biodostępność rywaroksabanu
Biodostępność rywaroksabanu jest ważnym parametrem farmakokinetycznym tego bezpośredniego inhibitora czynnika Xa, stosowanego w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych. Biodostępność bezwzględna rywaroksabanu przyjmowanego na czczo wynosi około 66% dla dawki 10 mg.
Istotną cechą rywaroksabanu jest zależność jego biodostępności od przyjmowanej dawki oraz obecności pokarmu. Dla dawek 15 mg i 20 mg biodostępność jest wyższa, gdy lek przyjmowany jest z pokarmem – wzrasta wówczas do ponad 80%. Związane jest to ze zwiększonym wchłanianiem leku w obecności lipidów, szczególnie gdy dawka przekracza 10 mg.
Czynniki wpływające na biodostępność rywaroksabanu obejmują również interakcje z inhibitorami glikoproteiny P oraz CYP3A4, które mogą zwiększać stężenie leku w osoczu. U pacjentów z niewydolnością nerek biodostępność może być zwiększona, co wymaga dostosowania dawkowania. Rywaroksaban jest również transportowany przez białka nośnikowe, głównie albuminę osocza (w około 92-95%), co wpływa na jego dystrybucję w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kardatuxan 20 mg
Kardatuxan (rywaroksaban) jest stosowany w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych z dawkowaniem dostosowanym do stanu klinicznego pacjenta. W profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG, ZP) stosuje się schemat dwufazowy: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), a następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka profilaktyczna może zostać zmniejszona do 10 mg raz na dobę, z możliwością powrotu do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka krwawienia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) oraz u osób z chorobą wątroby klasy Child-Pugh B i C, u których stosowanie jest przeciwwskazane.
antagonista witaminy K, biodostępność rywaroksabanu, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migotanie przedsionków, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – VIXARGIO 15mg; 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku VIXARGIO (tabletki powlekane 15 mg i 20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu. Biodostępność jest wysoka (80-100%) dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawek 15 mg i 20 mg jest zależna od przyjmowania pokarmu – przy dawce 20 mg na czczo biodostępność wynosi około 66%, a po posiłku AUC wzrasta o 39%. Zaleca się podawanie dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem, aby zapewnić pełne wchłanianie. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg, a wyższe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz szlaki niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki niezmienionej i 1/3 metabolitów), jak i z kałem (1/3 metabolitów). Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych.
aPTT, białko BCRP, białko transportowe P-gp, biodostępność doustna, biodostępność rywaroksabanu, biotransformacja, CYP2J2, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przyjmowanie po posiłku, PT, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich