złamanie środkowej części obojczyka
Złamanie środkowej części obojczyka (części trzonu) to jeden z najczęstszych typów złamań obojczyka, stanowiący około 80% wszystkich przypadków urazów tej kości. Najczęściej powstaje w wyniku upadku na wyprostowaną kończynę górną, bezpośredniego urazu w okolicę barku lub upadku na bark.
Klasyfikacja złamań środkowej części obojczyka obejmuje złamania nieprzemieszczone (typ I wg Allman), przemieszczone (typ II) oraz złamania wielofragmentowe (typ III). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu radiologicznym, a w niektórych przypadkach na tomografii komputerowej dla dokładniejszej oceny przemieszczenia i stopnia fragmentacji.
Leczenie może być zachowawcze lub operacyjne, w zależności od stopnia przemieszczenia odłamów, skrócenia kości, wieku pacjenta i jego aktywności. Metody zachowawcze obejmują unieruchomienie w temblaku lub opatrunku ósemkowym przez 4-6 tygodni. Leczenie operacyjne, najczęściej z użyciem płytek zespalających lub gwoździ śródszpikowych, jest wskazane przy znacznym przemieszczeniu (>2 cm), skróceniu kości (>2 cm), zagrożeniu przebiciem skóry przez odłamy, przy złamaniach wielofragmentowych lub w przypadku pacjentów aktywnych zawodowo i sportowo.
Rokowanie w złamaniach środkowej części obojczyka jest zazwyczaj dobre, a większość pacjentów osiąga pełny zakres ruchów w stawie barkowym po odpowiednim leczeniu. Powikłania mogą obejmować zaburzenia zrostu (opóźniony zrost lub brak zrostu), dolegliwości bólowe, ograniczenie ruchomości stawu, oraz rzadziej uszkodzenia nerwowo-naczyniowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Objawy
Złamanie obojczyka stanowi 5-10% wszystkich złamań u dorosłych i charakteryzuje się ostrym, zlokalizowanym bólem nasilającym się przy ruchu ramienia, obrzękiem, siniakami oraz deformacją w miejscu urazu. Typowe objawy to krepitacja, ograniczenie ruchomości barku, opadnięcie barku i asymetria w porównaniu ze stroną zdrową. Przebieg kliniczny dzieli się na fazę ostrą z intensywnym bólem i obrzękiem, fazę podostrej z nasileniem siniaków i wrażliwości oraz fazę gojenia, trwającą u dorosłych 8-12 tygodni, z powolnym powrotem funkcji i możliwym utrzymaniem się zgrubienia kostnego. Czas gojenia jest krótszy u dzieci (3-8 tygodni) i dłuższy u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi. Powrót do codziennych czynności następuje zwykle po 6 tygodniach, a do sportów kontaktowych po około 3 miesiącach, pod warunkiem braku bólu, potwierdzonego zrostu kostnego i pełnej funkcji barku.
ból zlokalizowany, brak zrostu kostnego, deformacja kości, infekcja kości, kostnina, krepitacja, obrzęk, przemieszczenie odłamów kostnych, siniak, temblak, uraz porodowy, uraz więzadła, wstrząs, zapalenie kości i szpiku, złamanie bocznej części obojczyka, złamanie mostka, złamanie niskoenergetyczne, złamanie obojczyka, złamanie otwarte, złamanie przyśrodkowej części obojczyka, złamanie środkowej części obojczyka, zrost kostny