somatyczna hipermutacja
Somatyczna hipermutacja (SHM) to proces immunologiczny, w którym dochodzi do wprowadzania mutacji punktowych w genach kodujących rejony zmienne przeciwciał w aktywowanych limfocytach B. Jest to kluczowy mechanizm dojrzewania powinowactwa przeciwciał, który pozwala na tworzenie przeciwciał o wyższej swoistości wobec antygenów.
Proces SHM zachodzi głównie w centrach rozmnażania grudek chłonnych po stymulacji antygenowej limfocytów B. Głównym enzymem odpowiedzialnym za indukowanie mutacji jest deaminaza cytydyny aktywowana indukcją (AID), która przekształca cytozynę w uracyl w DNA, co prowadzi do błędów w procesie naprawy DNA i wprowadzania mutacji.
Częstość mutacji w procesie somatycznej hipermutacji jest niezwykle wysoka i wynosi około 10^-3 do 10^-4 na parę zasad na podział komórki, co jest około milion razy wyższe niż spontaniczne tempo mutacji w genomie. Mutacje te są ukierunkowane głównie na tzw. „gorące miejsca” w sekwencjach RGYW (gdzie R to puryna, Y to pirymidyna, a W to A lub T).
Zaburzenia w procesie somatycznej hipermutacji mogą prowadzić do rozwoju chorób autoimmunologicznych oraz niektórych nowotworów układu chłonnego, takich jak chłoniaki grudkowe czy chłoniaki strefy brzeżnej. Z drugiej strony, zrozumienie mechanizmów SHM ma istotne znaczenie w projektowaniu nowych strategii immunoterapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak waldenströma – Patofizjologia i mechanizm
Chłoniak Waldenströma (WM) to indolentny chłoniak limfoplazmocytowy charakteryzujący się klonalną proliferacją limfocytów B z obecnością monoklonalnej gammapatii IgM. Kluczowe w patogenezie są mutacje somatyczne w genie MYD88 (L265P, obecne u >90% pacjentów) oraz mutacje w genie CXCR4 (30-40%), które wpływają na sygnalizację NF-κB, przeżycie komórek nowotworowych i odpowiedź na terapię. Delecja 6q21-22.1 występuje u 40-50% chorych i koreluje z gorszym rokowaniem. Epigenetyczne mechanizmy, takie jak nadekspresja miRNA-155, oraz interakcje z mikrośrodowiskiem szpiku, w tym cytokiny (np. IL-6, IL-21) i komórki podścieliska, odgrywają istotną rolę w progresji choroby. Heterogenność komórek nowotworowych i immunosupresyjne mikrośrodowisko, m.in. poprzez ekspresję CD47, sprzyjają ucieczce immunologicznej i progresji WM.
acetylacja histonów, beta2-mikroglobulina, chłoniak limfoplazmocytowy, chłoniak Waldenströma, choroba von Willebranda, czynnik jądrowy kappa-B, gammapatia monoklonalna o nieokreślonym znaczeniu, hipoalbuminemia, ibrutynib, inhibitor BTK, interleukina-6, kinaza tyrozynowa Brutona, komórka limfoplazmocytowa, komórka pamięci immunologicznej, metylacja DNA, mikrośrodowisko guza, mutacja CXCR4, naciek limfoplazmocytowy, niedokrwistość, paraproteina IgM, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, przewlekła białaczka limfocytowa, punkt kontrolny immunologiczny, somatyczna hipermutacja, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT, zanubrutynib, zespół nadlepkości, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Patofizjologia i mechanizm
Niedobór odporności pierwotny (PID) to heterogeniczna grupa ponad 550 genetycznie uwarunkowanych zaburzeń układu immunologicznego, charakteryzujących się defektami w rozwoju i funkcji limfocytów B, T, fagocytów oraz układu dopełniacza. PID manifestuje się zwiększoną podatnością na infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze, choroby autoimmunologiczne oraz nowotwory. Klasyfikacja obejmuje m.in. zaburzenia odporności humoralnej (np. agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X spowodowana mutacją w genie BTK), komórkowej (np. zespół DiGeorge’a, SCID), fagocytów (np. przewlekła choroba ziarniniakowa z defektem NADPH-oksydazy) oraz dopełniacza. Warto podkreślić, że u pacjentów z PID obserwuje się często dysregulację immunologiczną i autoimmunologię, wynikającą z zaburzeń tolerancji limfocytów i funkcji układu odpornościowego. Diagnostyka molekularna, w tym panele genetyczne, umożliwiły identyfikację monogenowych przyczyn PID, co pozwala na precyzyjne rozpoznanie i lepsze zrozumienie fenotypów klinicznych oraz mechanizmów patogenetycznych.
agammaglobulinemia sprzężona z chromosomem X, bakterie otoczkowe, bakteriemia, choroba autoimmunologiczna, ciężki złożony niedobór odporności, dysplazja ektodermalna, giardioza, hipogammaglobulinemia, immunoglobuliny dożylne, infekcja grzybicza, kinaza tyrozynowa Brutona, niedobór odporności pierwotny, oksydaza NADPH, pospolity zmienny niedobór odporności, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła choroba ziarniniakowa, receptory rozpoznawania wzorców, różnicowanie limfocytów B, somatyczna hipermutacja, terapia immunoglobulinowa, toczeń rumieniowaty, wtórny niedobór odporności, wysypka skórna, zaburzenie układu dopełniacza, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół DiGeorge’a