych zapaleń wątroby.
Leczenie hepatomegalii jest ukierunkowane na chorobę podstawową i może obejmować terapię przeciwwirusową, przeciwbakteryjną, leki immunosupresyjne, modyfikację stylu życia, w tym redukcję masy ciała przy stłuszczeniowej chorobie wątroby, lub interwencję chirurgiczną w przypadku guzów. Rokowanie zależy od przyczyny, czasu trwania i stopnia uszkodzenia wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Analiza bezpieczeństwa wyciągu z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifuga racemosa) opiera się na badaniach toksyczności, genotoksyczności oraz potencjalnego wpływu na nowotwory. W 28-dniowym badaniu na szczurach stosowano dawki 50, 200 i 1000 mg/kg mc (odpowiednio 8, 32 i 161 mg/kg u ludzi), co stanowiło 73-, 291- i 1464-krotność dawki klinicznej (0,11 mg/kg). Już przy najniższej dawce obserwowano działania niepożądane, takie jak zwiększenie masy wątroby, które były odwracalne, natomiast najwyższa dawka powodowała nieodwracalne uszkodzenia wątroby utrzymujące się po 14 dniach rekonwalescencji. Zmiany ultrastrukturalne obejmowały obrzęk mitochondrialny i powiększenie kanalików żółciowych, potwierdzone mikroskopią elektronową. W badaniu 6-miesięcznym ustalono NOEL dla ekstraktu izopropanolowego na poziomie 22,5 mg/kg mc u szczurów. Badania genotoksyczności (test Amesa, badanie chłoniaków, testy in vivo) nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego wyciągu.
badanie chłoniaków, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, Cimicifuga racemosa, działanie genotoksyczne, ekstrakt izopropanolowy, nieplanowana synteza DNA, NOEL, nowotwór gruczołu sutkowego, nowotwór zależny od hormonów, obrzęk mitochondrialny, rak piersi, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność długoterminowa, toksyczność krótkoterminowa, toksyczność rozrodcza, uszkodzenie wątroby, wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej, zwiększenie masy wątroby