zaburzona czynność lewej komory serca
Zaburzona czynność lewej komory serca to stan patologiczny, w którym lewa komora serca, odpowiedzialna za tłoczenie krwi do układu systemowego, nie funkcjonuje prawidłowo. Najczęściej objawia się to zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF), która w warunkach prawidłowych wynosi powyżej 50-55%. Spadek LVEF poniżej tych wartości wskazuje na dysfunkcję skurczową.
Przyczyny zaburzonej czynności lewej komory są różnorodne i obejmują chorobę wieńcową, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię (rozstrzeniową, przerostową lub restrykcyjną), nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe (zwłaszcza stenozę aortalną i niedomykalność mitralną), miokarditę, kardiotoksyczność polekową oraz choroby spichrzeniowe. Dysfunkcja lewej komory może być również konsekwencją zaburzeń rytmu serca, szczególnie długotrwałego migotania przedsionków.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (echokardiografię, rezonans magnetyczny serca, wentrykulografię izotopową), elektrokardiografię, badania laboratoryjne (peptydy natriuretyczne) oraz koronarografię w przypadku podejrzenia choroby wieńcowej. Ocena funkcji lewej komory jest kluczowa dla stratyfikacji ryzyka, doboru odpowiedniej terapii oraz prognozowania w wielu chorobach układu sercowo-naczyniowego.
Leczenie zaburzonej czynności lewej komory zależy od etiologii i stopnia zaawansowania dysfunkcji. Obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, diuretyki, ARNI), metody inwazyjne (rewaskularyzacja, naprawy zastawkowe) oraz urządzenia wszczepiane (kardiowertery-defibrylatory, terapia resynchronizująca). W skrajnych przypadkach niewydolności serca rozważa się mechaniczne wspomaganie krążenia lub transplantację serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Izosorbid monoazotan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Izosorbidu monoazotan, stosowany w lekach takich jak Effox long, Mono Mack Depot czy Mononit, wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca (np. po świeżym zawale mięśnia sercowego, niewydolności lewej komory), stenozą aortalną lub mitralną, niedociśnieniem ortostatycznym, chorobami podwyższającymi ciśnienie śródczaszkowe, kardiomiopatią przerostową z utrudnieniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą serca, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (z ryzykiem methemoglobinemii), jaskrą, nadczynnością tarczycy oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). Należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg. Preparaty te nie nadają się do doraźnego leczenia ostrego napadu dławicy piersiowej ze względu na wolny początek działania. W trakcie terapii może wystąpić zjawisko tolerancji i krzyżowej tolerancji, dlatego zaleca się stosowanie izosorbidu monoazotanu raz na dobę i unikanie stałego podawania dużych dawek.
choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dławica piersiowa, hipoksemia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, izosorbidu monoazotan, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, krzyżowa tolerancja, methemoglobinemia, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność lewej komory, niskie ciśnienie napełniania komór serca, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry napad bólu dławicowego, ostry zawał mięśnia sercowego, pierwotne nadciśnienie płucne, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, stenoza aortalna, świeży zawał mięśnia sercowego, tamponada serca, zaburzona czynność lewej komory serca, zaciskające zapalenie osierdzia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko tolerancji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mononit 100 Retard
Stosowanie izosorbidu monoazotanu w formie Mononit 100 retard wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania komór serca, zwłaszcza po świeżym zawale mięśnia sercowego lub przy niewydolności lewej komory, gdzie należy unikać spadku ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg. U chorych ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lek może nasilać objawy niewydolności serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego. Wskazane jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych, w tym ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca, a także edukacja pacjentów ze skłonnością do ortostatycznych zaburzeń krążenia w zakresie powolnej zmiany pozycji ciała i odpowiedniego nawodnienia. Produkt nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów dławicy piersiowej ani ostrego zawału mięśnia sercowego, gdzie należy stosować leki o szybkim początku działania zgodnie z wytycznymi.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstość akcji serca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, funkcja tarczycy, hipotensja, izosorbidu monoazotan, jaskra, methemoglobinemia, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność lewej komory, niewydolność serca, niskie ciśnienie napełniania komór serca, nitrogliceryna, ortostatyczne zaburzenia krążenia, ostry napad dławicy piersiowej, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, zaburzona czynność lewej komory serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej