omdlenie mikcyjne

Omdlenie mikcyjne (mikcyjne omdlenie wazowagalne) to specyficzny rodzaj omdlenia występującego podczas lub tuż po oddawaniu moczu, szczególnie w nocy. Jest to reakcja wazowagalna związana z gwałtownym spadkiem ciśnienia tętniczego i zwolnieniem akcji serca, co prowadzi do chwilowej utraty przytomności.

Mechanizm omdlenia mikcyjnego wiąże się z aktywacją nerwu błędnego w wyniku opróżniania pęcherza moczowego, zwłaszcza po długim okresie zalegania moczu. Dotyka głównie mężczyzn, szczególnie młodych dorosłych, choć może wystąpić u pacjentów w każdym wieku. Czynnikami predysponującymi są: zmęczenie, spożycie alkoholu, długotrwałe stanie, gorące pomieszczenie oraz odwodnienie.

Diagnostyka omdleń mikcyjnych obejmuje wykluczenie innych przyczyn omdleń, takich jak zaburzenia rytmu serca czy neurologiczne. Leczenie polega głównie na edukacji pacjenta, zaleceniu oddawania moczu w pozycji siedzącej, unikaniu czynników wyzwalających oraz odpowiednim nawodnieniu. W rzadkich przypadkach nawracających epizodów można rozważyć farmakoterapię (beta-blokery, midodryna).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fokusin 0,4 mg

Fokusin, zawierający 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (odpowiadającego 0,367 mg tamsulosyny), jest wskazany w leczeniu objawów dolnych dróg moczowych, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tamsulosynę lub substancje pomocnicze, w szczególności po epizodach obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z niedociśnieniem ortostatycznym, ciężką niewydolnością wątroby oraz u pacjentów z historią omdleń mikcyjnych, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i powikłań sercowo-naczyniowych. Preparat występuje w formie twardych kapsułek żelatynowych z pomarańczowym korpusem i oliwkowym wieczkiem, zawierających białe lub prawie białe peletki.
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, ciężka niewydolność wątroby, dolne drogi moczowe, działanie hipotensyjne, jaskra, lek α-adrenolityczny, metabolizm tamsulosyny, nadwrażliwość na tamsulosynę, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie mikcyjne, tamsulosyny chlorowodorek, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaćma, zespół wiotkiej tęczówki śródoperacyjnej
Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Patofizjologia i mechanizm

Omdlenie (syncope) to przejściowa utrata przytomności spowodowana nagłym, krótkotrwałym spadkiem przepływu krwi przez mózg, trwającym około 6-8 sekund, co prowadzi do hipoksji tkanki mózgowej i utraty napięcia posturalnego. Kluczowymi mechanizmami patofizjologicznymi są obniżenie rzutu serca, zmniejszenie oporu naczyniowego oraz spadek średniego ciśnienia tętniczego poniżej dolnej granicy autoregulacji (60 mmHg), co skutkuje niedostateczną perfuzją mózgową. Najczęstszą przyczyną jest omdlenie wazowagalne, wynikające z nadmiernej aktywacji nerwu błędnego i jednoczesnej wazodylatacji, prowadzącej do bradykardii i hipotensji. Inne typy to omdlenie ortostatyczne, kardiogenne (zaburzenia rytmu, dysfunkcje skurczowe, przeszkody odpływu), a także rzadkie formy związane z kaszlem, mikcją czy połykaniem. W patomechanizmie istotną rolę odgrywa dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, nieprawidłowa regulacja baroreceptorów oraz sygnalizacja purynergiczna z udziałem adenozyny i jej receptorów A1 i A2, wpływających na bradykardię i wazodylatację. Genetyczne predyspozycje, m.in. zmiany w receptorach adrenergicznych i transporterze norepinefryny, również modulują ryzyko omdleń.
adenozyna, autonomiczny układ nerwowy, autoregulacja mózgowa, baroreceptory, bradyarytmia, ciśnienie tętnicze, hipoksja mózgowa, hipoperfuzja mózgowa, hipotensja ortostatyczna, hipotensja poposiłkowa, kardiomiopatia przerostowa, manewr Valsalvy, nerw błędny, odruch Bezolda-Jarischa, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie kaszlowe, omdlenie mikcyjne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie odruchowe, omdlenie ortostatyczne, omdlenie wazowagalne, opór naczyniowy, przepływ mózgowy, receptory adrenergiczne, rzut serca, stenoza aortalna, tachyarytmia, utrata przytomności, zespół Ehlersa-Danlosa
Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Etiologia i przyczyny

Omdlenie (syncope) to nagła, przejściowa utrata przytomności spowodowana chwilowym zmniejszeniem przepływu krwi do mózgu, co prowadzi do niedotlenienia i niedoboru glukozy. Epidemiologicznie dotyka 15-39% populacji, stanowiąc 1-3,5% wizyt na oddziałach ratunkowych, z częstością około 15% wśród nastolatków. Mechanizmy omdleń dzielą się na odruchowe (neuralnie mediowane, 50% przypadków), ortostatyczne (hipotensja ortostatyczna) oraz sercowo-naczyniowe (10-15%), z dodatkowymi rzadszymi przyczynami neurologicznymi, endokrynologicznymi i psychiatrycznymi. Omdlenia odruchowe, w tym omdlenia wazowagalne i sytuacyjne, wynikają z dysfunkcji autonomicznego układu nerwowego, prowadząc do rozszerzenia naczyń i bradykardii, natomiast omdlenia ortostatyczne są związane z niewystarczającą kompensacją hemodynamiczną przy zmianie pozycji ciała. Omdlenia sercowe, będące najgroźniejszym typem, wynikają z arytmii (brady- i tachyarytmie, kanałopatie) lub chorób strukturalnych serca (np. stenoza aortalna, kardiomiopatia przerostowa), niosąc ryzyko nagłej śmierci sercowej.
arytmia, autonomiczny układ nerwowy, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diuretyk, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor ACE, kanałopatia, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, migrena, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, nitrat, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie mikcyjne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie wazowagalne, opioid, padaczka, przemijający atak niedokrwienny, przepływ krwi do mózgu, rozwarstwienie aorty, stenoza aortalna, tachyarytmia, tamponada serca, udar mózgu, utrata przytomności, zatorowość płucna, zespół Brugada, zespół chorego węzła zatokowego, zespół podkradania tętnicy podobojczykowej, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, zespół wydłużonego QT, zespół zatoki szyjnej, zwężenie zastawki aortalnej
Leksykon substancji czynnych
Tamsulosyna – Przeciwwskazania stosowania

Tamsulosyna jest szeroko stosowana w terapii objawów dolnych dróg moczowych (LUTS) związanych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH). Główne przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną, w tym ryzyko obrzęku naczynioruchowego, niedociśnienie ortostatyczne w wywiadzie oraz ciężką niewydolność wątroby, ze względu na metabolizm leku w tym narządzie. W przypadku preparatów złożonych, takich jak Duodart (dutasteryd + tamsulosyna), Beplasot czy Ranlosin Duo (solifenacyna + tamsulosyna), przeciwwskazania rozszerzają się o nadwrażliwość na pozostałe składniki, np. lecytynę sojową, oraz dodatkowe stany kliniczne, takie jak umiarkowane zaburzenia czynności wątroby przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol), ciężkie zaburzenia nerek, hemodializa, miastenia, jaskra z wąskim kątem przesączania czy ciężkie choroby przewodu pokarmowego.
cytochrom P450, dutasteryd, hemodializa, hipotonia ortostatyczna, hormony płciowe, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, jaskra z wąskim kątem, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, LUTS, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy polekowy, omdlenie mikcyjne, solifenacyna, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, zaburzenia czynności nerek

omdlenie mikcyjne

Powiązane wpisy

Przeciwwskazania – Fokusin 0,4 mg

Omdlenie – Patofizjologia i mechanizm

Omdlenie – Etiologia i przyczyny

Tamsulosyna – Przeciwwskazania stosowania