immunosupresja ogólnoustrojowa

Immunosupresja ogólnoustrojowa to celowe hamowanie odpowiedzi immunologicznej organizmu poprzez wpływ na cały układ odpornościowy. Jest stosowana głównie w transplantologii, w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu, oraz w leczeniu chorób autoimmunologicznych i niektórych schorzeń zapalnych.

W transplantologii wykorzystuje się różne grupy leków immunosupresyjnych, m.in. inhibitory kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), leki antyproliferacyjne (azatiopryna, mykofenolan mofetylu), inhibitory mTOR (sirolimus, everolimus) oraz glikokortykosteroidy. Terapia często opiera się na schematach wielolekowych, dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta i rodzaju przeszczepu.

Istotnym wyzwaniem klinicznym w prowadzeniu immunosupresji ogólnoustrojowej jest utrzymanie równowagi między wystarczającym stłumieniem układu odpornościowego, aby zapobiec odrzuceniu przeszczepu lub kontrolować chorobę autoimmunologiczną, a jednoczesnym uniknięciem nadmiernego obniżenia odporności, które może prowadzić do ciężkich infekcji oportunistycznych i zwiększonego ryzyka nowotworów.

Pacjenci poddani długotrwałej immunosupresji ogólnoustrojowej wymagają regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym stężenia leków immunosupresyjnych we krwi, funkcji nerek i wątroby, morfologii krwi oraz markerów infekcji. Konieczna jest również profilaktyka przeciwinfekcyjna i regularne badania przesiewowe w kierunku najczęstszych nowotworów.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl