świerzb guzkowy
Świerzb guzkowy (prurigo nodularis scabieticus) to przewlekła, grudkowa odmiana świerzbu, charakteryzująca się występowaniem swędzących guzków, które utrzymują się nawet po skutecznym leczeniu pierwotnego zakażenia świerzbowcem. Rozwija się najczęściej jako wynik nadwrażliwości immunologicznej na antygeny pasożyta Sarcoptes scabiei.
Zmiany skórne w świerzbie guzkowym mają postać twardych, swędzących grudek lub guzków o średnicy 2-10 mm, często z towarzyszącymi przeczosami. Lokalizują się głównie na tułowiu, pośladkach, narządach płciowych i kończynach. W przeciwieństwie do klasycznego świerzbu, w tej postaci rzadziej występują charakterystyczne nory świerzbowcowe.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, wywiadzie dotyczącym kontaktu z osobami chorymi oraz potwierdzeniu obecności świerzbowca. Leczenie wymaga zarówno eliminacji pasożyta (preparaty przeciwświerzbowcowe jak permetryna, iwermektyna), jak i terapii guzków (miejscowe glikokortykosteroidy, terapia światłem UVB, krioterapia). Często konieczne jest wdrożenie leczenia przeciwświądowego i przeciwzapalnego.
Świerzb guzkowy stanowi wyzwanie terapeutyczne, gdyż zmiany guzkowe mogą utrzymywać się miesiącami po skutecznej eradykacji pasożyta. Dodatkowo, ze względu na intensywny świąd, pacjenci często drapią zmiany, co prowadzi do wtórnych infekcji. Istotnym elementem postępowania jest także leczenie wszystkich osób z bliskiego kontaktu z chorym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Objawy
Świerzb to zakaźna dermatoza wywołana przez roztocza Sarcoptes scabiei, charakteryzująca się intensywnym świądem nasilającym się nocą i po rozgrzaniu skóry oraz obecnością charakterystycznych zmian skórnych, takich jak cienkie, faliste tunele (nory świerzbowca) do 1 cm długości, grudki, pęcherzyki i nadżerki. Lokalizacja zmian u dorosłych obejmuje przestrzenie międzypalcowe dłoni, nadgarstki, pachy, okolice pępka, narządów płciowych i fałdy pod pośladkami, natomiast u niemowląt i małych dzieci zmiany mogą obejmować również twarz, skórę głowy, szyję i podeszwy stóp. Okres inkubacji wynosi 2-6 tygodni przy pierwszym zakażeniu i 1-4 dni przy reinfekcji. Świąd jest wynikiem reakcji alergicznej typu komórkowego i natychmiastowego (IgE) na białka roztoczy, jaja i ich wydaliny, co tłumaczy jego narastanie i utrzymywanie się nawet po eradykacji pasożytów. W przebiegu świerzbu norweskiego, występującego u osób z immunosupresją, obserwuje się miliony roztoczy, grube, łuszczące się strupy i zmniejszony świąd, co zwiększa zakaźność choroby.
atopowe zapalenie skóry, inkubacja, jaskra, kłębuszkowe zapalenie nerek, liszaj płaski, liszajec zakaźny, łuszczyca, nadżerka, pęcherzyk skórny, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, reinfekcja, reumatyczna choroba serca, ropień skórny, Sarcoptes scabiei, świerzb guzkowy, świerzb norweski, świerzbowiec ludzki, układ immunologiczny, wszawica łonowa, wyprysk, zakażenie bakteryjne wtórne, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Etiologia i przyczyny
Świerzb (Scabies) to zakaźna dermatoza wywołana przez pasożyta Sarcoptes scabiei var. hominis, którego samica (ok. 0,4 mm) drąży nory w warstwie rogowej naskórka, składając 2-3 jaja dziennie przez około 2 miesiące. Cykl życiowy obejmuje stadia jaja, larwy, nimfy i dorosłego roztocza. Objawy kliniczne, takie jak intensywny świąd nasilający się nocą oraz charakterystyczna wysypka, wynikają z opóźnionej reakcji immunologicznej typu komórkowego (Th1) na pasożyty, ich jaja i wydaliny, pojawiającej się zwykle po 2-6 tygodniach od zakażenia. Świerzb przenosi się głównie przez długotrwały kontakt skóra-do-skóry, rzadziej przez skażone przedmioty, przy czym pasożyty mogą przetrwać poza organizmem do 24-36 godzin. Wyróżnia się postać klasyczną (10-15 pasożytów) oraz norweską (liczne, nawet miliony pasożytów), z tą drugą występującą u osób z immunosupresją i cechującą się cięższym przebiegiem oraz wysoką zakaźnością.
choroba reumatyczna serca, kontakt skóra do skóry, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, nora świerzbowcowa, oporność na permetrynę, ostre poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, ostre uszkodzenie nerek, reakcja autoimmunologiczna, reakcja immunologiczna, Staphylococcus aureus, świerzb guzkowy, świerzb norweski, świerzbowiec ludzki, warstwa rogowa naskórka, zakażenie bakteryjne wtórne, zakażenie paciorkowcowe