oporność na permetrynę
Oporność na permetrynę to zjawisko, które polega na zmniejszonej skuteczności tego syntetycznego insektycydu z grupy pyretroidów wobec określonych patogenów. Permetryna jest powszechnie stosowana w medycynie do zwalczania pasożytów zewnętrznych, takich jak świerzb, wszawica czy inne stawonogi, działając na ich układ nerwowy poprzez zakłócanie przepływu jonów sodowych.
Mechanizmy oporności na permetrynę obejmują głównie modyfikacje genetyczne w obrębie kanałów sodowych (tzw. mutacje kdr – knock-down resistance), zwiększoną aktywność enzymów detoksykacyjnych (esterazy, oksydazy wielofunkcyjne) oraz zmiany w przepuszczalności kutykuli pasożytów. Oporność może być wynikiem selekcji naturalnej w odpowiedzi na częste stosowanie tego środka w danej populacji.
W praktyce klinicznej oporność na permetrynę stanowi istotne wyzwanie terapeutyczne, szczególnie w leczeniu wszawicy głowowej i świerzbu. W przypadku stwierdzenia nieskuteczności preparatów zawierających permetrynę, zaleca się stosowanie alternatywnych środków, takich jak malation, benzoesan benzylu czy iwermektyna. Monitorowanie występowania oporności ma kluczowe znaczenie dla skuteczności programów zwalczania pasożytów zewnętrznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sora Forte 10 mg/ml
Szampon leczniczy SORA FORTE zawiera permetrynę w stężeniu 10 mg/ml i jest wskazany do leczenia wszawicy głowowej u osób dorosłych oraz dzieci powyżej 3. roku życia. Preparat stosuje się miejscowo na zwilżone włosy, w ilości dostosowanej do długości i gęstości włosów (około 50 ml dla włosów do ramion), pozostawiając na skórze głowy przez 10 minut. Po aplikacji należy dokładnie spłukać i wyczesać włosy, aby usunąć martwe wszy i gnidy. W przypadku utrzymania się żywych pasożytów po 7-10 dniach zaleca się powtórzenie terapii, a jeśli zakażenie utrzymuje się po 14-20 dniach, należy rozważyć zastosowanie alternatywnego preparatu ze względu na możliwość oporności na permetrynę. Produkt nie jest zalecany u dzieci poniżej 3 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa.
- Leksykon chorób i schorzeń
Wszy głowowe – Etiologia i przyczyny
Wesz głowowa (Pediculus humanus capitis) to obligatoryjny pasożyt ssący krew ludzką, o rozmiarze 2-3 mm, bytujący na owłosionej skórze głowy, szczególnie w okolicach karku i za uszami. Cykl życiowy obejmuje stadia jaja (gnida), nimfy i dorosłej wszy, z okresem inkubacji jaj 6-10 dni i dojrzewaniem nimf w ciągu 9-12 dni. Dorosłe wszy żyją około 30 dni, pobierając krew co 4-6 godzin. Transmisja odbywa się głównie przez bezpośredni kontakt włosów, zwłaszcza u dzieci w wieku 3-11 lat, a rzadziej przez wspólne używanie przedmiotów osobistych. Występowanie wszawicy jest globalne, dotykając miliony osób niezależnie od higieny czy statusu społeczno-ekonomicznego. Wszawica objawia się intensywnym świądem, podrażnieniem skóry i może prowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych, takich jak liszajec czy zapalenie mieszków włosowych.
acinetobacter baumannii, adenopatia, cykl życiowy wszy, dimetykon, gnida, gorączka Q, gronkowiec złocisty, infekcja bakteryjna wtórna, liszajec, nimfa wszy, oporność na permetrynę, paciorkowiec ropny, pasożyt, pasożyt obligatoryjny, transmisja pasożytów, transmisja wszy, wesz głowowa, wesz łonowa, wesz odzieżowa, wszawica głowowa, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Etiologia i przyczyny
Świerzb (Scabies) to zakaźna dermatoza wywołana przez pasożyta Sarcoptes scabiei var. hominis, którego samica (ok. 0,4 mm) drąży nory w warstwie rogowej naskórka, składając 2-3 jaja dziennie przez około 2 miesiące. Cykl życiowy obejmuje stadia jaja, larwy, nimfy i dorosłego roztocza. Objawy kliniczne, takie jak intensywny świąd nasilający się nocą oraz charakterystyczna wysypka, wynikają z opóźnionej reakcji immunologicznej typu komórkowego (Th1) na pasożyty, ich jaja i wydaliny, pojawiającej się zwykle po 2-6 tygodniach od zakażenia. Świerzb przenosi się głównie przez długotrwały kontakt skóra-do-skóry, rzadziej przez skażone przedmioty, przy czym pasożyty mogą przetrwać poza organizmem do 24-36 godzin. Wyróżnia się postać klasyczną (10-15 pasożytów) oraz norweską (liczne, nawet miliony pasożytów), z tą drugą występującą u osób z immunosupresją i cechującą się cięższym przebiegiem oraz wysoką zakaźnością.
choroba reumatyczna serca, kontakt skóra do skóry, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, nora świerzbowcowa, oporność na permetrynę, ostre poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, ostre uszkodzenie nerek, reakcja autoimmunologiczna, reakcja immunologiczna, Staphylococcus aureus, świerzb guzkowy, świerzb norweski, świerzbowiec ludzki, warstwa rogowa naskórka, zakażenie bakteryjne wtórne, zakażenie paciorkowcowe