drobnoustroje grzybicze
Drobnoustroje grzybicze to grupa mikroorganizmów eukariotycznych, które mogą być przyczyną różnych schorzeń u ludzi. W medycynie najczęściej spotykane są zakażenia wywołane przez drożdżaki (np. z rodzaju Candida) oraz grzyby pleśniowe (np. Aspergillus). Ich cechy charakterystyczne to obecność ściany komórkowej zawierającej chitynę oraz ergosterol w błonie komórkowej, co stanowi punkt uchwytu dla wielu leków przeciwgrzybiczych.
Zakażenia grzybicze mogą mieć charakter powierzchowny (grzybice skóry, paznokci, włosów), śluzówkowo-skórny (kandydoza jamy ustnej, pochwy) lub układowy (inwazyjne zakażenia grzybicze). Te ostatnie stanowią szczególne zagrożenie dla pacjentów z obniżoną odpornością, w tym osób po przeszczepach, chorych na nowotwory, z neutropenią czy zakażonych HIV.
Diagnostyka zakażeń grzybiczych obejmuje badania mikroskopowe, hodowle, metody serologiczne oraz techniki molekularne. W terapii stosuje się leki przeciwgrzybicze z różnych grup: azole (flukonazol, worykonazol), echinokandyny (kaspofungina, anidulafungina), polieny (amfoterycyna B) oraz allilaminę (terbinafina). Wybór leku zależy od rodzaju drobnoustroju grzybiczego, lokalizacji zakażenia oraz stanu immunologicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Caspofungin Zentiva
Kaspofungina wymaga ścisłego monitorowania klinicznego ze względu na ryzyko poważnych reakcji niepożądanych, w tym anafilaksji, która wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia leczenia. Objawy związane z uwalnianiem histaminy, takie jak wysypka rumieniowa, obrzęk twarzy i naczynioruchowy, świąd, uczucie gorąca oraz skurcz oskrzeli, mogą wymagać przerwania terapii i zastosowania leków przeciwhistaminowych lub glikokortykosteroidów. Kaspofungina wykazuje aktywność głównie przeciwko Candida i Aspergillus, a jej skuteczność wobec innych grzybów jest ograniczona, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii empirycznej. Współstosowanie z cyklosporyną (3 mg/kg mc.) może powodować przemijające wzrosty enzymów wątrobowych (AlAT i AspAT do ≤3x górnej granicy normy), dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby podczas terapii skojarzonej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cyklosporyna, drobnoustroje grzybicze, enzymy wątrobowe, histamina, kaspofungina, lek przeciwhistaminowy, obrzęk naczynioruchowy, próby czynnościowe wątroby, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, terapia przeciwgrzybicza, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie wątroby, zawartość sodu, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imazol 10 mg
Imazol to miejscowy preparat w postaci pasty na skórę zawierający klotrymazol w stężeniu 10 mg/g, przeznaczony do leczenia grzybic skóry wywołanych przez dermatofity (Trichophyton), drożdżaki (Candida) oraz Malassezia furfur. Lek jest wskazany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci od 1 miesiąca życia, co jest istotne zwłaszcza w terapii pieluszkowego zapalenia skóry o etiologii drożdżakowej. Formulacja w postaci pasty jest szczególnie korzystna w leczeniu zmian wysiękowych oraz w lokalizacjach narażonych na macerację, takich jak fałdy skórne i okolica pieluszkowa. Pasta zawiera substancje pomocnicze, m.in. alkohol cetostearylowy (57,0 mg/g) i butylohydroksyanizol (E320, 0,5 mg/g), które wpływają na właściwości fizykochemiczne preparatu i mogą mieć znaczenie przy doborze leku do konkretnego pacjenta.
alkohol cetostearylowy, butylohydroksyanizol, Candida, dermatofity, drobnoustroje grzybicze, drożdżaki, grzybica paznokci, grzybica skóry, grzybica skóry gładkiej, kandydoza skórna, klotrymazol, łupież pstry, Malassezia furfur, pasta na skórę, pieluszkowe zapalenie skóry, Trichophyton, wyprzenie drożdżakowe, zmiany wysiękowe