metabolizm przez sprzęganie

Metabolizm przez sprzęganie, inaczej zwany biotransformacją II fazy, to kluczowy proces detoksykacji organizmu polegający na połączeniu metabolitów z endogennymi substancjami, takimi jak kwas glukuronowy, siarkowy, glutationowy, aminokwasy czy grupy metylowe. Dzięki temu związki stają się bardziej polarne, rozpuszczalne w wodzie i łatwiejsze do wydalenia z organizmu.

Reakcje sprzęgania najczęściej zachodzą w wątrobie i obejmują kilka głównych szlaków enzymatycznych: glukuronidację (przy udziale UDP-glukuronylotransferazy), sulfonowanie (sulfotransferazy), sprzęganie z glutationem (transferazy glutationowe), acetylację (N-acetylotransferazy) oraz metylację (metylotransferazy). Każdy z tych szlaków odpowiada za biotransformację określonych grup związków, zarówno endogennych jak i ksenobiotyków.

W praktyce klinicznej metabolizm przez sprzęganie ma ogromne znaczenie w farmakologii, toksykologii oraz w diagnostyce niektórych chorób metabolicznych. Zaburzenia w procesach sprzęgania mogą prowadzić do kumulacji toksycznych związków w organizmie lub wpływać na efektywność farmakoterapii. Istnieją także istotne różnice międzyosobnicze w aktywności enzymów fazy II, uwarunkowane genetycznie, co ma wpływ na indywidualną odpowiedź na leki.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg

Polsart Plus to preparat złożony zawierający telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny. Telmisartan charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką w dawkach 20-160 mg, z biodostępnością wzrastającą z 42% (40 mg) do 58% (160 mg), osiągając Cmax w 0,5-1,5 godziny. Wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i duża objętość dystrybucji (~500 l) wskazują na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizowany jest przez sprzęganie do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97% z kałem), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd wykazuje farmakokinetykę liniową, biodostępność około 60%, Cmax po 1-3 godzinach, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i ograniczoną dystrybucję (0,83-1,14 l/kg). Nie jest metabolizowany i jest wydalany głównie przez nerki (~60% w ciągu 48 h), z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin, który może wydłużyć się do 34 godzin przy niewydolności nerek.
acyloglukuronid, antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, eliminacja żółciowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronidacja, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, metabolizm przez sprzęganie, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, telmisartan, tiazydowy lek moczopędny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedawkowanie – Myleran 2 mg

Przedawkowanie busulfanu, substancji czynnej Myleranu w dawce 2 mg, prowadzi do poważnej mielosupresji i pancytopenii, stanowiąc istotne zagrożenie dla życia pacjenta. Ostre przedawkowanie objawia się gwałtownym zahamowaniem funkcji szpiku kostnego, skutkując leukopenią, niedokrwistością i małopłytkowością, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Przewlekłe przedawkowanie powoduje długotrwałe uszkodzenie hematopoezy, manifestujące się przewlekłą pancytopenią i niedokrwistością aplastyczną. W związku z brakiem specyficznego antidotum, leczenie opiera się na dializoterapii, transfuzjach krwiopochodnych, profilaktyce antybiotykowej oraz stosowaniu czynników wzrostu kolonii granulocytów. Suplementacja egzogennego glutationu może wspomagać eliminację busulfanu, ze względu na jego metabolizm przez sprzęganie z glutationem.
busulfan, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, dializoterapia, dysfagia, działanie cytotoksyczne, element morfotyczny krwi, funkcja hematopoetyczna szpiku, koncentrat płytek krwi, leukopenia, małopłytkowość, metabolizm przez sprzęganie, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, Myleran, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, parametr biochemiczny, preparat krwiopochodny, profilaktyka antybiotykowa, wąski indeks terapeutyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne

metabolizm przez sprzęganie

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg

Przedawkowanie – Myleran 2 mg