daunorubicyna
Daunorubicyna należy do grupy antracyklin – leków przeciwnowotworowych stosowanych w chemioterapii. Mechanizm jej działania polega na interkalacji do helisy DNA, co prowadzi do zaburzenia replikacji i transkrypcji, oraz hamowaniu aktywności topoizomerazy II, która odgrywa kluczową rolę w procesach związanych z naprawą DNA.
Najczęstszym wskazaniem do stosowania daunorubicyny jest ostra białaczka szpikowa (AML) oraz ostra białaczka limfoblastyczna (ALL). Lek jest często podawany w schematach wielolekowych w terapii indukcyjnej tych nowotworów hematologicznych, gdzie wykazuje wysoką skuteczność kliniczną.
Podobnie jak inne antracykliny, daunorubicyna charakteryzuje się potencjałem kardiotoksycznym, co stanowi istotne ograniczenie jej stosowania. Kardiotoksyczność ta ma charakter dawkozależny i może manifestować się zarówno w postaci ostrej (zaburzenia rytmu serca), jak i przewlekłej (kardiomiopatia prowadząca do niewydolności serca). Z tego powodu konieczne jest monitorowanie funkcji serca podczas terapii tym lekiem.
Inne działania niepożądane daunorubicyny obejmują mielosupresję (prowadzącą do leukopenii, trombocytopenii i niedokrwistości), nudności, wymioty, łysienie oraz zapalenie błon śluzowych. Warto zaznaczyć, że lek może powodować czerwone zabarwienie moczu w okresie 1-2 dni po podaniu, co jest zjawiskiem normalnym wynikającym z wydalania metabolitów leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Idarubicyna chlorowodorek, będąca antracyklinowym antybiotykiem cytotoksycznym (kod ATC: L01DB06), występuje w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml i pH 3-4,5. Mechanizm działania polega na interkalacji z DNA oraz inhibicji topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i apoptozy komórek nowotworowych. Specyficzna modyfikacja struktury w pozycji 4 zwiększa lipofilność idarubicyny, co skutkuje wyższym wychwytem przez komórki nowotworowe w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. W badaniach przedklinicznych wykazano silniejsze działanie przeciwnowotworowe idarubicyny, potwierdzone w modelach białaczek i chłoniaków, z możliwością podawania zarówno dożylnego, jak i doustnego. Ponadto, idarubicyna charakteryzuje się mniejszą opornością krzyżową względem innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na standardowe leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka, chłoniak, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, komórka nowotworowa, lipofilność, oporność krzyżowa, podanie dożylne, powikłanie kardiologiczne, roztwór do wstrzykiwań, synteza kwasu nukleinowego, toksyczność, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny, wychwyt komórkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa idarubicyny chlorowodorku wykazały, że LD50 po podaniu dożylnym wynosi 4,4 mg/kg u myszy, 2,9 mg/kg u szczurów oraz 1,0 mg/kg u psów. Głównymi narządami docelowymi toksyczności ostrej są układ krwiotwórczy i limfatyczny, z dodatkowym działaniem toksycznym na przewód pokarmowy u psów. W badaniach przewlekłych obserwowano mielosupresję, limfocytopenię, uszkodzenia błony śluzowej jelita, zmiany morfologiczne i funkcjonalne nerek, odchylenia biochemiczne i histopatologiczne wątroby oraz zaburzenia funkcji gonad u obu płci. Kardiotoksyczność idarubicyny jest łagodna lub umiarkowana i występuje głównie w dawkach śmiertelnych, co stanowi korzystniejszy profil w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny.
antracyklina, błona śluzowa jelita, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, idarubicyny chlorowodorek, kardiotoksyczność, limfocytopenia, martwica tkanek, mediana dawki śmiertelnej, mielosupresja, parametry biochemiczne, potencjał kardiotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie mięśnia sercowego, wada rozwojowa, wynaczynienie leku, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Przeciwwskazania stosowania
Idarubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy, jest stosowana głównie w terapii nowotworów hematologicznych, jednak jej podawanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na idarubicynę lub inne antracykliny/antrachinony, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z ciężką kardiomiopatią, niewydolnością mięśnia sercowego, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego oraz ciężkimi zaburzeniami rytmu serca. Ponadto, utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego, niekontrolowane zakażenia, osiągnięcie maksymalnej skumulowanej dawki idarubicyny lub innych antracyklin oraz okres karmienia piersią stanowią istotne przeciwwskazania do terapii. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, a wydalanie metabolitów przez nerki, co podkreśla konieczność oceny funkcji tych narządów przed rozpoczęciem leczenia.
anemia, antrachinon, antracyklina, chlorowodorek idarubicyny, choroba niedokrwienna serca, cytopenia, daunorubicyna, doksorubicyna, dysfagia, działanie mielosupresyjne, Idarubicin Accord, idarubicyna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, leukopenia, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niekontrolowane zakażenie, niewydolność mięśnia sercowego, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka, pełna remisja, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, wada zastawkowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie szpiku kostnego, Zavedos, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Cyclaid 50 mg
Cyklosporyna (Cyclaid) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację enzymów CYP3A4 oraz transporterów P-gp i OATP. Leki indukujące CYP3A4/P-gp, takie jak karbamazepina, fenytoina, barbiturany, rifampicyna czy ziele dziurawca (Hypericum perforatum), znacząco obniżają stężenie cyklosporyny, co może wymagać zwiększenia dawki nawet 3-5-krotnie. Z kolei inhibitory tych enzymów i transporterów, np. werapamil, diltiazem, ketokonazol, erytromycyna (4-7-krotne zwiększenie AUC), klarytromycyna, telaprewir (4,64-krotne zwiększenie ekspozycji), amiodaron czy kannabidiol, powodują wzrost stężenia cyklosporyny, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności i innych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, NLPZ, melfalan), które wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek i ewentualnej modyfikacji terapii. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania cyklosporyny z takrolimusem ze względu na ryzyko toksyczności nerkowej i interakcji farmakokinetycznych.
ambrisentan, amfoterycyna B, aminoglikozydy, amiodaron, antybiotyki antracyklinowe, antybiotyki makrolidowe, azytromycyna, białka transportujące aniony organiczne, biodostępność diklofenaku, blokery kanału wapniowego, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, daunorubicyna, diltiazem, doksorubicyna, działanie immunosupresyjne, erytromycyna, eteksylat dabigatranu, ewerolimus, flukonazol, glikoproteina p, hipoglikemia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, kannabidiol, ketokonazol, klarytromycyna, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe DAA, lerkanidypina, miopatia, mitoksantron, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oktreotyd, przerost dziąseł, rabdomioliza, repaglinid, ryfampicyna, statyny, stężenie cyklosporyny, syrolimus, szczepionki żywe atenuowane, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Arsen trójtlenek – Interakcje
Trójtlenek arsenu wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie związane z wydłużeniem odstępu QT/QTc, co zwiększa ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, takich jak torsade de pointes czy całkowity blok serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki powodujące hipokalemię (np. diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy) oraz hipomagnezemię (np. amfoterycyna B, cisplatyna), gdyż obniżenie poziomu potasu i magnezu potęguje ryzyko arytmii. Zaleca się regularne monitorowanie elektrolitów oraz parametrów EKG, zwłaszcza odstępu QT, a w przypadku konieczności kojarzenia tych leków – ścisłe nadzorowanie i ewentualną modyfikację terapii. Ponadto trójtlenek arsenu może wykazywać działanie hepatotoksyczne, które może się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym profilu toksyczności (np. paracetamol w wysokich dawkach, statyny, metotreksat, azole przeciwgrzybicze), co wymaga monitorowania funkcji wątroby.
amfoterycyna B, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczy, całkowity blok serca, cisplatyna, cytarabina, daunorubicyna, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, elektrokardiografia, fluorochinolon, furosemid, hepatotoksyczność, hipokalemia, hipomagnezemia, idarubicyna, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbiałaczkowy, metotreksat, nagła śmierć sercowa, odstęp QT/QTc, parametr elektrokardiograficzny, tiorydazyna, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytosar
Produkt CYTOSAR, stosowany w chemioterapii nowotworów, wymaga podawania wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w specjalistycznych ośrodkach wyposażonych w laboratoria i aparaturę podtrzymującą życie. Głównym działaniem toksycznym jest supresja szpiku kostnego, prowadząca do leukopenii, małopłytkowości i niedokrwistości, co wymaga codziennego monitorowania liczby leukocytów i płytek krwi oraz częstych badań szpiku kostnego. Szczególną ostrożność należy zachować przy liczbie płytek poniżej 50 000/mm³ i granulocytów poniżej 1000/mm³. Parametry hematologiczne mogą się pogarszać do 12–24 dni po zakończeniu terapii, a ponowne leczenie powinno być wdrożone dopiero po wyraźnej poprawie czynności szpiku. Konieczne jest także monitorowanie funkcji wątroby i nerek oraz kontrola stężenia kwasu moczowego ze względu na ryzyko hiperurykemii.
asparaginaza, chemioterapia nowotworów, cyklofosfamid, cytarabina, daunorubicyna, granulocytopenia, hiperbilirubinemia, hiperurykemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie spojówek, leukopenia, małopłytkowość, martwica jelit, martwicze zapalenie jelita grubego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka nielimfatyczna, ostre zapalenie trzustki, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropień wątroby, supresja szpiku kostnego, terapia indukcyjna, terapia konsolidująca, toksyczne uszkodzenie OUN, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie otrzewnej, zespół niewydolności oddechowej, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron B. Braun 0,08 mg/ml
Ondansetron B. Braun, antagonista receptora 5-HT3, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, jego klirens może być zwiększony przez induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), co wymaga modyfikacji dawkowania. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lekami takimi jak temazepam, furosemid, alfentanil, lidokaina, propofol, tiopental i morfina. Jednakże ondansetron może osłabiać działanie przeciwbólowe tramadolu poprzez antagonizm receptorów 5-HT3, co jest istotne w kontekście terapii bólu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. antracykliny, erytromycyna, amiodaron) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
alfentanil, amiodaron, antagonista receptora 5-HT3, antracyklina, apomorfina, atenolol, chlorowodorek apomorfiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lidokaina, morfina, niedociśnienie, ondansetron, propofol, receptor 5-HT3, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, terapia przeciwwymiotna, tiopental, torsade de pointes, tramadol, trastuzumab, tymolol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Epirubicyna – Przeciwwskazania stosowania
Epirubicyna, lek przeciwnowotworowy z grupy antracyklin, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na epirubicynę lub inne antracykliny, karmienie piersią, ciężką niewydolność mięśnia sercowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia rytmu serca, niestabilną dławicę piersiową, kardiomiopatię, ostre stany zapalne serca, utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego, ostre zakażenia ogólnoustrojowe, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz wcześniejsze leczenie maksymalnymi dawkami antracyklin i antracenedionów ze względu na ryzyko kardiotoksyczności. W przypadku podania dopęcherzowego dodatkowo przeciwwskazane są zakażenia dróg moczowych, inwazyjny nowotwór pęcherza, utrudnione cewnikowanie, zapalenie pęcherza, krwiomocz, skurcz pęcherza oraz zaleganie dużej objętości moczu, które mogą obniżać skuteczność leczenia lub nasilać działania niepożądane.
antracenedion, antracyklina, cewnikowanie pęcherza, daunorubicyna, dławica piersiowa niestabilna, doksorubicyna, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, epirubicyna, immunosupresja, kardiomiopatia, karmienie piersią, krwiomocz, leukopenia, mielosupresja, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność mięśnia sercowego, nowotwór inwazyjny, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, radioterapia śródpiersia, skurcz pęcherza moczowego, trombocytopenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie ogólnoustrojowe, zapalenie błon śluzowych, zapalenie pęcherza moczowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mitoxantron Sandoz 2 mg/ml
Mitoksantron, należący do antracyklin i związków o podobnej strukturze (kod ATC: L01DB07), jest syntetyczną pochodną antrachinonu o działaniu cytotoksycznym, wykorzystywaną w terapii wielu nowotworów złośliwych oraz stwardnienia rozsianego (SM). Mechanizm działania opiera się na interakcji z DNA, prowadząc do powstawania wiązań krzyżowych i pęknięć nici DNA, a także hamowaniu topoizomerazy II, co skutkuje zatrzymaniem cyklu komórkowego w fazie G2. Mitoksantron wykazuje działanie cytotoksyczne zarówno na komórki proliferujące, jak i nieproliferujące, oraz właściwości immunomodulujące, hamując proliferację limfocytów B, T i makrofagów oraz uwalnianie cytokin prozapalnych (IFN-γ, TNF-α, IL-2). W leczeniu SM stosuje się dawki 5-12 mg/m² co 1-3 miesiące, z dawką skumulowaną 36-120 mg/m², przy czym dawka 12 mg/m² co 3 miesiące wykazuje większą skuteczność kliniczną.
