Fibralipid
Fibralipid to termin medyczny odnoszący się do zmian patologicznych, które łączą w sobie elementy włókniste (fibralne) oraz tłuszczowe (lipidowe) w tkankach. Najczęściej pojęcie to występuje w kontekście zmian miażdżycowych w naczyniach krwionośnych, gdzie dochodzi do akumulacji lipidów oraz rozrostu tkanki włóknistej.
W procesie powstawania blaszki miażdżycowej, fibralipidy stanowią istotny komponent strukturalny. Początkowo dochodzi do gromadzenia się lipidów (głównie cholesterolu LDL) w błonie wewnętrznej naczynia, co prowokuje reakcję zapalną. W odpowiedzi na stan zapalny, komórki mięśni gładkich naczyń produkują macierz zewnątrzkomórkową bogatą w kolagen, tworząc włóknistą otoczkę wokół rdzenia lipidowego.
Fibralipidowe zmiany miażdżycowe mogą być klasyfikowane w zależności od proporcji składników włóknistych do lipidowych. Blaszki z przewagą elementu włóknistego są zazwyczaj bardziej stabilne, natomiast te z dużą zawartością lipidów i cienką czapeczką włóknistą są podatne na pęknięcie, co może prowadzić do ostrego zespołu wieńcowego lub udaru niedokrwiennego mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fibralipid 200 mg
Fibralipid, zawierający 200 mg mikronizowanego fenofibratu, jest wskazany do doustnego stosowania u dorosłych w dawce 1 kapsułki raz na dobę podczas posiłku, co optymalizuje absorpcję. U pacjentów powyżej 65 roku życia bez niewydolności nerek stosuje się standardową dawkę. W przypadku niewydolności nerek dawka musi być dostosowana: przy eGFR 30-59 mL/min/1,73 m² maksymalna dawka to 67 mg fenofibratu mikronizowanego na dobę, natomiast przy eGFR <30 mL/min/1,73 m² lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat stosowanie fenofibratu nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Fibralipid 200 mg
Fenofibrat (200 mg, kapsułki twarde) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Znacząco nasila działanie doustnych antykoagulantów, co wymaga redukcji dawki leków przeciwzakrzepowych o około 1/3 na początku leczenia oraz regularnego monitorowania INR. Jednoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z wysokim ryzykiem odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek i natychmiastowego przerwania fenofibratu przy istotnych odchyleniach laboratoryjnych. Kombinacja fenofibratu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) lub innymi fibratami zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, wskazując na konieczność monitorowania objawów mięśniowych oraz poziomu kinazy kreatynowej (CK). Ponadto, współstosowanie fenofibratu z glitazonami może prowadzić do paradoksalnego, odwracalnego obniżenia stężenia HDL cholesterolu, co wymaga regularnej kontroli profilu lipidowego.
cyklosporyna, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, cytochrom P-450, czynność nerek, czynność wątroby, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, fenofibrat, Fibralipid, fibrat, glitazon, HDL cholesterol, inhibitor CYP2A6, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, mikrosom wątroby, miopatia, niewydolność nerek, odwracalna niewydolność nerek, parametr krzepnięcia krwi, profil lipidowy, rabdomioliza, statyna, stosunek korzyści do ryzyka, terapia wielolekowa, tiazolidynedion, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik INR