niedokrwistość pochodzenia nerkowego

Niedokrwistość pochodzenia nerkowego (inaczej niedokrwistość nerkopochodna lub niedokrwistość w przewlekłej chorobie nerek) to wtórna postać anemii spowodowana zmniejszoną produkcją erytropoetyny przez uszkodzone nerki. Erytropoetyna jest hormonem niezbędnym do stymulacji szpiku kostnego do produkcji czerwonych krwinek.

Główną przyczyną tej niedokrwistości jest upośledzenie funkcji nerek, które nie wytwarzają wystarczającej ilości erytropoetyny. Dodatkowo, mocznica towarzysząca przewlekłej chorobie nerek skraca czas przeżycia erytrocytów oraz hamuje erytropoezę. U pacjentów z niewydolnością nerek często występuje również niedobór żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12, co dodatkowo pogłębia anemię.

Nasilenie niedokrwistości zwykle koreluje ze stopniem niewydolności nerek – im bardziej zaawansowana choroba nerek, tym cięższa anemia. Typowo, niedokrwistość staje się klinicznie istotna, gdy filtracja kłębuszkowa (GFR) spada poniżej 30-40 ml/min. Charakteryzuje się ona obniżonym stężeniem hemoglobiny, normocytozą i normochromią.

Leczenie obejmuje przede wszystkim stosowanie czynników stymulujących erytropoezę (ESA), suplementację żelaza oraz w ciężkich przypadkach transfuzje krwi. Terapia ESA powinna być prowadzona ostrożnie ze względu na zwiększone ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych przy zbyt wysokich docelowych poziomach hemoglobiny. Optymalne stężenie hemoglobiny u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek powinno mieścić się w zakresie 10-12 g/dl.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl