enterocolitis
Enterocolitis to zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, charakteryzujące się stanem zapalnym błony śluzowej przewodu pokarmowego. Schorzenie to może być wywołane przez czynniki zakaźne (bakterie, wirusy, pasożyty), czynniki toksyczne, niedokrwienie jelit lub choroby autoimmunologiczne.
Objawy enterocolitis obejmują bóle brzucha, biegunkę (często z domieszką krwi lub śluzu), nudności, wymioty, gorączkę oraz ogólne osłabienie. W ciężkich przypadkach może dojść do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz upośledzenia wchłaniania składników odżywczych.
Diagnostyka enterocolitis opiera się na badaniu klinicznym, badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, CRP, OB, posiewy kału), badaniach obrazowych (USG jamy brzusznej, tomografia komputerowa) oraz endoskopii z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego. Leczenie jest uzależnione od etiologii i może obejmować antybiotykoterapię, leki przeciwzapalne, nawodnienie oraz modyfikację diety.
Szczególną postacią schorzenia jest martwicze zapalenie jelit (necrotizing enterocolitis, NEC), występujące głównie u wcześniaków i noworodków z niską masą urodzeniową. NEC stanowi stan zagrożenia życia i wymaga pilnej interwencji medycznej, często chirurgicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Leczenie
Choroba Hirschsprunga wymaga leczenia operacyjnego, które polega na usunięciu lub ominięciu aganglionarnego odcinka jelita i przywróceniu ciągłości przewodu pokarmowego. Podstawową metodą jest procedura pull-through, wykonywana jedno- lub dwuetapowo, w zależności od stanu klinicznego pacjenta. W ciężkich przypadkach stosuje się wyłonienie stomii (ileostomii lub kolostomii) jako pierwszy etap, umożliwiający poprawę stanu dziecka i wygojenie jelita przed ostatecznym zabiegiem. Techniki pull-through obejmują klasyczne operacje Swensona, Duhamela, Soave i Boleya, z których nowsze metody (Duhamela, Soave) pozwalają zachować unerwienie odbytnicy i pęcherza moczowego. W ostatnich latach wprowadzono mniej inwazyjne techniki, takie jak laparoskopowa i przezodbytnicza procedura pull-through, co skraca czas hospitalizacji i zmniejsza dolegliwości pooperacyjne. Przedoperacyjnie stosuje się irygacje odbytnicy, nawodnienie dożylne, odbarczenie jelita oraz antybiotykoterapię w przypadku enterocolitis.
Antegrade Continence Enema, antybiotykoterapia, biofeedback, choroba Hirschsprunga, embrionalna komórka macierzysta, enterocolitis, indukowana pluripotencjalna komórka macierzysta, inkontynencja kałowa, inżynieria tkankowa, irygacja odbytnicy, komórka zwojowa, nietrzymanie stolca, sonda nosowo-żołądkowa, stomia, technika małoinwazyjna, terapia komórkami macierzystymi, toksyna botulinowa, wyłonienie stomii, zapalenie jelita - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Hirschsprunga (HSCR) stanowi wyzwanie terapeutyczne, zwłaszcza w kontekście długoterminowego rokowania przekraczającego 10 lat. Pomimo postępów chirurgicznych, śmiertelność wśród pacjentów bez zaburzeń poznawczych wynosi około 1%, natomiast u osób z niepełnosprawnością intelektualną (LD) spada do 76%. Enterocolitis pozostaje poważnym powikłaniem, z ryzykiem śmiertelności sięgającym 30%. U pacjentów powyżej 10 roku życia częstość nietrzymania stolca wynosi 20% (95% CI 0,13-0,28), zaparć 14% (95% CI 0,06-0,25), a dysfunkcji pęcherza moczowego 7% (95% CI 0,04-0,12). Mimo tych problemów, 95% pacjentów osiąga dobre do doskonałego funkcjonowanie jelit (95% CI 0,91-0,97), a około 90% zgłasza satysfakcjonujące wyniki leczenia. Jednak u pacjentów z LD obserwuje się znacznie gorsze wyniki funkcjonalne, w tym 44-60% z problemami nietrzymania stolca i 46% z nietrzymaniem moczu, a także wyższe ryzyko stałej stomii (22% vs. 4%, p=0,001).
aganglionoza, aganglionoza okrężnicy, choroba Hirschsprunga, dysfunkcja pęcherza moczowego, enterocolitis, HRQoL, ileostomia, lewatywa, niepełnosprawność intelektualna, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, objawy żołądkowo-jelitowe, opóźnienie neurorozwojowe, płukanie okrężnicy, stomia, technika chirurgiczna, zaparcie, zespół Downa, zespolenie krętniczo-odbytnicze - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Epidemiologia
Choroba Hirschsprunga (HD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych przyczyn niedrożności przewodu pokarmowego u noworodków, z częstością występowania około 1 na 5000 żywych urodzeń, choć w różnych populacjach obserwuje się zakres od 1:1500 do 1:7000. Występuje z wyraźną przewagą płci męskiej (stosunek 4:1), która zmienia się w zależności od długości zajętego odcinka jelita. HD dotyka wszystkie rasy, jednak częstość jest wyższa u Amerykanów pochodzenia azjatyckiego i osób rasy czarnej (odpowiednio do 2,5 i 4,1 na 10 000 żywych urodzeń). Choroba ma silny komponent genetyczny, z mutacjami w genie RET i innych genach związanych z rozwojem komórek nerwowych jelita, a ryzyko rodzinne jest istotnie podwyższone, zwłaszcza przy długoodcinkowej postaci choroby. HD najczęściej diagnozuje się w okresie noworodkowym (90% przypadków), a złotym standardem diagnostycznym pozostaje biopsja ssąca odbytnicy.
aganglionoza, agenezja nerek, choroba Hirschsprunga, enterocolitis, komórki grzebienia nerwowego, komórki zwojowe, nerwiak zarodkowy, niedrożność przewodu pokarmowego, nietrzymanie kału, niewydolność jelit, płukanie okrężnicy, proto-onkogen RET, smółka, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, uchyłek Meckela, uchyłek pęcherza moczowego, wcześniak, wnętrostwo, wodogłowie, wzdęcie brzucha, zajęcie okrężnicy, zaparcie, zarośnięcie odbytu, zespół Downa, zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej, zespół Mowata-Wilsona, zespół Ondyny, zespół Waardenburga