oksydaza NADPH
Oksydaza NADPH (znana również jako kompleks NADPH oksydazy lub NOX) to kluczowy enzym biorący udział w produkcji reaktywnych form tlenu (RFT) w komórkach. Jego główną funkcją jest katalizowanie transferu elektronów z NADPH do cząsteczki tlenu, co prowadzi do powstania anionorodnika ponadtlenkowego (O₂⁻).
W organizmie występuje kilka izoform oksydazy NADPH (NOX1-NOX5, DUOX1, DUOX2), które pełnią różne funkcje w zależności od typu komórek i tkanek. Najlepiej poznana izoforma NOX2 odgrywa kluczową rolę w fagocytach, gdzie uczestniczy w tzw. wybuchu tlenowym, stanowiącym mechanizm obronny przeciwko patogenom.
Dysfunkcje oksydazy NADPH wiążą się z wieloma stanami patologicznymi. Mutacje w genach kodujących ten enzym mogą prowadzić do przewlekłej choroby ziarniniakowej, charakteryzującej się zwiększoną podatnością na infekcje bakteryjne i grzybicze. Z drugiej strony, nadmierna aktywność oksydazy NADPH przyczynia się do stresu oksydacyjnego, który odgrywa rolę w patogenezie chorób sercowo-naczyniowych, neurodegeneracyjnych oraz nowotworowych.
Oksydaza NADPH stanowi również istotny cel terapeutyczny. Inhibitory tego enzymu badane są jako potencjalne leki w schorzeniach związanych z nadmiernym stresem oksydacyjnym, podczas gdy aktywatory mogą znaleźć zastosowanie w stanach wymagających wzmocnienia odpowiedzi immunologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Etiologia i przyczyny
Pierwotne niedobory odporności (PID) to heterogenna grupa chorób genetycznych, obejmująca ponad 550 zidentyfikowanych typów, charakteryzujących się wrodzonymi defektami w rozwoju i funkcjonowaniu układu immunologicznego. Mutacje genetyczne, dziedziczone autosomalnie dominująco, recesywnie lub sprzężone z chromosomem X, prowadzą do zaburzeń produkcji i funkcji komórek odpornościowych oraz białek, takich jak przeciwciała, receptory interleukin czy enzymy (np. deaminaza adenozyny). Przykłady obejmują SCID (często mutacja genu łańcucha gamma receptora IL-2), zespół DiGeorge’a (mikrodelecja 22q11.2), zespół hiper-IgM (defekt CD40L), czy przewlekłą chorobę ziarniniakową (defekt oksydazy NADPH). PID klasyfikuje się na niedobory komórek B (50-60% przypadków), T (5-10%), złożone niedobory komórek B i T, defekty fagocytów, niedobory dopełniacza (2%) oraz niedobory idiopatyczne. Diagnostyka molekularna, w tym sekwencjonowanie całego eksomu (WES), umożliwia identyfikację mutacji i precyzyjne rozpoznanie.
agammaglobulinemia, ataksja-teleangiektazja, choroba autoimmunologiczna, chromosom X, ciężki złożony niedobór odporności, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, fagocyt, hipogammaglobulinemia, kinaza tyrozynowa Brutona, komórki Th17, konsanguinizm, makrofag, mutacja genetyczna, neutrofil, niedobór adhezji leukocytów, niedobór deaminazy adenozyny, niedobór dopełniacza, niedobór inhibitora esterazy C1, niedobór mieloperoksydazy, niedobór odporności pierwotny, niedobór przeciwciał, oksydaza NADPH, pospolity zmienny niedobór odporności, przewlekła choroba ziarniniakowa, receptor rozpoznający wzorce, receptor Toll-podobny, sekwencjonowanie całego eksomu, selektywny niedobór IgA, układ odpornościowy, wtórny niedobór odporności, zespół Chediaka-Higashiego, zespół DiGeorge’a, zespół hiper-IgE, zespół hiper-IgM, zespół IPEX, zespół Wiskotta-Aldricha - Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Patofizjologia i mechanizm
Niedobór odporności pierwotny (PID) to heterogeniczna grupa ponad 550 genetycznie uwarunkowanych zaburzeń układu immunologicznego, charakteryzujących się defektami w rozwoju i funkcji limfocytów B, T, fagocytów oraz układu dopełniacza. PID manifestuje się zwiększoną podatnością na infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze, choroby autoimmunologiczne oraz nowotwory. Klasyfikacja obejmuje m.in. zaburzenia odporności humoralnej (np. agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X spowodowana mutacją w genie BTK), komórkowej (np. zespół DiGeorge’a, SCID), fagocytów (np. przewlekła choroba ziarniniakowa z defektem NADPH-oksydazy) oraz dopełniacza. Warto podkreślić, że u pacjentów z PID obserwuje się często dysregulację immunologiczną i autoimmunologię, wynikającą z zaburzeń tolerancji limfocytów i funkcji układu odpornościowego. Diagnostyka molekularna, w tym panele genetyczne, umożliwiły identyfikację monogenowych przyczyn PID, co pozwala na precyzyjne rozpoznanie i lepsze zrozumienie fenotypów klinicznych oraz mechanizmów patogenetycznych.
agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X, bakterie otoczkowe, bakteriemia, choroba autoimmunologiczna, ciężki złożony niedobór odporności, dysplazja ektodermalna, giardioza, hipogammaglobulinemia, immunoglobuliny dożylne, infekcja grzybicza, kinaza tyrozynowa Brutona, niedobór odporności pierwotny, oksydaza NADPH, pospolity zmienny niedobór odporności, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła choroba ziarniniakowa, receptory rozpoznawania wzorców, różnicowanie limfocytów B, somatyczna hipermutacja, terapia immunoglobulinowa, toczeń rumieniowaty, wtórny niedobór odporności, wysypka skórna, zaburzenie układu dopełniacza, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół DiGeorge’a - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) to rzadka, genetyczna immunodeficjencja spowodowana defektem enzymu oksydazy NADPH, prowadząca do niezdolności fagocytów do eliminacji niektórych bakterii i grzybów. Kluczowe w opiece nad pacjentem z CGD jest stosowanie dożywotniej profilaktyki przeciwbakteryjnej (trimetoprim-sulfametoksazol) oraz przeciwgrzybiczej (itrakonazol, worikonazol, posakonazol, izawukonazol), a także terapia interferonem gamma (ACTIMMUNE), która zmniejsza częstość infekcji o 70%. Wczesne rozpoznanie infekcji i agresywne leczenie, w tym dożylne antybiotyki i ewentualne transfuzje granulocytów, są niezbędne dla poprawy rokowania. Wskazane jest także monitorowanie objawów zakażeń, parametrów zapalnych oraz powikłań zapalnych, takich jak choroba zapalna jelit czy tworzenie ropni i ziarninian. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne, a w perspektywie – przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT) lub terapia genowa.
acetaminofen, antybiotykoterapia, choroba immunologiczna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zapalna jelit, dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy, drenaż ropnia, inhibitor TNF-alfa, interferon gamma, interferon gamma-1b, itrakonazol, izawukonazol, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwgrzybiczny, neutrofile, objawy grypopodobne, oksydaza NADPH, posakonazol, prednizon, profilaktyka przeciwbakteryjna, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła choroba ziarniniakowa, somatyczna terapia genowa, terapia genowa, transfuzja granulocytów, trimetoprim-sulfametoksazol, worikonazol, zakażenie rany, zmiany ziarniniakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Zapobieganie i profilaktyka
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) to pierwotny niedobór odporności, który predysponuje do zakażeń bakteryjnych i grzybiczych przez patogeny oportunistyczne. Profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa jest kluczowa i obejmuje stosowanie trimetoprim-sulfametoksazolu (TMP-SMX) w dawce 5 mg/kg/dobę (maks. 320 mg, podzielone na 2 dawki), co redukuje częstość zakażeń bakteryjnych o 56-66%. Profilaktyka przeciwgrzybicza, najczęściej itrakonazolem (5 mg/kg/dobę, max. 200 mg), znacząco zmniejsza ryzyko inwazyjnych zakażeń grzybiczych. Alternatywnie stosuje się azole nowszej generacji (worikonazol, posakonazol, izawukonazol). Immunomodulacja interferonem gamma (IFN-γ) w dawce 50 mcg/m² podskórnie 3 razy w tygodniu obniża częstość poważnych infekcji o około 70%, mimo możliwych działań niepożądanych (objawy grypopodobne, gorączka, biegunka). Kompleksowa profilaktyka łącząca te trzy elementy pozwala na ograniczenie ciężkich zakażeń do mniej niż jednego epizodu na 4 lata.
antygen HLA, biopsja kosmówki, inhibitor TNF-alfa, interferon gamma, interferon gamma-1b, inwazyjne zakażenie grzybicze, itrakonazol, izawukonazol, kotrimoksazol, mikrobiota jelitowa, mutageneza insercyjna, oksydaza NADPH, patogen oportunistyczny, pierwotny niedobór odporności, posakonazol, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczep komórek macierzystych hematopoetycznych, przewlekła choroba ziarniniakowa, reaktywne formy tlenu, somatyczna terapia genowa, transfuzja granulocytów, trimetoprim-sulfametoksazol, worikonazol - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Patofizjologia i mechanizm
Przewlekła choroba ziarniakowa (CGD) jest pierwotnym niedoborem odporności spowodowanym mutacjami w genach kodujących podjednostki kompleksu oksydazy NADPH fagocytów, co prowadzi do defektu w produkcji reaktywnych form tlenu (ROS), w tym anionów ponadtlenkowych i nadtlenku wodoru. W efekcie fagocyty (neutrofile, monocyty, makrofagi) nie są zdolne do skutecznego zabijania bakterii i grzybów, zwłaszcza katalazo-dodatnich, co skutkuje nawracającymi, ciężkimi zakażeniami oraz tworzeniem ziarniniaków w różnych narządach. CGD dzieli się na formę sprzężoną z chromosomem X (mutacje w genie CYBB kodującym gp91phox, 65-70% przypadków) oraz autosomalną recesywną (mutacje w genach NCF1, NCF2, CYBA, NCF4, CYBC1, 30-35% przypadków). Diagnostyka opiera się na ocenie produkcji ponadtlenku przez fagocyty za pomocą testów takich jak redukcja błękitu nitrotetrazolowego (NBT) i cytometria przepływowa z dihydrorodaminą 123 (DHR). Przebieg kliniczny i przeżywalność korelują z resztkową aktywnością NADPH oksydazy, niezależnie od konkretnego genu.
CGD sprzężone z chromosomem X, choroba autoimmunologiczna, cytometria przepływowa, dysmutaza ponadtlenkowa, fagocytoza, gen CYBB, inflamasom, mieloperoksydaza, nadtlenek wodoru, NETs, nieswoiste zapalenie jelit, oksydaza NADPH, pierwotny niedobór odporności, przewlekła choroba ziarniakowa, reaktywne formy tlenu, rodnik hydroksylowy, TNF-alfa, wybuch tlenowy, zespół kliniczny, ziarniniaki - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) jest pierwotnym niedoborem odporności wynikającym z defektu oksydazy NADPH, co prowadzi do upośledzenia wybuchu tlenowego w fagocytach. Rokowanie u pacjentów z CGD uległo znaczącej poprawie dzięki wprowadzeniu profilaktyki przeciwdrobnoustrojowej, leków przeciwgrzybiczych (azole) oraz interferonu gamma. Obecnie 50% pacjentów przeżywa do trzeciej dekady życia, a roczny wskaźnik śmiertelności wynosi 1,5% dla formy autosomalnej recesywnej i 5% dla sprzężonej z chromosomem X. Czynniki prognostyczne obejmują wiek wystąpienia objawów (lepsze rokowanie po 1. roku życia), typ dziedziczenia (cięższy przebieg w formie sprzężonej z X) oraz resztkową produkcję reaktywnych form tlenu (ROI), która koreluje z nasileniem objawów i przeżywalnością. Infekcje, zwłaszcza inwazyjna aspergiloza i ciężkie infekcje bakteryjne, pozostają główną przyczyną zgonów.
aspergiloza inwazyjna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba ziarniniakowa, diagnostyka prenatalna, infekcje bakteryjne, interferon gamma, komórki mieloidalne, kondycjonowanie mieloablacyjne, leczenie przyczynowe, leki przeciwgrzybicze, niedobór odporności, oksydaza NADPH, opieka multidyscyplinarna, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła choroba ziarniniakowa, reaktywne formy tlenu, wskaźnik śmiertelności - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca – Patofizjologia i mechanizm
Choroby serca, głównie wywołane miażdżycą tętnic, stanowią istotny problem zdrowotny na świecie. Miażdżyca rozwija się w wyniku dysfunkcji śródbłonka, stanu zapalnego, stresu oksydacyjnego oraz nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej, prowadząc do tworzenia blaszek miażdżycowych, które zwężają światło naczyń wieńcowych i mogą powodować ostre zespoły wieńcowe (ACS). Dysfunkcja śródbłonka, charakteryzująca się zmniejszoną produkcją tlenku azotu (NO) i nadprodukcją reaktywnych form tlenu (ROS), jest najwcześniejszym markerem miażdżycy. Wartości cholesterolu w osoczu powyżej 150 mg/dl są kluczowym czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy. Procesy zapalne, w tym aktywność cytokin takich jak TNFα i TGF-β, odgrywają istotną rolę w patogenezie chorób sercowo-naczyniowych, wpływając na apoptozę komórek mięśnia sercowego i przebudowę serca. Epigenetyczne mechanizmy regulujące ekspresję genów, takie jak metylacja DNA i modyfikacje histonów, mają znaczenie w rozwoju i progresji tych chorób, oferując potencjalne biomarkery diagnostyczne i terapeutyczne. Feroptoza, specyficzny rodzaj śmierci komórkowej związany z metabolizmem żelaza i stressem oksydacyjnym, jest nowo rozpoznanym mechanizmem uszkodzenia mięśnia sercowego, szczególnie w niedokrwieniu/reperfuzji.
angiotensyna II, apoptoza, arytmia, blaszka miażdżycowa, bradykinina, choroba wieńcowa, cykliczny monofosforan adenozyny, czynnik martwicy nowotworów alfa, dysfunkcja mitochondrialna, dysfunkcja śródbłonka, dyslipidemia, endotelina-1, kardiomiopatia, komórka piankowata, mechanizm Franka-Starlinga, metylacja DNA, miażdżyca tętnic, modyfikacja histonów, nadtlenek wodoru, napięcie powierzchniowe, niekodujące RNA, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, oksydaza NADPH, ostry zespół wieńcowy, peptyd natriuretyczny typu B, prostaglandyna, przedsionkowy peptyd natriuretyczny, reaktywne formy tlenu, śródbłonek, śródbłonek naczyniowy, stres retikulum endoplazmatycznego, tlenek azotu, transformujący czynnik wzrostu beta, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne, zawał NSTEMI, zawał STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Etiologia i przyczyny
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) jest rzadkim, wrodzonym defektem układu odpornościowego, wynikającym z mutacji w genach kodujących podjednostki kompleksu oksydazy NADPH fagocytów (CYBB, CYBA, NCF1, NCF2, NCF4, CYBC1). Mutacje te prowadzą do zaburzenia produkcji reaktywnych form tlenu (ROS), w tym anionorodnika ponadtlenkowego (O₂⁻) i nadtlenku wodoru (H₂O₂), co skutkuje niezdolnością neutrofilów i innych fagocytów do efektywnego zabijania katalazo-dodatnich bakterii i grzybów, takich jak Staphylococcus aureus, Burkholderia cepacia, Aspergillus spp. Dziedziczenie CGD może być sprzężone z chromosomem X (około 65-70% przypadków, mutacje w genie CYBB) lub autosomalne recesywne (30-35%, mutacje w pozostałych genach). Klinicznie choroba manifestuje się nawracającymi, ciężkimi infekcjami oraz tworzeniem ziarniniaków w różnych tkankach, co jest wynikiem przewlekłego stanu zapalnego i upośledzonej degradacji sfagocytowanego materiału.
anionorodnik ponadtlenkowy, aspergiloza, Burkholderia cepacia, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, diagnostyka laboratoryjna, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, kandydoza, komórka apoptotyczna, korelacja genotyp-fenotyp, mutacja genu, mutacja missense, mutacja nonsensowna, mutacja splicingowa, nadtlenek wodoru, neutrofil, Nocardia, oksydaza NADPH, podłoże genetyczne, przesunięcie ramki odczytu, przewlekła choroba ziarniniakowa, reaktywna forma tlenu, Serratia marcescens, skośna inaktywacja chromosomu X, Staphylococcus aureus, szczepienie BCG, wybuch tlenowy, zakażenie bakteryjne i grzybicze, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Leczenie
Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) to rzadka, genetycznie heterogenna immunodeficiencja spowodowana defektami oksydazy NADPH w fagocytach, prowadząca do nawracających, zagrażających życiu infekcji bakteryjnych i grzybiczych oraz tworzenia ziarniniaków. Podstawą leczenia jest profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, obejmująca trimetoprim-sulfametoksazol w dawce 5 mg/kg/dobę (maks. 320 mg) oraz itrakonazol 5 mg/kg/dobę (maks. 200 mg), które znacząco redukują ryzyko infekcji. Immunoterapia interferonem gamma-1b (ACTIMMUNE) w dawce 50 μg/m² podskórnie trzy razy w tygodniu zmniejsza częstość i ciężkość infekcji o około 70%, poprawiając jakość życia pacjentów. Wczesne rozpoznanie i agresywne leczenie infekcji, w tym stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum oraz dożylna terapia worykonazolem w przypadku inwazyjnych infekcji grzybiczych, są kluczowe dla zmniejszenia śmiertelności. W razie potrzeby stosuje się także chirurgiczne opróżnianie ropni oraz transfuzje granulocytów.
antybiotykoterapia, azatiopryna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, CRISPR/Cas9, infliksymab, inhibitor TNF-alfa, interferon gamma-1b, itrakonazol, izawukonazol, ketokonazol, kondycjonowanie mieloablacyjne, kortykosteroidy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczy, objawy grypopodobne, oksydaza NADPH, posakonazol, powikłania infekcyjne, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, przeszczep komórek macierzystych hematopoetycznych, przewlekła choroba ziarniniakowa, sulfasalazyna, terapia genowa, transfuzja granulocytów, trimetoprim-sulfametoksazol, wektor lentiwirusowy, worykonazol, zapalenie jelit, ziarniniaki - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Patofizjologia i mechanizm
Choroba wieńcowa (CAD) jest przewlekłą chorobą zapalną tętnic wieńcowych, której patogeneza opiera się na progresji miażdżycy, charakteryzującej się akumulacją lipidów, komórek zapalnych i macierzy pozakomórkowej w ścianie naczyń. Kluczowym procesem jest uszkodzenie śródbłonka, przenikanie i utlenianie LDL, a następnie tworzenie komórek piankowatych i blaszki miażdżycowej, która może ulec stabilizacji lub pęknięciu, prowadząc do ostrego zespołu wieńcowego (ACS). Stabilność blaszki zależy od rodzaju zwapnień – makrozwapnienia sprzyjają stabilności, natomiast mikrozwapnienia zwiększają ryzyko pęknięcia i zakrzepicy. Zapalenie odgrywa istotną rolę w patogenezie CAD, z udziałem markerów takich jak CRP, IL-6, IL-8 oraz reaktywnych form tlenu (ROS), które nasilają dysfunkcję śródbłonka i promują procesy prozapalne i prozakrzepowe. Dysfunkcja śródbłonka manifestuje się zmniejszoną produkcją tlenku azotu (NO) i zwiększoną ekspresją cząsteczek adhezyjnych, co zaburza homeostazę naczyniową i sprzyja progresji miażdżycy.
badanie asocjacyjne całego genomu, białko C-reaktywne, blaszka miażdżycowa, cholesterol LDL, choroba Kawasakiego, choroba wieńcowa, czapeczka włóknista, długie niekodujące RNA, dysfunkcja śródbłonka, fosfolipaza A2, homocystynuria, interleukina-6, interleukina-8, komórka piankowata, miażdżyca tętnic wieńcowych, mikrokrążenie wieńcowe, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, oksydaza NADPH, ostry zespół wieńcowy, reaktywne formy tlenu, reumatoidalne zapalenie stawów, rezerwa przepływu wieńcowego, stres oksydacyjny, tlenek azotu, toczeń rumieniowaty układowy, troponina sercowa, zawał NSTEMI, zawał STEMI - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólu mięśniowo-powięziowego – Patofizjologia i mechanizm
Zespół bólu mięśniowo-powięziowego (MPS) charakteryzuje się obecnością punktów spustowych – bolesnych, napiętych guzków w mięśniach szkieletowych, które wywołują ból lokalny i promieniujący. Patofizjologia MPS obejmuje kryzys energetyczny włókien mięśniowych, prowadzący do hipoksji, niedokrwienia i zaburzeń funkcji pomp wapniowych, co skutkuje utrzymującym się skurczem mięśni i uwalnianiem mediatorów zapalnych (bradykinina, substancja P, serotonina). W środowisku punktów spustowych pH może spaść nawet do 4,3, a stężenia prozapalnych cytokin i neuropeptydów (CGRP, TNF-α, IL-1β) są znacznie podwyższone. Dodatkowo, mechanizmy stresu oksydacyjnego i aktywacja szlaku X-ROS nasilają uwalnianie jonów Ca2+, co potęguje skurcz mięśni. Przewlekły bodziec nocyceptywny prowadzi do centralnej sensytyzacji w rogu grzbietowym rdzenia kręgowego i wyższych ośrodkach OUN, co utrwala ból i może rozszerzać jego zasięg (ból odniesiony). MPS często współistnieje z fibromialgią i może przechodzić w ból nociplastyczny, mimo że pierwotnie jest klasyfikowany jako ból nocyceptywny.
acetylocholinoesteraza, aktywny punkt spustowy, ból neuropatyczny, ból odniesiony, cytokiny zapalne, czynnik jądrowy kappa-B, czynnik martwicy nowotworu, fibromialgia, interleukina-1, kryzys energetyczny, kwas hialuronowy, latentny punkt spustowy, miofibroblast, niedokrwienie mięśni, nocyceptor, oksydaza NADPH, peptyd związany z genem kalcytoniny, proces zapalny, przeciążenie mięśni, punkt spustowy, reaktywne formy tlenu, receptor potencjału przejściowego, receptor rianodynowy, sensytyzacja centralna, sensytyzacja obwodowa, stres oksydacyjny, substancja P, zaburzenie hormonalne, zapalenie neurogenne, zespół bólu mięśniowo-powięziowego