givosiran
Givosiran to lek stosowany w leczeniu ostrej porfirii wątrobowej (AHP – Acute Hepatic Porphyria), rzadkiej choroby genetycznej charakteryzującej się nadprodukcją związków porfirynowych w wątrobie. Jest to pierwszy zatwierdzony przez FDA (w 2019 roku) i EMA lek siRNA (small interfering RNA), który działa poprzez hamowanie ekspresji syntazy kwasu aminolewulinowego 1 (ALAS1).
Mechanizm działania givosiranu polega na redukcji poziomu ALAS1 mRNA, co prowadzi do zmniejszenia produkcji neurotoksycznych związków porfirynowych (kwasu delta-aminolewulinowego i porfobilinogenu) odpowiedzialnych za ostre ataki porfirii. Lek podawany jest w formie iniekcji podskórnych raz w miesiącu w dawce 2,5 mg/kg masy ciała.
Badania kliniczne wykazały, że givosiran znacząco redukuje częstość ostrych ataków porfirii, zmniejsza zapotrzebowanie na leczenie szpitalne oraz poprawia jakość życia pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane obejmują reakcje w miejscu wstrzyknięcia, nudności, zmęczenie oraz wzrost enzymów wątrobowych. Monitorowanie funkcji wątroby i nerek jest zalecane podczas terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Porfiria – Leczenie
Porfirie to grupa rzadkich zaburzeń genetycznych związanych z nieprawidłową syntezą hemu, obejmująca m.in. ostrą porfirię wątrobową (AHP), porfirię skórną późną (PCT), protoporfirię erytropoetyczną (EPP) oraz wrodzoną porfirię erytropoetyczną (CEP). Leczenie AHP koncentruje się na szybkim postępowaniu podczas ostrych ataków, obejmując dożylne podanie heminy (Panhematin, Normosang) w celu redukcji prekursorów ALA i PBG, dożylne wlewy 5% glukozy w 0,9% NaCl, leki przeciwbólowe (w tym opioidy), przeciwwymiotne oraz monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza hiponatremii. W profilaktyce stosuje się givosiran (Givlaari) w dawce 2,5 mg/kg miesięcznie, który redukuje roczną częstość ataków o 97% i zmniejsza zapotrzebowanie na heminę o 96%. W ciężkich przypadkach rozważa się przeszczep wątroby. W leczeniu porfirii skórnych, zwłaszcza PCT, podstawą jest flebotomia terapeutyczna (usuwanie około 500 ml krwi co 2-3 tygodnie do obniżenia ferrytyny do dolnej granicy normy) oraz stosowanie niskich dawek chlorochiny (125 mg) lub hydroksychlorochiny (100 mg) dwa razy w tygodniu. Kluczowe jest unikanie ekspozycji na światło słoneczne, alkoholu oraz estrogenów, a także leczenie współistniejącego WZW typu C i monitorowanie poziomów hemoglobiny, ferrytyny i porfiryn w osoczu lub moczu.
afamelanotyd, beta-bloker, chelator żelaza, chlorochina, dysfagia, flebotomia terapeutyczna, funkcja wątroby, gabapentyna, givosiran, hemina dożylna, hiponatremia, hydroksychlorochina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwmalaryczny, niedokrwistość hemolityczna, ostra porfiria wątrobowa, ostry atak porfirii, porfiria, porfiria skórna, porfiria skórna późna, protoporfyria erytropoetyczna, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, remisja biochemiczna, synteza hemu, tachykardia, tolwaptan, wrodzona porfiria erytropoetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Porfiria – Patofizjologia i mechanizm
Porfirie to grupa rzadkich schorzeń metabolicznych wynikających z deficytów enzymatycznych na szlaku biosyntezy hemu, prowadzących do akumulacji toksycznych prekursorów, takich jak kwas delta-aminolewulinowy (ALA) i porfobilinogen (PBG). Hem, niezbędny do funkcji cytochromów i transportu tlenu, jest syntetyzowany głównie w wątrobie (15%) i szpiku kostnym. Deficyty enzymów, dziedziczone autosomalnie dominująco, recesywnie lub sprzężone z chromosomem X, manifestują się klinicznie jako ostre ataki neurownętrzne (np. w ostrej porfirii przerywanej – AIP) lub objawy skórne (np. w porfirii skórnej późnej – PCT). Patogeneza objawów neurologicznych wiąże się z neurotoksycznością prekursorów hemu oraz niedoborem hemu, co prowadzi do dysfunkcji układu nerwowego, zwłaszcza autonomicznego i obwodowego. W PCT kluczową rolę odgrywa inaktywacja enzymu dekarboksylazy uroporfirynogenu (UROD) przez jony żelaza, skutkująca nadprodukcją uroporfiryny I i objawami fotosensytywności skóry.
biosynteza hemu, cytochrom P-450, dekarboksylaza uroporfirynogenu, demielinizacja, dziedziczna koproporfiria, fotosensytywność, givosiran, hiponatremia, komórka Schwanna, kwas delta-aminolewulinowy, niedokrwistość syderoblastyczna, ostra porfiria przerywana, pierwotny rak wątroby, porfiria, porfiria mieszana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, porfobilinogen, szpik kostny, transplantacja wątroby, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Porfiria – Zapobieganie i profilaktyka
Porfiria to grupa rzadkich chorób metabolicznych wynikających z niedoboru enzymów syntezy hemu, prowadząca do akumulacji prekursorów porfiryn i porfiryn. Profilaktyka, choć nie zapobiega samej chorobie, znacząco redukuje ryzyko wystąpienia objawów, zwłaszcza w ostrych porfiriach wątrobowych. Kluczowe jest unikanie czynników wyzwalających ataki, takich jak leki (wymagające konsultacji i korzystania z baz danych bezpieczeństwa), alkohol, palenie tytoniu, głodzenie, stres, infekcje, ekspozycja na światło słoneczne (szczególnie w porfiriach skórnych), zmiany hormonalne oraz kontakt z rozpuszczalnikami organicznymi. Dieta wysokowęglowodanowa, regularne posiłki i unikanie diet niskokalorycznych są zalecane, a w porfiriach skórnych konieczna jest ochrona skóry za pomocą odzieży ochronnej i kremów z filtrem SPF 30+ (preferowane preparaty z tlenkiem cynku lub dwutlenkiem tytanu). Suplementacja witaminy D jest wskazana ze względu na ograniczoną ekspozycję na światło.
analog GnRH, atowakwon, bransoletka medyczna, choroba dziedziczna, cykl menstruacyjny, cytochrom P450, dapson, diagnostyka genetyczna, givosiran, GnRH, hem, hemina, hiperhomocysteinemia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra porfiria, ostra porfiria przerywana, porfiria skórna, porfiria wątrobowa, porfiryny, profilaktyka farmakologiczna, rak wątrobowokomórkowy, tlenek cynku, transplantacja wątroby, witamina D