antracyklina, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, cytostatyk, czynnik martwicy nowotworu alfa, daunorubicyna, faza G2, interferon gamma, interleukina-2, kardiotoksyczność, kortykosteroid, kwas dezoksyrybonukleinowy, kwas rybonukleinowy, limfocyt B, limfocyt T, makrofag, mitoksantron, monoterapia, ostra białaczka szpikowa, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak piersi z przerzutami, schemat wielolekowy, stwardnienie rozsiane, topoizomeraza II - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Właściwości farmakodynamiczne
Idarubicyna, należąca do antracyklin (kod ATC L01DB06), wykazuje złożony mechanizm działania przeciwnowotworowego poprzez wbudowywanie się w DNA i hamowanie topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i proliferacji komórek nowotworowych. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co zwiększa penetrację do komórek w porównaniu z doksorubicyną i daunorubicyną. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano jej wyższą skuteczność przeciwnowotworową, szczególnie w leczeniu białaczek i chłoniaków, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym. Ponadto, idarubicyna cechuje się mniejszym ryzykiem oporności krzyżowej w stosunku do innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, badanie in vitro, białaczka, chłoniak, choroba nowotworowa, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicynol, kardiotoksyczność, kwas nukleinowy, lipofilność, oporność krzyżowa, substancja czynna, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 4 mg
Ondansetron Accord jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2, co zapewnia kompensację metaboliczną w przypadku zahamowania jednego z nich, minimalizując kliniczne zmiany klirensu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. antracykliny: doksorubicyna, daunorubicyna, trastuzumab), antybiotyków (erytromycyna), leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol), antyarytmicznych (amiodaron) oraz β-adrenolityków (atenolol, tymolol). Współistniejące stosowanie tych leków z ondansetronem wymaga monitorowania EKG ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu ondansetronu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI i SNRI, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
alfentanyl, amiodaron, anestetyk dożylny, antracykliny, apomorfina, arytmia, atenolol, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, enzymy CYP, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczny, lek znieczulający miejscowy, lek β-adrenolityczny, lignokaina, morfina, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, propofol, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml
Dane toksykologiczne przedkliniczne idarubicyny chlorowodorku wskazują na istotną toksyczność ostrą i przewlekłą, ze szczególnym uwzględnieniem układu krwiotwórczego, limfatycznego, przewodu pokarmowego, nerek, wątroby oraz narządów rozrodczych. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) po podaniu dożylnym wyniosła 4,4 mg/kg u myszy, 2,9 mg/kg u szczurów oraz 1,0 mg/kg u psów. Badania kardiotoksyczności wykazały, że idarubicyna wywołuje łagodne do umiarkowanych uszkodzenia mięśnia sercowego jedynie w dawkach śmiertelnych, co odróżnia ją od innych antracyklin, takich jak doksorubicyna i daunorubicyna, które uszkadzają serce nawet w dawkach terapeutycznych. Ponadto, idarubicyna wykazuje działanie genotoksyczne i rakotwórcze, indukując uszkodzenia DNA i nowotwory u szczurów, a także embriotoksyczne i teratogenne efekty, wpływając negatywnie na spermatogenezę, cykl owulacyjny oraz rozwój płodów.
antracyklina, badanie toksykologiczne, cykl owulacyjny, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, idarubicyna chlorowodorek, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, martwica tkanki, mediana dawki śmiertelnej, przewód pokarmowy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie materiału genetycznego, uszkodzenie mięśnia sercowego, wada rozwojowa, wynaczynienie leku, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 2 mg/ml 2 mg/ml
Ondansetron jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450, głównie CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację metabolizmu w przypadku zahamowania lub niedoboru jednego z enzymów, nie wpływając istotnie na klirens leku ani zapotrzebowanie na dawkę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, β-adrenolityki takie jak atenolol i timolol), gdyż może to zwiększać ryzyko arytmii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ondansetronu z apomorfiną ze względu na ryzyko głębokiej hipotensji i utraty świadomości. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łącznym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI).
amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, furosemid, głęboka hipotonia, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek kardiotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, lek β-adrenolityczny, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, temazepam, timolol, tramadol, trastuzumab, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zavedos 10 mg
Zavedos, zawierający idarubicynę chlorowodorek, jest antracyklinowym antybiotykiem cytotoksycznym o kodzie ATC L01DB06, dostępnym w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w dawkach 5 mg i 10 mg. Mechanizm działania opiera się na wbudowywaniu się w DNA oraz interakcji z topoizomerazą II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych w komórkach nowotworowych. Idarubicyna cechuje się wysoką lipofilnością, wynikającą z modyfikacji w pozycji 4 cząsteczki, co zwiększa penetrację do komórek nowotworowych w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. W badaniach przedklinicznych wykazano silniejsze działanie przeciwnowotworowe idarubicyny niż daunorubicyny, a także korzystniejszy profil oporności krzyżowej, co jest istotne u pacjentów opornych na inne antracykliny.
aktywność przeciwnowotworowa, antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka, daunorubicyna, doksorubicyna, idarubicyna, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, laktoza, lek przeciwnowotworowy, lipofilność, oporność krzyżowa, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, roztwór do wstrzykiwań, topoizomeraza II, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zavedos 10 mg
Lek Zavedos (idarubicyny chlorowodorek) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na idarubicynę, inne antracykliny lub antracenodiony oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby i nerek, co wynika z zaburzonej metabolizacji i eliminacji leku, zwiększając ryzyko toksyczności. Ze względu na kardiotoksyczność idarubicyny, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką kardiomiopatią, niewydolnością mięśnia sercowego, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego oraz ciężkimi zaburzeniami rytmu serca. Przeciwwskazaniem jest także utrzymująca się supresja szpiku kostnego oraz przekroczenie maksymalnej kumulacyjnej dawki idarubicyny i innych antracyklin, co wiąże się z ryzykiem nieodwracalnej zastoinowej niewydolności serca. Kobiety karmiące piersią powinny przerwać karmienie podczas terapii i przez pewien czas po jej zakończeniu ze względu na ryzyko przenikania leku do mleka.
antracenodion, antracyklina, daunorubicyna, doksorubicyna, dysfagia, farmakokinetyka leku, frakcja wyrzutowa, idarubicyna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, karmienie piersią, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, mielosupresja, nadwrażliwość, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, supresja szpiku kostnego, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Interakcje
Doksorubicyna jest substratem enzymów CYP3A4, CYP2D6 oraz glikoproteiny-P, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych wpływających na metabolizm, dystrybucję i eliminację leku. Szczególnie istotne są interakcje zwiększające kardiotoksyczność, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych antracyklin (daunorubicyna, epirubicyna, idarubicyna), trastuzumabu (z zalecanym odstępem co najmniej 27 tygodni po terapii), leków kardiotoksycznych (5-fluorouracyl, cisplatyna, cyklofosfamid, paklitaksel) oraz antagonistów wapnia (np. werapamil). Cyklosporyna znacząco zwiększa ekspozycję na doksorubicynę (AUC o 55%) i jej metabolit doksorubicynol (AUC o 350%), co wiąże się z przedłużoną toksycznością hematologiczną i ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak śpiączka i napady drgawkowe. Paklitaksel podany przed doksorubicyną zmniejsza jej klirens, nasilając neutropenię i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Inhibitory CYP3A4, CYP2D6 i P-gp (np. werapamil, rytonawir) zwiększają stężenia doksorubicyny, natomiast induktory tych enzymów (fenobarbital, fenytoina, ziele dziurawca) mogą obniżać jej skuteczność terapeutyczną.
5-fluorouracyl, 6-merkaptopuryna, amfoterycyna B, antagonista wapnia, antracyklina, bloker kanału wapniowego, chloramfenikol, cisplatyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, daunorubicyna, digoksyna, doksorubicynol, elementy morfotyczne krwi, epirubicyna, fenytoina, glikoproteina p, hematopoeza, heparyna, idarubicyna, induktor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, klozapina, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, kwas moczowy, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, metotreksat, mielosupresja, nefrotoksyczność, neutropenia, paklitaksel, progesteron, przewód pokarmowy, radioterapia, reakcja pamięci promieniowania, rytonawir, sorafenib, streptozocyna, sulfonamid, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność wątrobowa, trastuzumab, warfaryna, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zastoinowa niewydolność serca, żywa szczepionka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna, będąca syntetycznym analogiem daunorubicyny z grupy antracyklin (kod ATC: L01DB06), wykazuje silne działanie przeciwnowotworowe poprzez wbudowywanie się w DNA, hamowanie syntezy kwasów nukleinowych oraz interakcję z topoizomerazą II. Strukturalna modyfikacja polegająca na braku grupy metoksylowej w pozycji 4 zwiększa lipofilność leku, co przekłada się na lepszą penetrację komórkową w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. W modelach zwierzęcych idarubicyna wykazała wyższą skuteczność terapeutyczną w leczeniu białaczek i chłoniaków, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym, a także mniejszą częstość oporności krzyżowej względem innych antracyklin.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka i chłoniak, daunorubicyna, DNA, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, idarubicynol, idarubicyny chlorowodorek, kardiotoksyczność, kwas nukleinowy, lipofilność, modyfikacja strukturalna, oporność krzyżowa, podanie dożylne, topoizomeraza II, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Interakcje
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wynikające z wpływu na enzymy CYP oraz białka transportowe. Silne induktory CYP (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, dziurawiec) obniżają ekspozycję na teriflunomid o około 40%, co wymaga ostrożności w ich stosowaniu. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i istotne zmniejszenie stężenia teriflunomidu w osoczu, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że celem jest przyspieszona eliminacja leku. Teriflunomid działa jako inhibitor CYP2C8, zwiększając Cmax repaglinidu 1,7-krotnie i AUC 2,4-krotnie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu substratów CYP2C8 (np. paklitaksel, pioglitazon). Ponadto, teriflunomid indukuje CYP1A2, zmniejszając Cmax kofeiny o 18% i AUC o 55%, co może obniżać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym (np. duloksetyna, teofilina). Współpodawanie z warfaryną obniża maksymalną wartość INR o 25%, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
atorwastatyna, AUC, białka transportowe, białko oporności raka piersi, cholestyramina, Cmax, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustne środki antykoncepcyjne, duloksetyna, działania niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka, funkcja wątroby, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hydroliza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, inhibitor OAT3, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, paklitaksel, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, stwardnienie rozsiane, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, sulfasalazyna, teofilina, topotekan, transporter anionów organicznych, tyzanidyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml
Idarubicyna chlorowodorek, należąca do antracyklin (kod ATC: L01DB06), jest cytotoksycznym antybiotykiem o silnym działaniu przeciwnowotworowym, stosowanym głównie w terapii białaczek i chłoniaków. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml, w opakowaniach 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml oraz 20 mg/20 ml. Mechanizm działania opiera się na interakcji z topoizomerazą II i hamowaniu syntezy DNA, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych. Idarubicyna wyróżnia się zwiększoną lipofilnością, co przekłada się na lepszy wychwyt przez komórki nowotworowe w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. Ponadto, wykazuje mniejszą oporność krzyżową oraz skuteczność zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym, co potwierdzają badania in vitro i in vivo na modelach zwierzęcych.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka i chłoniak, daunorubicyna, doksorubicyna, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, komórka nowotworowa, lipofilność, model in vitro, oporność krzyżowa, roztwór do wstrzykiwań, struktura DNA, synteza kwasu nukleinowego, terapia przeciwnowotworowa, topoizomeraza II, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik terapeutyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zavedos 5 mg
Lek Zavedos, zawierający idarubicyny chlorowodorek w dawce 5 mg lub 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, substancje pomocnicze (w tym laktozę), inne antracykliny (np. doksorubicynę, daunorubicynę) oraz antracenodiony (np. mitoksantron). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność wątroby i nerek, ciężką kardiomiopatię, niewydolność mięśnia sercowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenia rytmu serca oraz utrzymującą się supresję szpiku kostnego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów, którzy przekroczyli maksymalną kumulacyjną dawkę idarubicyny lub innych antracyklin i antracenodionów, ze względu na ryzyko kardiotoksyczności, w tym nieodwracalnej zastoinowej niewydolności serca. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii ze względu na potencjalną toksyczność leku dla niemowląt.
aktywna infekcja, antracenodion, antracyklina, cukrzyca, daunorubicyna, doksorubicyna, hiperlipidemia, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, karmienie piersią, lek hepatotoksyczny, lek kardiotoksyczny, lek mielosupresyjny, mitoksantron, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pancytopenia, radioterapia śródpiersia, supresja szpiku kostnego, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia rytmu serca, Zavedos, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Idarubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy, wykazuje specyficzny profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Ostra toksyczność po podaniu dożylnym charakteryzuje się LD50 wynoszącą 4,4 mg/kg u myszy, 2,9 mg/kg u szczurów oraz 1,0 mg/kg u psów, z głównym celem działania toksycznego na układ krwiotwórczy i limfatyczny oraz przewód pokarmowy (szczególnie u psów). W toksyczności przewlekłej identyfikowano narządy docelowe takie jak hemolimfopoetyczny, przewód pokarmowy, nerki, wątroba oraz narządy rozrodcze obu płci. W porównaniu z innymi antracyklinami, idarubicyna wykazuje relatywnie łagodną kardiotoksyczność, ujawniającą się jedynie w dawkach śmiertelnych, co stanowi istotną przewagę nad doksorubicyną i daunorubicyną.
antracyklina, daunorubicyna, dawka letalna, doksorubicyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, dzielące się komórki, idarubicyna, in vitro, in vivo, kardiotoksyczność, LD50, lek cytotoksyczny, martwica tkanek, narząd docelowy, podanie pozanaczyniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał kardiotoksyczny, przewód pokarmowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ hemolimfopoetyczny, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, uszkodzenie mięśnia sercowego, wynaczynienie - Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Właściwości farmakodynamiczne
Mitoksantron, syntetyczna pochodna antrachinonu z grupy antracyklin (kod ATC: L01DB07), wykazuje silne działanie cytostatyczne i immunomodulujące, co czyni go skutecznym w terapii różnych nowotworów złośliwych oraz wysoce aktywnej postaci stwardnienia rozsianego (SM). Mechanizm działania opiera się na interakcji z DNA, prowadząc do powstawania wiązań krzyżowych i pęknięć nici, oraz hamowaniu topoizomerazy II, co skutkuje blokadą cyklu komórkowego w fazie G2 i indukcją poliploidalności. Immunosupresyjne właściwości mitoksantronu obejmują hamowanie proliferacji limfocytów B, T i makrofagów oraz blokadę uwalniania kluczowych cytokin, takich jak interferon gamma, TNF-α i IL-2, co tłumaczy jego zastosowanie w leczeniu SM. Standardowe dawkowanie w onkologii wynosi 12-14 mg/m² powierzchni ciała w 21-dniowych cyklach, natomiast w SM stosuje się dawkę 12 mg/m² co 3 miesiące, z dawką skumulowaną nieprzekraczającą 72 mg/m² ze względu na ryzyko kardiotoksyczności.
antracyklina, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, czynnik martwicy nowotworu alfa, daunorubicyna, działanie immunomodulujące, grupa farmakoterapeutyczna, interferon gamma, interleukina-2, kardiotoksyczność, kwas dezoksyrybonukleinowy, kwas rybonukleinowy, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, lek cytostatyczny, lek immunomodulujący, limfocyt B, limfocyt T, makrofag, mitoksantron, ostra białaczka szpikowa, poliploidalność, prezentacja antygenów, rak gruczołu krokowego, rak piersi z przerzutami, stwardnienie rozsiane, terapia ostatniego rzutu, topoizomeraza II - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doxorubicinum Accord 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, dostępna jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, wymaga precyzyjnego dawkowania i podawania pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa. Lek podaje się dożylnie (bolus, krótki wlew do 1 godziny lub wlew ciągły do 96 godzin) lub dopęcherzowo, z zaleceniem stosowania wlewu dożylnego przez cewnik w czasie 3-10 minut, aby minimalizować ryzyko zakrzepowego zapalenia żył i wynaczynienia. Dawkowanie zależy od powierzchni ciała pacjenta i schematu leczenia: w monoterapii 60-75 mg/m² co 3 tygodnie, w terapii skojarzonej 30-60 mg/m² co 3-4 tygodnie, a u pacjentów z ograniczeniami immunologicznymi lub podeszłym wiekiem 15-20 mg/m² tygodniowo. W leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego stosuje się wlewkę dopęcherzową 30-50 mg w 25-50 ml 0,9% NaCl o stężeniu 1 mg/ml, utrzymując roztwór w pęcherzu przez 1-2 godziny z rotacją pacjenta co 15 minut.
bilirubina w surowicy, cyklofosfamid, daunorubicyna, doksorubicyna, epirubicyna, idarubicyna, immunosupresja, kardiomiopatia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek przeciwnowotworowy, martwica tkanek, naciek nowotworowy szpiku kostnego, nadciśnienie tętnicze, napromienianie śródpiersia, niewydolność nerek, ostra białaczka, podanie dożylne, powierzchnia ciała, przezcewkowa resekcja, rak pęcherza moczowego, środki alkilujące, uszkodzenie naczyń wieńcowych, wlewka dopęcherzowa, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran Zydis 8 mg
Ondansetron, aktywny składnik leku Zofran Zydis, wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, nie indukując ani nie hamując metabolizmu innych leków. Metabolizm ondansetronu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację w przypadku zmniejszonej aktywności jednego z nich, np. w genetycznie uwarunkowanej niewydolności CYP2D6, bez istotnego wpływu na klirens leku i dawkowanie. Należy jednak zachować szczególną ostrożność u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, amiodaron, beta-adrenolityki), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QT i groźnych zaburzeń rytmu serca, wymagające ścisłego monitorowania kardiologicznego. Ponadto, stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może wywołać zespół serotoninowy, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
amiodaron, antracykliny, apomorfina, atenolol, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, EKG, erytromycyna, fenytoina, induktory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, ketokonazol, leki beta-adrenolityczne, leki kardiotoksyczne, liofilizat doustny, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, radioterapia, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, Zofran Zydis - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zavedos 5 mg
Idarubicyna chlorowodorek, aktywny składnik Zavedos, jest antracykliną o specyficznym mechanizmie działania polegającym na wbudowywaniu się w DNA oraz hamowaniu topoizomerazy II, co prowadzi do zahamowania syntezy kwasów nukleinowych i śmierci komórek nowotworowych. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością, wynikającą z modyfikacji strukturalnej w pozycji 4 cząsteczki, co zwiększa jej penetrację do komórek nowotworowych w porównaniu do doksorubicyny i daunorubicyny. Badania wykazały silniejsze działanie przeciwnowotworowe idarubicyny niż daunorubicyny, potwierdzone w modelach chłoniaków i białaczek, zarówno przy podaniu dożylnym, jak i doustnym. Ponadto, idarubicyna wykazuje obniżoną podatność na oporność krzyżową względem innych antracyklin, co jest istotne w terapii nowotworów opornych na wcześniejsze leczenie.
antracyklina, antybiotyk cytotoksyczny, białaczka, chłoniak, daunorubicyna, DNA, doksorubicyna, działanie cytotoksyczne, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, kardiotoksyczność, komórka nowotworowa, kwas nukleinowy, lipofilność, oporność krzyżowa, powikłanie sercowo-naczyniowe, profil bezpieczeństwa, topoizomeraza II, Zavedos - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml
Ondansetron Kabi w stężeniach 0,08 mg/ml i 0,16 mg/ml jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), a jego metabolizm jest kompensowany przez różne enzymy, co minimalizuje kliniczne znaczenie zmian klirensu. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z alkoholem, temazepamem, furosemidem, alfentanylem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalem i propofolem. Jednakże, jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron) lub lekami kardiotoksycznymi zwiększa ryzyko arytmii, co wymaga monitorowania EKG i ostrożności. Przeciwwskazane jest łączenie ondansetronu z apomorfiną ze względu na ryzyko głębokiej hipotensji i utraty świadomości.
amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, beta-bloker, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, EKG, erytromycyna, fenytoina, hipotensja, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, nudności i wymioty, odstęp QT, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, SNRI, SSRI, terapia przeciwwymiotna, tramadol, trastuzumab, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron B. Braun 0,16 mg/ml
Ondansetron, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, wykazuje ograniczoną liczbę istotnych interakcji farmakokinetycznych, choć silni induktorzy CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) mogą zwiększać jego klirens, obniżając stężenia leku i potencjalnie wymagając dostosowania dawki. Farmakodynamicznie, ondansetron może osłabiać działanie przeciwbólowe tramadolu poprzez antagonizm receptorów 5-HT3, co wymaga monitorowania skuteczności analgezji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (antracykliny, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-blokery) zwiększa ryzyko arytmii, co wskazuje na konieczność unikania kojarzenia lub ścisłego monitorowania EKG. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) niosą ryzyko zespołu serotoninowego, manifestującego się zaburzeniami neurologicznymi i autonomicznymi, co wymaga ostrożności i monitorowania klinicznego.
amiodaron, antagonista receptora 5-HT3, antracykliny, atenolol, beta-bloker, chlorowodorek apomorfiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, daunorubicyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksorubicyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP450, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, ondansetron, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tramadol, trastuzumab, tymolol, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne