lek hydrofilowy
Lek hydrofilowy to substancja lecznicza, która wykazuje powinowactwo do wody, co oznacza, że łatwo rozpuszcza się w środowisku wodnym. Właściwość ta jest determinowana przez obecność polarnych grup funkcyjnych w strukturze chemicznej leku, takich jak grupy hydroksylowe (-OH), karboksylowe (-COOH) czy aminowe (-NH2).
Hydrofilność ma kluczowe znaczenie dla farmakokinetyki leku. Substancje hydrofilowe charakteryzują się dobrą rozpuszczalnością w płynach ustrojowych, co sprzyja ich wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Jednak napotykają one barierę w postaci błon komórkowych o charakterze lipidowym, co może utrudniać ich przenikanie do tkanek. Z tego powodu często wymagają transporterów błonowych do efektywnej dystrybucji w organizmie.
Leki hydrofilowe są zazwyczaj słabo metabolizowane przez wątrobę i wydalane głównie przez nerki w formie niezmienionej. W praktyce klinicznej należy szczególnie monitorować ich stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek, gdyż może dojść do kumulacji leku w organizmie i nasilenia działań niepożądanych. Przykładami leków hydrofilowych są m.in. aminoglikozydy, beta-laktamy, digoksyna czy metformina.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku SotaHEXAL, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (>90%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w czasie 2,5-4 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 2-3 dniach regularnej terapii. Wchłanianie leku jest zmniejszone o około 20% przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, co może mieć znaczenie kliniczne. Sotalol wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 40 mg do 640 mg na dobę, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawki. Lek nie wiąże się z białkami osocza, jest hydrofilny i słabo przenika przez barierę krew-mózg, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie około 10% stężenia w osoczu.
bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, czas półtrwania, interakcje lekowe, lek hydrofilowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, sotalol chlorowodorek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia funkcji wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Wazelina biała, będąca składnikiem Maści szałwiowej, jest półstałą mieszaniną węglowodorów o charakterze lipofilowym i hydrofobowym, stosowaną jako stabilne podłoże maściowe. Na podstawie dostępnych danych klinicznych nie wykazano istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych wazeliny białej z innymi lekami, w tym z ekstraktem z szałwii (Salvia officinalis L.) czy alkoholem etylowym. Minimalna absorpcja systemowa wazeliny eliminuje ryzyko interakcji z lekami podawanymi doustnie lub parenteralnie. Wazelina może wpływać na penetrację substancji leczniczych przez efekt okluzyjny, zwiększając hydratację warstwy rogowej naskórka, co klinicznie wykorzystuje się do poprawy wchłaniania, jednak nie stanowi to klasycznej interakcji lekowej wymagającej szczególnej uwagi.
absorpcja systemowa, efekt okluzyjny, ekstrakt z szałwii, etanol jako ekstrahent, hydratacja skóry, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hydrofilowy, maść szałwiowa, metabolizm wątrobowy, podłoże maściowe, preparat dermatologiczny, przeznaskórkowa utrata wody, Salvia officinalis, substancja lipofilowa, substancja powierzchniowo czynna, TEWL, warstwa rogowa naskórka, wazelina biała, właściwość okluzyjna, wydalanie nerkowe
