tętniak zakaźny
Tętniak zakaźny (nazywany również tętniakiem mikotycznym, choć nazwa ta jest myląca, gdyż nie zawsze jest spowodowany zakażeniem grzybiczym) to lokalne poszerzenie ściany tętnicy spowodowane przez proces zakaźny. Powstaje w wyniku osłabienia ściany naczynia przez drobnoustroje, które mogą kolonizować ścianę naczynia bezpośrednio (np. w przypadku infekcji przyległych tkanek) lub drogą krwiopochodną (np. w przebiegu bakteriemii).
Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za powstawanie tętniaków zakaźnych są bakterie, szczególnie Staphylococcus aureus, Salmonella, Streptococcus oraz beztlenowce. Rzadziej przyczyną są grzyby (Candida, Aspergillus) czy mykobakterie. Czynnikami ryzyka rozwoju tętniaków zakaźnych są: wewnątrznaczyniowe zabiegi diagnostyczne i terapeutyczne, urazy, immunosupresja, narkomania dożylna oraz wcześniej istniejące zmiany w naczyniach (miażdżyca, tętniaki niezakaźne).
Tętniaki zakaźne mogą występować we wszystkich tętnicach, ale najczęściej dotyczą aorty brzusznej, tętnic udowych oraz mózgowych. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i obejmują: ból, obecność pulsującej masy, gorączkę, objawy niedokrwienia dystalnych części ciała. W diagnostyce wykorzystuje się badania obrazowe (ultrasonografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, angiografia) oraz badania mikrobiologiczne.
Leczenie tętniaków zakaźnych wymaga agresywnego podejścia i obejmuje długotrwałą antybiotykoterapię celowaną (na podstawie posiewów krwi lub materiału z tętniaka) oraz interwencję chirurgiczną. Zabieg polega zwykle na resekcji zakażonego odcinka tętnicy z rekonstrukcją naczyniową przy użyciu przeszczepu autogennego lub protezy naczyniowej, najlepiej umieszczonej poza zakażonym obszarem. Nieleczony tętniak zakaźny wiąże się z wysokim ryzykiem pęknięcia i wysoką śmiertelnością.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak aorty piersiowej – Leczenie
Tętniak aorty piersiowej (TAP) definiuje się jako poszerzenie aorty piersiowej co najmniej 1,5-krotnie względem prawidłowej średnicy, obejmujące aortę wstępującą, łuk aorty lub aortę zstępującą. Leczenie TAP ma na celu zapobieganie pęknięciu tętniaka, które niesie wysokie ryzyko śmiertelności. Wskazania do interwencji chirurgicznej obejmują średnicę tętniaka ≥ 5,5 cm dla aorty wstępującej i łuku, ≥ 6,0-6,5 cm dla aorty zstępującej, szybki wzrost ≥ 0,5 cm/rok, objawy kliniczne oraz ostre powikłania, takie jak pęknięcie czy rozwarstwienie aorty. Leczenie zachowawcze obejmuje regularną obserwację obrazową (CT, MRI, echokardiografia co 6-12 miesięcy) oraz farmakoterapię z beta-blokerami, inhibitorami ACE, blokerami kanału wapniowego i statynami, mającą na celu kontrolę ciśnienia tętniczego i spowolnienie progresji tętniaka. Modyfikacja stylu życia, w tym zaprzestanie palenia i kontrola czynników ryzyka, jest integralną częścią terapii.
antybiotykoterapia, aorta wstępująca, aorta zstępująca, badanie genetyczne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensyny, bupropion, choroba tkanki łącznej, dwupłatkowa zastawka aortalna, dyslipidemia, echokardiografia, głęboka hipotermia, inhibitor konwertazy angiotensyny, krążenie pozaustrojowe, krwawienie wewnętrzne, łuk aorty, miażdżyca, niedokrwienie mózgu, niedokrwienie rdzenia kręgowego, niewydolność nerek, nikotynowa terapia zastępcza, paraplegia, pęknięcie tętniaka, poradnictwo rodzinne, przetoka aortalno-oskrzelowa, pseudotętniak, rezonans magnetyczny, rozwarstwienie aorty, statyna, stent-graft, sternotomia pośrodkowa, tempo wzrostu tętniaka, tętniak aorty piersiowej, tętniak workowaty, tętniak zakaźny, TEVAR, tomografia komputerowa, wareniklina, zespół Marfana