porażenie splotu barkowego

Porażenie splotu barkowego (brachial plexus palsy) to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się utratą funkcji ruchowej, czuciowej lub obu tych funkcji w obrębie kończyny górnej, spowodowane uszkodzeniem lub dysfunkcją splotu barkowego. Splot barkowy, tworzony przez korzenie nerwowe odchodzące od rdzenia kręgowego na poziomie C5-T1, jest odpowiedzialny za unerwienie mięśni i skóry kończyny górnej.

Etiologia porażenia splotu barkowego obejmuje urazy okołoporodowe (najczęstszy mechanizm u noworodków), urazy komunikacyjne, sportowe, urazy penetrujące, kompresję nowotworową oraz zapalenie neuralgiczne. W zależności od lokalizacji i rozległości uszkodzenia wyróżnia się porażenie typu górnego (Erba-Duchenne’a), dolnego (Klumpkego) oraz całkowite.

Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG, elektroneurografia), oraz obrazowych (MRI, CT mielografia). Leczenie może obejmować fizjoterapię, farmakoterapię przeciwbólową, a w wybranych przypadkach interwencję chirurgiczną, w tym rekonstrukcję nerwów, transfer nerwów lub transfer ścięgien, w zależności od charakteru i czasu trwania uszkodzenia.

Rokowanie zależy od mechanizmu urazu, stopnia uszkodzenia nerwów oraz czasu, jaki upłynął od urazu do podjęcia leczenia. Najlepsze wyniki osiąga się przy wczesnym rozpoznaniu i wdrożeniu odpowiedniego postępowania terapeutycznego, szczególnie w przypadkach porażeń okołoporodowych, które mogą ulegać samoistnej poprawie w ciągu pierwszych 3-6 miesięcy życia.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Patofizjologia i mechanizm

Złamanie obojczyka stanowi 5-10% wszystkich złamań u dorosłych i 10-15% u dzieci, najczęściej powstając w wyniku bezpośredniego upadku na bark (87%). Anatomia obojczyka, będącego jedynym kostnym połączeniem kończyny górnej z tułowiem, predysponuje do złamań w środkowej jednej trzeciej kości (69-82%), gdzie brak silnych więzadeł i mięśni oraz najcieńsza struktura sprzyjają urazom. Mechanizm złamania obejmuje siły ściskające i rozciągające, a średnie obciążenie prowadzące do złamania wynosi około 1526 N. Charakterystyczne przemieszczenie odłamków wynika z działania mięśni: odłamek przyśrodkowy jest pociągany ku górze przez mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, a odłamek boczny w dół i przyśrodkowo przez mięsień piersiowy większy oraz ciężar kończyny górnej. Integralność więzadeł kruczo-obojczykowych decyduje o stabilności złamań bocznych części obojczyka. Klasyfikacja Allmana-Neera dzieli złamania na typy 1-3, uwzględniając przemieszczenie i zaangażowanie stawu barkowo-obojczykowego.
brak zrostu, gojenie złamania, klasyfikacja Allmana, mięsień czworoboczny, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień piersiowy większy, nieprawidłowy zrost, obustronne złamanie obojczyka, odma opłucnowa, porażenie splotu barkowego, upadek na bark, uraz splotu barkowego, uszkodzenie naczyniowe, zakrzepica tętnicy, zespół wyjścia klatki piersiowej, złamanie obojczyka, złamanie środkowej części obojczyka
Leksykon chorób i schorzeń
Makrosomia płodu – Epidemiologia

Makrosomia płodu definiowana jest jako masa urodzeniowa noworodka przekraczająca 4000 g (stopień 1: 4000-4499 g, stopień 2: 4500-4999 g, stopień 3: >5000 g). Epidemiologicznie, w USA około 7,8% noworodków waży ≥4000 g, a 1% przekracza 4500 g, z globalną częstością około 9% dla masy ≥4000 g. Występowanie makrosomii jest zróżnicowane geograficznie, z najwyższymi wskaźnikami w krajach północnoeuropejskich (do 20%) i niższymi w krajach rozwijających się (1-5%). Czynniki ryzyka obejmują cukrzycę matki (w tym GDM, z częstością makrosomii do 22,3% u otyłych kobiet), otyłość przedciążową, nadmierny przyrost masy ciała w ciąży, wiek ciążowy ≥40 tygodni (AOR=4,1), płeć męską płodu (AOR=3,4), wcześniejszą makrosomię (AOR=3,7) oraz wiek matki 30-39 lat. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na ultrasonograficznym szacowaniu masy płodu (EFW >90 percentyla), pomiarze wysokości dna macicy oraz ocenie objętości płynu owodniowego, jednak dokładność tych metod jest ograniczona.
asfiksja porodowa, atonia macicy, badanie ultrasonograficzne, cesarskie cięcie, cukrzyca ciążowa, cukrzyca przedciążowa, dystocja barkowa, hipoglikemia, indeks glikemiczny, indukcja porodu, insulinooporność, kontrola glikemii, krwotok poporodowy, LGA, makrosomia płodu, masa urodzeniowa, pęknięcie macicy, płyn owodniowy, porażenie splotu barkowego, profil biofizyczny płodu, skala Apgar, test niestresowy, wielowodzie, wysokość dna macicy, zakażenie poporodowe, zespół metaboliczny, żółtaczka

porażenie splotu barkowego

Powiązane wpisy

Złamanie mostka – Patofizjologia i mechanizm

Makrosomia płodu – Epidemiologia